การตั้งโรงครัวและการศึกษา : หน้า 20/113

โดยไม่ต้องให้ลำบาก เป็นการเสีย เวลาในการศึกษาเล่าเรียน” นี้เป็นความ ตั้งใจของพระคุณท่าน และความตั้งใจ ของพระคุณท่านนั้น ได้ถึงจุดสำเร็จ สมความปรารถนา นับเป็นองค์แรก ในประเทศไทยที่สามารถตั้งโรงครัว Trans ใบประกาศให้หลวงพ่อวัดปากน้ำ (สมัยเป็นพระครูสมณธรรมสมาทาน) ให้เป็นพระภาวนาโกศลเถร 5 น้ำว้าหนึ่งผล กลับมาถึงกุฏิด้วยความ มาอีก แต่คิดขึ้นมาได้ว่าของสิ่งนั้น เหนื่อยอ่อน เพราะไม่ได้ฉันมา ๒ วัน ท่านได้สละขาดไปแล้ว เอามาฉันอีก แล้ว ท่านจึงเริ่มที่จะลงมือฉันข้าวหนึ่ง ก็ต้องประเคนใหม่ ในที่นั้นก็ไม่มีใคร ทัพพีนั้น ก็นั่งลงจับอาหารในบาตร ที่จะประเคนด้วย พิจารณาด้วยปัจจเวกเสร็จแล้วใส่ปาก ด้วยอำนาจศีลและสัจจของท่าน เข้าไปคำหนึ่ง พอดีท่านเหลือบไปเห็น นับแต่วันนั้นมา ท่านไปบิณฑบาต สุนัขท้องติดสันหลังผอมเดินโซเซ ได้ ปรากฏว่าได้อาหารมากมายถึงกับฉัน อดอยากมาเป็นเวลานานวัน ท่านเกิด ไม่หมด ต้องแบ่งถวายพระภิกษุอื่น เมตตาปราณีสงสารสุนัขตัวนั้น จึงปั้น นอกจากนั้นมีคุณนายนวมบ้านอยู่ตลาด ประกอบอาหารเลี้ยงพระภิกษุสามเณร อุบาสกอุบาสิกา มีจำนวนถึง ๘๐๐ เศษ เป็นประจำทุกวัน เป็นอันว่าความ ปรารถนาของท่านนั้น เป็นผลสำเร็จ อันไพศาลและกิจการยังคงดำเนินอยู่ จนทุกวันนี้ เรื่องการศึกษา เมื่อท่านเล่าเรียนศึกษาอยู่สำนัก วัดพระเชตุพนฯนั้น ท่านได้เรียนมูล กัจจายนะถึงสามจบ พระธรรมบท ๔ ภาค และพระคัมภีร์มังคลัตถทีปนี กับสารสงเคราะห์ แต่ไม่ทันจบ แปล ออกพอสมควรแล้วท่านได้เข้าสอบ สนามหลวงหนึ่งครั้ง ก็บังเอิญตก ท่านก็ไม่สอบอีกต่อไป ท่านเล่าว่า ถ้า สอบเป็นเปรียญได้แล้ว จะถูกทาง คณะสงฆ์ใช้งานจะเสียการศึกษาด้าน วิปัสสนาธุระ เพราะเมื่อขณะท่านเรียน หนังสืออยู่นั้น ท่านได้ปฏิบัติตามแบบ พระอาจารย์โหน่งตลอดมา วันใด หยุดการเล่าเรียนคันถธุระ ท่านมักจะ ข้าวที่เหลืออีกคำหนึ่งกับกล้วยครึ่งผล ท่าเตียน ปวารณาทำปิ่นโตอาหาร แสวงหาความรู้ในด้านวิปัสสนาธุระจาก ก่อนให้ทานสัตว์นั้นท่านได้อธิษฐานจิต ส่งอีกทุกวัน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา พระอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิในด้านวิปัส ว่า “ขึ้นชื่อว่าความอดอยากเช่นนี้ ขอ ความยากลำบากในการขบฉันของ สนาในสำนักต่าง ๆ ทำคู่กันไปด้วย อย่าให้มีอีกเลย” แล้วจึงให้ก้อนข้าว พระภิกษุซึ่งปรากฏกับพระคุณท่านดัง ปรากฏว่าท่านได้ไปศึกษากับท่านเจ้า แก่สุนัขตัวนั้น สุนัขตัวนั้นกินแต่ข้าว นั้น เป็นเหตุให้พระคุณท่านดำริว่า คุณสังวรานุวงศ์เถร (เอี่ยม) วัดราช ส่วนกล้วยหากินไม่ ท่านก็คิดว่า ไม่รู้ “ตัวเราเมื่อมีกำลังพอเมื่อใดจะจัดตั้ง สิทธาราม (วัดพลับ) เป็นครั้งที่สาม ว่าเจ้าไม่กิน ท่านก็คิดจะเอากล้วยกลับ โรงครัวประกอบอาหารเลี้ยงพระเณร และท่านได้ศึกษาจากท่านพระครูญาณ ๑๘ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕