การสนทนาเกี่ยวกับภาพจิตรกรรม : หน้า 84/113

ค่อยซึ้งนะพี่นิภานะ" พี่นิภาพยักหน้าอย่าง เห็นด้วย “มากไปจ้ะ แม่หลานสาวของฉัน ขนาด ต้องนอนดู แล้วก็ขอบใจที่ยังรู้จักยั้งคิด” เรา ทั้งสองหันมาหัวเราะให้กัน “แหม! เราว่าเราพูดกันเบา ๆ แล้วนะ ทำไมน้าน้อยถึงหูไวยังงี้" พี่นิภาตอแย ๆ “จริง ๆ นะคะ น้าน้อย ภาว่าถ้านอนดู เราจะเข้าใจซึ้งจริง ไม่ใช่ซึ้งจนหลับเพราะ พื้นหินมันเย็นสบายหรอกค่ะ น้าลองดูซิคะ” พี่ นิภาชี้ไปยังภาพเก๋งจีนที่ฝาผนังด้านซ้าย - พี่นิภา "ลักขณ์ก็เห็นจริงตามที่พี่นิภาเห็น ถึง อยากนอนดูไงคะน้า ลักขณ์คิดว่าอาจเป็นภาพ พระตำหนักก็ได้นะคะ ดูมีหลายอาคาร ชัก อยากเดินทะลุเข้าไปในภาพจังเลย จะได้รู้ว่า อาคารแต่ละหลังข้างในเป็นยังไง “เออ เหมือนเรื่องทวิภพ เลยนะ ดี เหมือนกัน เผื่อพบพระนางซูสีไทเฮา จะได้กลับ มาเล่าให้พี่ฟังบ้าง ขอเครื่องทรงมาสักชุดนะ พอเป็นหลักฐานว่าไปจริง ว่าแต่จะพูดกันรู้เรื่อง หรือเปล่า ภาษาจีนกลางนะจ๊ะน้องรัก” พี่นิภา สนับสนุนแล้วลงท้ายเป็นเชิงแซวฉัน (ซ้าย) ลายมังกรดั้น เมฆประดับมุก บน บานประตูด้านนอก ของพระอุโบสถ (ขวา) กระแหนะ ลายมังกรดั้นเมฆบน บานหน้าต่าง ด้านนอกพระอุโบสถ "พินิภา งเท ซึ่งเหมือนลักขณ์เลยหรือคะ แหม! ดีใจจังที่ใจเราตรงกัน คิดว่าหลงใหลได้ปลื้ม อยู่คนเดียว” “ใช่ ก็ลักขณ์ดูภาพ มันเป็นอาคาร C คล้ายศาลเจ้าใช่ไหม มองลึกเข้าไปจะเห็น ประตูเปิดไปสู่ศาลาเก๋งจีน แล้วดูเหมือนมันจะ มีทางเดินไปสู่อาคารภายในได้อีกด้วย “เพ้อไงยายภา ลักษณ์จับตัวยายภา ร้อนรึเปล่า “ไม่นะคะ” ฉันค้านโดยไม่ต้องจับตัว - “น้าก็ว่าดีเหมือนกัน เข้าไปทั้งคู่เลย แล้วไม่ต้องกลับมาอีกนะ” “อ้าว แล้วกัน ไหงเป็นงั้นล่ะคะ” พี่นิภา อุทธรณ์ น้าน้อยยิ้มแต่ไม่ตอบ “แหม! น่าเสียดายภาพสวย ๆ จังนะคะ ถูกน้ำฝนรั่วรดเสียหายตั้งแยะ “ชื่อ น้ามาทีไรก็ใจหายทุกที ผนังมันพอง กรมศิลปากรห้ามทางวัดแตะต้อง ไม่ต้องแตะ หรอกจ้ะ พอมันโป่งพองออกจากผนังมาก ๆ มันก็ยุ่ยหลุดลงมาเองแหละ เอ๊ะ! ภาพตรงนี้ ๔๒ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๕