การบวชและการปรับตัวในสมณเพศ : หน้า 105/113

“ยาคลายเครียดออกฤทธิ์ค่ะ ด้วยความแปลกใจ อีกอย่างยังปรับตัวกับเวลา และอา กาศบ้านเราไม่ได้ด้วย หลับสักพัก เจริญพร คุณโยม อาตมาบวชได้สองอาทิตย์ รู้สึกเหมือนเขาเป็นลูกชาย แล้ว บวชที่วัดป่าสุธาวาส โยมพ่อ ตื่นขึ้นมาจะรู้สึกดีขึ้น คนโตของเรานะครับ” กับโยมแม่บินมาถวายผ้าไตรและ “ค่ะ คุณพ่อ ขอความกรุณา อัฏฐบริขารให้ เป็นการบวชกะ ด้วยนะคะ ช่วยพูดให้ลูกชายสบายใจ ด้วยเมื่อเขาตื่น บันทึกของหนูกรอม ถ้าคิดว่าจะช่วยได้ ให้เขายืมไป อ่านที่บ้านด้วยนะคะ ดิฉันเห็นทีจะ ต้องรีบไปเข้าเวรแล้ว ขึ้นชักช้า เดี๋ยวคนไข้บ่นแย่” ทันหัน ไม่ได้บอกญาติ ๆ แต่ อย่างใด ประกอบพิธีง่าย ๆ เฉพาะ พิธีทางพระพุทธศาสนาเท่านั้น ก่อนบวชหนึ่งอาทิตย์ อาต มาไปพักที่วัดสนทนาธรรมกับหลวง ลุง คิดทบทวนหลายรอบแล้วจึง ตัดสินใจ จากวันบวชถึงขณะนี้ ใจสงบนิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ หากเป็น อย่างนี้ตลอด อาตมาคงอยู่ใน สมณเพศไปถึงสิ้นอายุขัย “อ้าว แล้วกัน ไม่อยู่ช่วยพูด 66 ทุกภพทุกชาติเบื้องหน้า ก่อนหรือครับ” “เป็นคุณนาเถอะค่ะอันที่จริง ลำพังคุณวิโรจน์คนเดียวก็พอแล้ว ขอให้มีอายุยืนยาว ขอบคุณนะคะ” อยู่สร้างบุญให้เต็มที่ อาทิตย์ต่อมาคุณอัคนีนำ ให้ครบถ้วนอายุขัย เช่นเดียวกับ ผู้มีบุญทั้งหลายเถิดนะ เจริญพร พระอัคนี สุจิตโต บันทึกที่ให้ยืมไปมาคืน อยู่คุยด้วย ผมพับจดหมายสอดกลับใส่ ซอง แล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะ วันนี้ นาน นรีชวนทานข้าวเย็นด้วยกัน ผมอยู่บ้านคนเดียวตั้งแต่เช้า เย็น ก่อนค่อยกลับ เขาตกลง “จะเริ่มทำงานเมื่อไหร่” คุณ พ่อถามระหว่างทานข้าว นี้ ถ้าทุกคนกลับมาแล้วได้อ่าน จดหมาย คงพูดถึงคุณกรอมเป็น เสียงเดียวกันว่า.... สิ้นชีวิต ไม่สิ้น บุญ... เพราะเธอมีส่วนทำให้คุณ “ยังครับ ผมอยากตระเวน ไปตามต่างจังหวัดสักพักให้สบายใจ อัคนีบวชในครั้งนี้ ก่อน” คำตอบของเขา ไม่ได้บอก ให้เราคิดไกลไปกว่านี้เลยสักนิดเดียว! อวสาน หนึ่งเดือนต่อมา มีจดหมาย ลงทะเบียน จ่าหน้าซองถึงผม ส่ง มาที่บ้าน ชื่อผู้ส่งเป็นพระภิกษุ ที่ อยู่เป็นวัดชื่อคุ้นหู ผมเปิดซองอ่าน พฤษภาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๓