กรรมและผลของกรรม : หน้า 95/113

มาก ผู้พิพากษาจึงตัดสินปล่อยตัวไป ตาม งามปานใดก็ตาม หากมีโรคกำลังเสียด ทัศนะกฎหมายและสายตาประชาชน แทงเขาอยู่ เช่นกำลังปวดท้องอย่างหนัก เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ความจริงเขามิได้ แต่เขาเดินไปด้วยความอดทนเท่านั้น แม้ บริสุทธิ์อย่างนั้นมิใช่หรือ?” คนอื่นจะมองด้วยความนิยมชมชื่นใน เครื่องแต่งกายของเขา เขาก็ไม่มีความสุข “ในทางศาสนายิ่งเห็นชัดกว่านี้” เท่าที่ควรเลยเพราะโรคปวดท้องเสียดแทง “ถูกต้องทีเดียว พระคุณเจ้า” พระเถระกล่าวต่อไป “เมื่อภิกษุประพฤติ ย่ำยีอยู่ คนอื่นไม่รู้แต่เขารู้ ความรู้สึกของ ที่ว่า ผู้อื่นจะทำผู้อื่นให้บริสุทธิ์ไม่ได้นั้น ก็หมายถึงความบริสุทธิ์ภายในนี่เอง พระผู้มีพระภาคทรงย้ำอยู่เสมอว่า พระ องค์เป็นเพียงผู้ชี้ทางเท่านั้น ความเพียร พยายามเพื่อละบาป ทำความดี พวกเรา ต้องทำเอาเอง พระองค์ช่วยทำให้ไม่ได้ โดยเฉพาะการปลดเปลื้องต้นจากกิเลส ทุกคนจะต้องพยายามด้วยตนเองอย่าง มาก คนอื่นจะพยายามแทนให้ไม่ได้ คน อื่นจะช่วยได้ก็เพียงแนะนำสั่งสอนเท่านั้น” “ตามนัยที่พระคุณเจ้ากล่าวนี้ ดู ยังสับสนอยู่ คือข้าพเจ้าสงสัยว่า กรรมดี หรือชั่วใครทำผู้นั้นเป็นคนได้รับ หรือว่า เมื่อบุคคลหนึ่งทำ อีกคนหนึ่งพลอยได้รับ ไปด้วย?” จาก “ปัญหานี้ ถ้าไม่แยกประเภทของ กรรมจะทำให้ดูสับสนมาก ฉะนั้นเพื่อ ความแจ่มแจ้ง อาตมภาพขอแยกประเภท ของกรรมอีกโสดหนึ่งเสียก่อนคือ กรรมส่วนบุคคล กรรมของครอบครัว - กรรมของหมู่คณะ - กรรมของชาติ ประเทศ - กรรมของโลก “กรรมส่วนบุคคลนั้น ใครทำคน นั้นได้รับเพียงคนเดียวโดยตรง แต่เมื่อ กล่าวโดยอ้อม กรรมที่บุคคลกระทำนั้น ล่วงละเมิดพระวินัย เช่นประพฤติล่วง เขานั่นเองคอยลงโทษและให้รางวัลเขา ย่อมมีผลกระทบกระเทือนถึงครอบครัว ปฐมปาราชิก คือการประกอบเมถุนกรรม เพราะฉะนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า หมู่คณะ ประเทศชาติ และโลกด้วย กับมาตุคามแล้ว ใครจะเห็นหรือไม่เห็น บุคคลผู้ทำชั่วหาความสุขได้ยาก และ เหมือนกัน รู้หรือไม่รู้ก็ตาม เธอผู้นั้นก็ชื่อว่า เป็นปา ว่า ความลับสำหรับผู้ประกอบกรรมชั่ว "ตัวอย่างราษฎรของพระองค์ผู้หนึ่ง ราชิก ไม่บริสุทธิ์ ขาดจากความเป็นสมณะ นั้นไม่มี เพราะไม่ว่าที่ใด ไม่ว่าทุ่งนา ฆ่าคนตาย ผู้นั้นย่อมได้รับผลโดยตรง ศากยบุตรแล้วตั้งแต่ทำทีเดียว แต่หาก ภูเขา เวหา หรือป่าใหญ่ แม้มองไป คือถ้าถูกจับได้จะต้องติดคุกในชาตินี้ เธอถูกใส่ความ แม้คณะวินัยธรจะตัดสิน รอบทิศไม่เห็นใครแต่เห็นตัวเองทุกครั้ง ชาติหน้าของเขาก็น่าวิตกเรื่องอบายภูมิ ตามหลักฐานให้เธอเป็นปาราชิก แต่เธอ ดังนั้นมหาบพิตรจะเห็นว่า คนเราจะหนี มีนรกเป็นต้น ผลภายในคือจิตใจของเขา ก็ยังบริสุทธิ์อยู่นั่นเอง” เป็น “มหาบพิตร บุคคลจะแต่งกาย อะไรก็พอหนีได้ แต่หนีตัวเองไม่ได้ เศร้าหมอง คอยระลึกอยู่เสมอว่า เขาเป็น “และพระพุทธภาษิตตอนสุดท้าย ฆาตกร หวาดหวั่นว่าจะถูกฆ่าตอบบ้าง พฤษภาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๙๒