ความงามของพระอุโบสถ : หน้า 83/113

ตามลักขณ์เที่ยว เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๙ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ วัดราชโอรสฯ (ต่อจากฉบับที่แล้ว) เบญจ์เชื่อมั้ย วันนั้นเมื่อ ฉันก้าวข้ามธรณีประตูพระอุโบสถ ได้ไม่กี่ก้าวก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แทบไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเหนื่อย หรือเมื่อยหรอก แต่ตื่นตะลึงใน ความงามอันมลังเมลืองจนลืม กราบพระแน่ะ ก็โอ๊ย...มันงาม เหลือสุดจะพรรณนาได้หมดจด ฉันรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาในหัวใจจน แทบจะสำลัก พลันได้ยินพี่นิภาทองพระ ราชนิพนธ์อิเหนาช้า ๆ ใกล้ ๆ ตัว “ใครยังไม่เห็นอย่าเพ่อตาย เพริศพรายพ้นที่จะพรรณนา” “โอ๊ย! จริงด้วย จริงด้วย!” แล้วก็ยังเขียนไม่ ให้เบญจ์ฟัง หมดนี่จ๊ะ ฉะนั้นยังตายไม่ได้ จริงมั้ย จริงมั้ย เบญจ์จา ผนังด้านในโดยรอบพระอุ โบสถ เขียนลายเครื่องบูชาจีน เก๋งจีน ตำหนักจีน ตามช่วงว่าง ระหว่างช่องหน้าต่าง ฉันและพี่นิภาพอเห็นจิตร กรรมฝาผนังดังกล่าวก็หลงใหล (บน) พระบรมสาทิส บ้าพอกันทั้งคู่ พี่นิภาลั่นกล้องยิงภาพเอา ยิ่ง ลักษณ์รัชกาลที่ ๙ ๓ ในพระอุโบสถเขียน โดยนายสมบุญ สว่าง จันทร์ ฉันได้แต่ อุทานด้วยรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ และขนลุกซู่ จริงนะเบญจ์ ถ้าฉันต้องตายตอนนี้ ก็ นับว่าตายคุ้มแล้วละ เพราะได้เห็นภาพและ สิ่งต่าง ๆ ที่แปลกตางดงามสุดที่จะรำพันได้ ถูกต้อง อย่างไรก็ตามฉันยังมีหน้าที่เขียนเล่า ภาพเอาอย่างไม่เสียดมเสียดายฟิล์มเลย อ้าย ฉันก็ซี้ดซ้าดกรี๊ดกร๊าดจนน้าน้อยหมั่นไส้หลาย ครั้ง ก็โธ่! มันงามจริง ๆ นะเบญจ์ อยากให้ เบญจ์เห็นเองเหลือเกิน จะได้รู้ได้เข้าใจว่าสิ่งที่ ฉันพร่ำพรรณนานั้น มันงามจริง ๆ เพียงใด “แหม! อยากนอนดูทั้งวัน ถ้าไม่คิดว่า เป็นผู้หญิงนะ “นั่นซิ ถ้าไม่เกรงใจพระสงฆ์องค์เจ้า ลักขณ์ก็อยากนอนดูภาพจริง ๆ นั่งดูมันไม่ พฤษภาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๑