การเข้าหากัลยาณมิตรและการแก้ไขปัญหาชีวิต : หน้า 107/113

เราย่อมเป็นวาจาสุภาษิต ซักถามข้อสงสัยด้วยถ้อยคำอันเมตตา และไม่ชักน่าผู้อื่น ให้สติตกต่ำด้วยขุ่นข้อง บุคคลเหล่านี้ใช่ไหม ที่เรา ได้พบได้สัมผัสซึ่งหาได้ยากนัก หากจะเปรียบแล้วธรรมะก็เหมือนยา เรารู้ว่าเราป่วยเราจะไปหายามารักษา พอรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้น ก็มีคนมาทักว่า ยาที่เรากินเป็นพิษ ถามว่าเราจะสำรอกออกมาทำไม การที่เราอึดอัด รุ่น เคืองบุคคลเหล่านี้ก็เท่ากับว่าไม่เชื่อว่าตัวเองป่วยและพบยาอันวิเศษแล้ว เองก็ไม่เคยกินยานี้เขาจะรู้ว่าเป็นยาพิษได้อย่างไร ล้วนแล้วแต่จินตนาการ เอาด้วยประสบการณ์ปรุงแต่ง เราจงดูการแก้ไขปัญหาชีวิตของเขาล้วนได้ ที่พึ่งทางใจ ทุกข์ทางอารมณ์ดังเช่นเรามาก่อน เราจะย้อนไปในทางเก่า ๆ ที่เศร้าโศกขาดหลักยึดเหนี่ยวทางใจเช่นพวกเขาทำไม เขา จงกินยานั้นทุกวัน แสวงหาแพทย์ผู้เป็นกัลยาณมิตรเสมอ ๆ ผู้ที่มี วาจาสุภาษิตไม่มีคำพูดที่ก่ออคติ ให้เที่ยวมองความบกพร่อง มองว่าใครจะ สนใจ จะนับถืออะไร คอยเที่ยวตัดสินใจถูกผิดผู้อื่นจนลืมธุระตน ดังที่ ท่านพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย เคยให้แง่คิดว่า "เขาพูดวน ๆ ให้ หัวเราเวียน ๆ หมดไปวัน ๆ ท่านยังให้แง่คิดกับคำถามดังที่กล่าวมานี้กับเพื่อนของผมท่านหนึ่งว่า จงเข้าหากัลยาณมิตรเพราะกัลยาณมิตรเปรียบเหมือนผู้ที่ชักธงขึ้นสู่ยอดเสา สมคืออุปสรรค ผืนธงคือตัวเรา หากธงอยู่ต้นเสาไม่มีใครชักขึ้น จะสวยอะไ ก็เหี่ยวเฉาอยู่ คำตอบของคำถามนี้ผมจึงขอเปรียบเหมือนเผือก ซึ่งทำ นำท่านทั้งหลายให้ขึ้นสู่ยอดเสาอีกครั้งหนึ่ง สม เย็นดีใช่ไหมครับ พบกับปัญหาใหม่ไฟ พฤษภาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร .