ความกตัญญูของพญาช้าง : หน้า 92/113

แด่พระฤาษีทั้งหลายที่ลงมาจากภูเขา หิมพานต์มาอยู่บริเวณนั้น พระราชามีพระทัยเลื่อมใส ในจริยาวัตรของพญาช้างยิ่งนัก ถึง กับมีรับสั่งให้ปั้นรูปช้างขนาดเท่า พญาช้างให้มหาชนบูชา และทำการ ฉลองทุกปี เรื่อง “พญาช้างเลี้ยงมารดา นี้เป็นอดีตชาติหนึ่งของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าในครั้งนั้น พระราชา ได้มาเป็นพระ อานนท์ สัตว์เดรัจฉานยังไม่ได้ “ท่านทั้งหลาย !” พระเจ้า จึงบ่นออกมาว่า พรหมทัตทรงหันไปรับสั่งกับอำมาตย์ “จงปล่อยพญาช้างที่เลี้ยงมารดานี้ โธ่เอ๊ย ! ดินฟ้าอากาศคงจะวิปริต พญาช้างจงกลับไปอยู่ร่วมกับมารดา เสียแล้ว ลูกของแม่ก็มาจากไปเสีย พร้อมด้วยญาติทั้งหลายเถิด" แล้ว !” พญาช้างเมื่อได้รับการปล่อย พญาช้างจึงร้องเรียกมารดา ตัวแล้ว ได้แสดงทศพิธราชธรรม เมื่อร่างกายถูกน้ำ ก็เข้าใจว่าฝนตก พรานป่าได้มาเป็นพระเทว ทัต “ฝนอะไรนี่ มาตกในฤดูนี้ หมอควาญได้มาเป็นพระ สารีบุตร นางช้างได้มาเป็นพระนาง มหามายาเทวี พญาช้างได้มาเป็นพระองค์ “แม่จ๋า ลุกขึ้นเถิดจ้ะ ฉัน เอง Man ถวายแด่พระเจ้าพรหมทัต จากนั้น กลับมาแล้ว พระราชาทรงปล่อย เรื่องนี้ น้าอึดนำมาจาก จึงเดินทางเข้าป่าไปหามารดาอย่าง ฉันกลับมาหาแม่แล้ว แม่ลุกมากิน รวดเร็ว ! อาหารด้วยกันเถิดจะ เมื่อไปถึงแล้ว ได้ตรงไปยัง สระบัว แม้ว่าตนเองก็กำลังหิวอาหาร นางช้างได้ฟังก็มีความรู้สึก ดีใจมาก นางอวยชัยให้พรพระ เพราะอดมาหลายวันเช่นกัน แต่ก็ คิดว่า เมื่อตนยังไม่ได้ให้มารดากิน ราชาว่า “มาตุโปสกชาดก” แสดงถึงความ กตัญญูของช้าง ซึ่งแม้เป็นสัตว์ เดรัจฉาน ก็ยังรักยังเลี้ยงมารดา ด้วยความเคารพ เราเป็นคนยิ่งจะ ต้องรัก และเลี้ยงดูพ่อแม่ของเรา อาหาร ตนก็ยังไม่กินเหมือนกัน “ขอให้พระองค์จงมีพระชน มายุยืนนานเถิด ขอให้แว่นแคว้น นะคะ แม้ว่าตอนนี้ คุณพ่อคุณแม่ ยังไม่แก่เฒ่า ยังแข็งแรง มีสุขภาพดี เราก็กตัญญูได้ด้วยการฟังคำของ พญาช้างจึงใช้งวงดึงเอาราก ของพระองค์รุ่งเรืองเถิด” “ เหง้าบัวขึ้นมาเป็นจำนวนมาก ใช้ ฝ่ายพระราชานั้นทรงเลื่อมใส ท่าน ไม่ต่อล้อต่อเถียง ปฏิบัติตาม งวงดูดน้ำจนเต็ม แล้วไปหามารดา ในคุณความดีของพญาช้าง จึงมี คำสั่งสอนของท่านด้วยความเคารพ เมื่อถึงปากถ้ำ ได้ชูงวงขึ้นพ่นน้ำให้ รับสั่งให้สร้างโรงช้างไว้ชานเมืองแห่ง แค่นี้ก็นับว่าเป็น "ลูกกตัญญู” แล้วค่ะ เปียกรดตัวมารดาของตน เพื่อให้ หนึ่ง ซึ่งอยู่ติดกับป่าที่พญาช้าง มารดาได้สัมผัสน้ำ และได้ดื่มแก้ อาศัยอยู่ แล้วทรงให้ตั้งอาหาร กระหาย เนื่องจากต้องอดอาหาร สำหรับพญาช้างและมารดา เพื่อจะ - ได้มากิน แต่พญาช้างได้นำอาหาร ฝ่ายนางช้างผู้เป็นมารดา นั้น ซึ่งมีเป็นจำนวนมากไปถวาย มาหลายวัน น้าอี๊ด ๙๐ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๕