ความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง : หน้า 51/113

แล้วก็ลูกจ้างเขาทำเต็มที่ เอาชีวิต เป็นเดิมพัน แต่ถึงคราวจะยกย่อง จะให้ตำแหน่งกลับมีการเล่นเส้น เล่นสาย เอาลูกเอาหลานตัวเองขึ้น มา โดยไม่คำนึงถึงน้ำใจกันบ้าง หรือไม่คำนึงถึงฝีมือกันเลยนี่ เรามี อย่างนั้นไหมถ้าเราไม่มีละก็แสดงว่า เราก็ได้ทำหน้าที่ของนายจ้างอย่าง สมบูรณ์ ถ้าทั้ง ๒ ฝ่ายสำรวจตรวจ สอบตัวเองกันอย่างเป็นธรรมอย่างนี้ เดี๋ยวก็กลับคืนเข้าหากันได้เองล่ะ เหมือนอะไร เหมือนลิ้นกับฟัน ลิ้น กับฟันกระทบกันแค่เจ็บนิดหน่อย แต่ไม่ถึงกับกระเทือนไปทั้งตัว เมื่อ มันเหมือนลิ้นกับฟันกระทบกัน เป็นไงละ ลิ้นก็ไม่ต้องตัด ฟันก็ไม่ ต้องถอน ก็อยู่กันต่อไป โบราณเคยให้ข้อคิดเอาไว้ ฝากสำหรับนายจ้างโดยเฉพาะเลย นะ ถ้านายจ้างท่านใดเจอลูกน้อง หรือลูกจ้างที่มีคุณสมบัติดี ๆ ๔ ข้อ ที่ว่ามาน่ะ โบราณเขาไม่ปล่อยให้ หลุดไปหรอก ถ้าหลุดไปอยู่กับคนอื่น เรื่องที่ว่าจะกระทบกระทั่งรุนแรง กลายมาเป็นคู่แข่งเราละก็ ยุ่งเลย จนเดินขบวนก็หมด เพราะฉะนั้น เลย มีแต่หันหน้ามาคุยกันแล้วจะ หืดขึ้นคอ บางทีล้มละลายเอาน่ะ เพราะฉะนั้น โบราณเขาทํากัน ในกรณีที่เกิดการกระทบ อย่างไรรู้ไหม เจอลูกจ้างดี ๆ ละก็ กระทั่งกันไม่ว่าที่ไหน โดยสรุปก็คือ นายจ้างเองก็สำรวจตัวเองว่า ตัว ร่วมกันก็ยังคบกันยืดอยู่กันนาน ถ้าจะเขียนกันเป็นแผนภูมิขึ้นมาเรา รักกัน ก็ได้อย่างนี้คือ ฝ่ายลูกจ้างก็ต้อง เต็มใจทำ คือมีฉันทะนั่นเอง ฝ่าย นายจ้างก็ต้องมีเมตตา แล้วเมื่อฝ่าย ๓ ลูกจ้างเขามีข้อที่ ๒ คือ แข็งใจทำ ซึ่งทางพระเขาเรียก วิริยะ นายจ้าง ก็ต้องกรุณา สวัสดิการให้เพียบ แล้วก็ข้อที่ เมื่อลูกจ้างตั้งใจทำ ให้ดีที่สุดเลย ภาษาพระใช้คำว่า จิตตะ นายจ้างก็ต้องมีน้ำใจกันเต็มที่ ส่งเสริมสนับสนุนกันเต็มที่ คือมี มุทิตา แล้วประการที่ ๔ ยิ่งลูกจ้าง เขาเข้าใจทํา ภาษาพระเรียกว่า วิมังสา นายจ้างก็ต้องมีอุเบกขา คือให้ความเป็นธรรมให้เต็มที่ ถ้า เราทำกันอย่างนี้ด้วยกันทั้ง ๒ ฝ่าย เราเองนี้ ทำตัวเหมือนพ่อเลี้ยงลูก มีลูกสาวเขายกให้เชียวนะ เอาละ ถ้าไม่ยกลูกสาวให้ ก็แค่ให้ถือหุ้น คือตั้งใจให้ลูกเรามีกินมีใช้อย่างเต็มที่ ลูกจ้างก็เหมือนกัน เจอเจ้านายดี ๆ หรือเปล่า ส่วนลูกจ้างก็ถามตัวเอง อย่างนี้ละก็ ฝากชีวิตไว้กับท่าน อีกว่า เราทำตัวเหมือนลูกรักที่ทำงาน แล้วมันจะแสนสบาย ให้พ่อเต็มที่แล้วหรือยัง ถามกันอย่าง แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยหมด ทำกินไม่ขึ้น เรียบร้อยได้ เพราะว่าใจประสานกัน เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ระหว่าง บุญ ลูกจ้างกับนายจ้าง แต่ยังไงก็ตาม ขอเตือนไว้ อย่างหนึ่งว่า ทั้ง ๆ ที่ปฏิบัติอย่างนี้ ก็คงจะมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ว่า ขยัน.....พยายาม...และทำ ผู้ที่ทำมาหากินไม่ขึ้น ? นอกจากจะเกิดจาก กรรมในปัจจุบันชาติ แล้วเป็นไปได้หรือไม่ แล้วก็รับรองได้ว่าขี้เกียจเดินขบวน ไม่รุนแรง คือกระทบแต่ไม่กระเทือน ที่กรรมในอดีตชาติส่งผลหนุนมา พฤษภาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๙