ความกังวลและความเศร้า : หน้า 105/113

ผมกับรัชนีพาลูกไปส่งที่โรงพยาบาล ตัวเองไปทำงานเพราะไม่อยากขาด พร้อมกันสองคนให้เสียงาน ใกล้เที่ยงรัชนีจึงส่งข่าวมา “ลูกอยู่ในห้องไอซียู หมอยังไม่ รับรอง” “อะไรกันแกแค่เป็นไข้ตัวร้อน ธรรมดาเท่านั้นไม่ใช่หรือ เธอบอก หมอหรือเปล่าอาทิตย์ที่แล้วแกก็ ป่วยด้วยโรคเดียวกัน” “บอกแล้วค่ะ คราวนี้แกไม่ได้ ป่วยด้วยโรคเดิม เย็นนี้เลิกงาน “ไปเยี่ยมลูกกันเถอะ” รัชนี คุณรีบมาโรงพยาบาลด่วนเลยนะ” เป็นคนแรกที่ได้สติ เธอดึงแขน แล้วเธอก็วางหูโทรศัพท์ยุติการ ผมออกมาจากตรงนั้นแล้วพาเดิน ลูกชายจากไปแล้ว บ้านจึง เหลือเฉพาะเราสองคนผัวเมีย วัน หยุดงานรัชนีใช้เวลาจมอยู่กับงาน บ้านและความเงียบตามลำพัง ขณะที่ผมจมอยู่กับขวดเหล้า ซึ่ง นับวันผมต้องพึ่งมันด้วยปริมาณ มากขึ้นทุกที คืนวันศุกร์หลังจากดื่มเข้า ไปเต็มคราบแล้ว ผมค่อย ๆ เกาะ ราวบันไดลากตัวขึ้นไปที่ละขั้นจะ ไปนอน เดี๋ยวนี้ผมกับรัชนีแยกกัน นอนคนละห้อง ผมนอนห้องแม่ เธอนอนห้องเดิม ผมก้าวพลาดหน้าทิ่มข ติดต่อลง ออกไปห่างจากผู้คน มือหลุดจากราวบันได กลิ้งขลุกขลัก “ลูกกำลังจะตายชลิต หมอ ไปกองอยู่กับพื้น รู้ว่าเจ็บแต่ความ บอกว่าคงไม่พ้นคืนนี้ คอแกหัก เมาบวกความง่วงทำให้ฟุบหลับอยู่ ตกเย็นพอได้เวลาผมรีบ เลือดตกในมาก” ตรงนั้น หย่อนบัตรลงเครื่องลงเวลาเซ็นชื่อ “ฉันเป็นคนฆ่าแกใช่ไหม ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อม กำกับเก็บเข้าที่เดิม จากนั้นก็ตรง รัชนี” กับความเจ็บปวด “โอ๊ย ๆ ๆ ....” ผม 3 ไปโรงพยาบาล “มันเป็นอุบัติเหตุ...หมอ ร้องเสียงดัง “ลูกเป็นยังไงบ้าง” ผมถาม บอกว่าเด็กวัยนี้กำลังซนบางทีแกก็ กลิ่นกับข้าวโชยมาเข้าจมูก อาการของลูกทันทีที่พบรัชนี เล่นกระโดดโลดโผนรุนแรง ตั้งสติ เสียงตะหลิวกระทบกับกะทะ สักครู่ “แกอยู่ในห้องไอซียูมาตั้งแต่ ให้ดีนะชลิต อย่าพูดอะไรให้เรา เช้า หมอบอกว่า....” ต้องลำบากมากไปกว่านี้ ฉันเสีย “เรื่องค่าใช้จ่ายใช่ไหม ไม่ ลูกไปคนหนึ่งพอแล้ว ฉัน..ฉัน ก็เงียบลง ผมหมุนตัวนอนตะแคง หันหน้าไปดู รัชนีกำลังนั่งทานข้าว ด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ เป็นไร เงินสำรองเรามีเท่าไหร่ ถอนออกมาให้หมด ถ้าไม่พอ เรา ขอกู้สวัสดิการก็ได้ เสียเท่าไหร่เท่า กันขอให้ลูกหายเท่านั้นเป็นพอ กับสายตารอบข้างที่มองต้ ที่มองด้วยความ รัชนีร้องไห้ออกมาทันที จะไม่พูดอย่างที่เธอบอก พาฉันไป “ทำไม?” ผมถามเสียงดังไม่สนใจ ดูลูกเถอะ” ความโกรธทําให้ผมพยายาม ใช้แรงขันตัวเองให้ลุกขึ้น ผมล้มลง อีกครั้ง แต่คราวนี้ผมร้องไม่ดังทั้ง ที่เจ็บมากกว่าครั้งแรก ยิ่งพยายามยิ่งเจ็บตัว ผมจึง นอนนิ่ง ๆ อยู่กับพื้นอย่างนั้น ปวด ปัสสาวะเมื่อกลั้นไม่อยู่มันก็ไหล ๆ คงทนไม่ได้ถ้าคุณมีเหตุต้องมีอัน เป็นไปอีกคนหนึ่ง” เสียงพูดพลางสะอื้นไห้ของ รัชนีทำให้ผมได้สติ “ตกลงรัชนีฉัน อยากรู้อยากเห็น ออกมา ตุลาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๓