การสนทนาธรรมและการตัดสินใจของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ : หน้า 68/113

ได้อย่างถึงที่สุด?" กลัวมากนัก" ทําได้” “คนนั้นต้องมีอำนาจมากที่สุด โดยไม่ทำให้คน “มนุษย์จะทำอย่างไรจึงเป็นพระเจ้าได้?” “ทำในสิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาจะสามารถ “การมีชีวิตอยู่ กับความตาย อย่างไหนยิ่งใหญ่ กว่ากัน?” “การมีชีวิตอยู่ เพราะชีวิตเป็นบ่อเกิดแห่งความ ทุกข์ทั้งปวง” “เราจะตัดสินได้อย่างไรว่า เมื่อไรควรจะตาย?” “เมื่อความตาย เป็นสิ่งที่ดีกว่าการดำรงชีวิตอยู่ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์จึงทรงหันมาตรัสถามนัก ปราชญ์คนสุดท้าย ให้ตัดสินว่า ใครที่ตอบคำถามได้แย่ ที่สุดคนนั้นก็ควรจะตาย คนสุดท้ายได้ตอบว่า “คำตอบคำถามที่หลังจากคำถามแรกนั้น มีคำ ตอบที่แย่ลงตามลำดับ พระองค์จึงตรัสกับนักปราชญ์คนสุดท้ายว่า "ถ้าอย่างนั้น ท่านต้องตายเป็นคนแรก ท่านให้ คำตอบเป็นคนสุดท้าย แสดงว่า ท่านให้คำตอบหลังสุด เป็นคำตอบแย่ที่สุด” พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช แห่งมาซิโดเนีย ๖๖ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๕ นักปราชญ์คนสุดท้ายแย้งว่า “คำสั่งนี้ใช้ไม่ได้ เพราะว่าพระองค์ถามว่า ใครให้คำตอบที่แย่ที่สุด ถ้า ตนจะตาย ต้องมีคำสั่งอีกอย่างหนึ่ง คือคำสั่งบอกว่า จะฆ่าคนที่ให้คำตอบที่แย่ที่สุด พระองค์ไม่ได้บอกว่า คนตายคนแรก ต้องเป็นคนที่ให้คำตอบแย่ที่สุด” พระเจ้าอเล็กซานเดอร์จำนนในที่สุด และ ทรงปล่อยพวกปราชญ์ซึ่งยุยงพวกกษัตริย์มัลละให้เป็น กบฏต่อต้านพระองค์ไปเสีย พลูตาร์ดระบุว่า ในบรรดานักปราชญ์นั้น มีอยู่ คนหนึ่งมีชื่อเสียงมากที่สุด ชื่อ “กัลละนุส” (Calanus) แต่เขาใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์จึงส่ง Onesicritus สานุศิษย์คนโปรดของดิโอจีนีส (Diogenes) ซึ่งเป็นปราชญ์สกุลทุกข์นิยมไป แต่กัลละนุสเป็น ปราชญ์ที่หยิ่งทรนงและไม่เกรงใคร ใครจะเข้ามาพบ หรือมาถามปัญหาต้องเปลื้องผ้าเปลือยเปล่า และต้อง เข้ามาเพื่อฟังธรรมะเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ดันดะมิส (Dandamis) ได้รับการ ต้อนรับเป็นอย่างดีจากกัลละนุส ซึ่งดันดะมิสได้อธิบาย หลักปรัชญาของโสเครตีสของไฟธากอรัส และของดิโอ จินีสให้กัลละนุสฟัง โดยอธิบายว่า นักปราชญ์เหล่านั้น ยิ่งใหญ่เพียงเฉพาะส่วน หรือยิ่งใหญ่ในประเทศของเขา เท่านั้น เพราะเหตุว่านักปราชญ์เหล่านั้นยังติดยึดอยู่กับ รูปแบบของกฎหมายและธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศ ของตนเอง ดันดะมิสจึงถามว่า รู้ไหมว่าทำไมอเล็ก ซานเดอร์จึงต้องเดินทางไกลอันยาวนาน เพื่อเอาชนะ และครอบครองดินแดนจำนวนมากบนพื้นพิภพ กัลละนุส (กัลละนุสนั้นชื่อจริงคือ สปินนีส (Sphines) แต่เรียกว่ากัลละนุส เพราะคำว่ากัลเล (Cale) เป็นคำอินเดียใช้ในการทักทายคน) จึงได้ให้ข้อคิดฝาก ไปทูลพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ว่าด้วยการปกครอง ชี้ว่า ชัยชนะที่ได้มาต้องรักษา พร้อมกับได้วางแผ่นหนัง บนพื้น แล้วได้พยายามกดลงไปบริเวณรอบ ๆ ขอบ หนังแห้งนั้น เมื่อกดให้สนิทที่หนึ่ง อีกที่หนึ่งก็จะโป่ง ขึ้นมาแทน ไม่ราบเรียบ กัลละนุสจึงวางเท้าไว้ตรงกลาง ทำให้แผ่นหนังนั้นราบสนิทไม่โป่งไปมา มีความมั่นคง ขึ้น ลักษณะเช่นนี้อธิบายว่า พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ ควรจะวางรากฐานไว้กลางอาณาจักร โดยสนใจกำราบ หัวเมืองให้น้อยลง