การอนุรักษ์จิตรกรรมจีน : หน้า 85/113

หายไปแล้ว” น้าน้อยชี้ให้เราดูรอยฉาบปูนใหม่ๆ (บน) ลายเฟืองอุบะที่ สงสัยมันร่วงมาก ท่านเจ้าคุณเลยฉาบใหม่เสีย บานหน้าต่าง และกอ เลย “ภาพนี้เขียนมาร่วม ๑๕๐ ปีแล้ว สีของ ภาพยังชัดแจ๋วนะคะ น้า” พี่นิภาพูดแล้วหันมา พูดกับฉัน “ลักขณ์ ดูภาพนี้ "ฮือสีสดดีจังเลยแดงเข้มยังไงก็ยังเข้มอยู่ น้ำเงินก็น้ำเงินขรึมดี เขียวก็แปลกตาดีนะ นั่น เขียวสมอสวยจังเลยนะพี่ น้าดูซิคะ” “ตายละ ตรงนี้เขียนภาพเป็นฉากเลย ดูซิลักขณ์ เหมือนมีผ้าม่านย้อย แล้วเปิดให้ มองเห็นโต๊ะหมู่บูชาแบบจีนอยู่หน้าผนังแดงงั้น แหละ โอ๊ย! งามอะไรอย่างนี้ บรรยายไม่ถูก เลยจริง ๆ นะลักขณ์” พี่นิภาโวยวายดัง ๆ เพราะกลั้นความชื่นชมไม่ไหว จนน้าน้อยทั้งขำ ทั้งหมั่นไส้ต้องปรามทั้งสายตาและเสียง “เพลาๆ หน่อยจ้ะ ยายนิภา" “พี่นิภาดูสีน้ำเงินข้างประตูซิคะ ตัดกับ แดงเข้ม และสีทอง มันน่าจะดูเพิ่ม ๆ นะคะ บัวที่เช็ดหน้าหน้าต่าง และจิตรกรรมฝาผนัง แต่เขาลงน้ำเงินปนม่วง ตัดกับแดงอมเหลืองส้ม กลับดูลออตาเสียอีก" น้าน้อยนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นเราทั้ง สองดูจะคลั่งไคล้ใหลหลง แล้วบอกว่า “จิตรกรรมจีนแท้แบบนี้มีแห่งเดียวใน ประเทศไทยนะ ไม่รู้ว่าในจีนแผ่นดินใหญ่มี หรือเปล่า น้ายังไม่เคยไป แต่ที่ไต้หวันน้าไม่ เคยเห็น อาจเป็น Only One Place in the World ก็ได้นะ” “โอ๊ย ! ยิ่งน้าน้อยพูดอย่างนี้ ภาอยาก ไม่ จะบ้าตาย” “อ้าวทำไมล่ะ” "ก็ภาพที่นี่ถูกความชื้นคุกคามอย่างหนัก หลุดร่วงไปทุกวัน นั่น! ก็พองอีก” พี่นิภาชี้มือ ไปยังภาพที่ใกล้มือโดยไม่ยอมให้นิ้วถูกต้องภาพ ด้วยเกรงภาพจะร่วงหลุดหายไป “ถ้าภามาดู ปีหน้ามันจะอยู่มั้ยเนี่ย “ไม่แน่จ้ะ น้าก็เกรงอย่างภาเหมือนกัน ถึงได้บอกไงว่า มาดูทีไรใจหายทุกที น้าถ่าย พฤษภาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๓