การปกครองและการประพฤติธรรม : หน้า 24/113

พระภิกษุสามเณรโดยมากเป็นพระเณร ในท้องถิ่นนั้นมีพระจรมาอยู่น้อย เนื่อง พื้นหินในโบสถ์ จากการศึกษาเล่าเรียนไม่มี ความ วัดโบสถ์บน ต.บาง- คูเวียง สมัยที่ หลวงพ่อวัดปากน้ำ ประพฤติย่อหย่อนต่อพระธรรมวินัยมาก ด้วยเหตุนี้ท่านเจ้าคุณพระธรรมปิฎก นั่งปฏิบัติธรรม (เผื่อน) พระอาจารย์ของท่าน จึงได้ อ้อนวอนแกมบังคับให้ท่านมาอยู่วัด ปากน้ำสัก ๓ เดือน ท่านจำต้องรับ จนค้นพบหนทาง เข้าถึงธรรมกาย โดยเสียไม่ได้ และตั้งใจไว้ว่าจะมาอยู่ วัดปากน้ำสัก ๓ เดือนแล้วก็จะกลับ เมื่อท่านได้มาอยู่แล้ว ท่านเจ้าคุณ ธรรมปิฎกได้แต่งตั้งสมณศักดิ์ให้เป็น สั่งกำชับซ้ำอีกว่า “ถ้าแผ่นดินยังไม่ พระครูสมุห์ฐานานุกรมของท่านและ กลบหน้าแกอย่ากลับมา” ทั้งนี้ก็เท่า กับบังคับให้เป็นเจ้าอาวาส ต่อจากนั้นท่านก็เริ่มปราบปราม เหล่าภิกษุที่มีความประพฤติเหลวแหลก ต่าง ๆ พระคุณท่านเคยเล่าว่า กว่า มาเก่าก่อน ซึ่งเป็นผู้มีภูมิลำเนาอยู่ใน จะผ่ากระดานหมากรุกให้หมดได้ ก็ ถิ่นนั้น การปกครองเป็นไปด้วยความ อ่อนใจ จึงเป็นเรื่องกระทบกระเทือน ยากลำบาก แม้แต่ชาวบ้านในแถวถิ่น เจ้าคณะตำบลและพระภิกษุที่เคยอยู่ นั้น ก็พากันเป็นศัตรูอย่างร้ายแรง กับท่านด้วย พวกที่เลื่อมใสในท่านก็ มีบ้างเป็นส่วนน้อยพวกที่ตั้งตัวเป็นศัตรู ได้ช่วยกันแพร่ข่าวอกุศลทับถม พระ คุณท่านด้วยประการต่าง ๆ บางพวก ก็เมามาเอะอะอาละวาดในวัด บ้างก็ ดักทำร้ายท่านถึงกับขึ้นโรงศาลก็มี บาง ๒๒ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕ พวกถึงกับคิดปล้นทำร้ายท่านก็มี ครั้ง หนึ่งคนร้ายได้บุกขึ้นไปบนหน้าศาลา หาเรื่องต่าง ๆ ขณะพระภิกษุกำลัง ประชุมกันอยู่ เหตุการณ์ทั้งหลาย เหล่านี้ ท่านถือเสียว่า เป็นการเพิ่มพูน บารมีให้แก่ท่าน ท่านมีคติว่า “พระเรา ต้องไม่สู้, ต้องไม่หนี, ชนะทุกที” ดัง เช่นครั้งหนึ่งมีคนร้ายประมาณ ๘ คน มีอาวุธครบมือเข้าลอบทำร้าย และจะ ทำร้ายท่านในเวลากลางคืนขณะที่ท่าน อยู่ในห้องกรรมฐาน พอดีพระมหาแจ้ง