การอบรมธรรมะและการดูแลลูกศิษย์ : หน้า 40/113

“ก่อนจะตายนะ แกก็นอน ลับหายตายจากไป หรือแม้จากเส้น ทางธรรมไปอยู่ทางโลกก็มี เป็นศิษย์สนใจการปฏิบัติธรรมจริงจัง ยายก็ไม่ประมาท ยายรู้ดีว่ากระแส ทางโลกนั้นแรงนัก สักวันศิษย์ของยาย ก็จะค่อย ๆ หายไป ยายจึงมุ่งสั่งสอน อบรมธรรมปฏิบัติให้แก่เขาเหล่านี้อย่าง เข้มงวดจริงจัง เพื่อให้เกิดสัมฤทธิผล ในการปฏิบัติ มีดวงตาเห็นธรรมด้วย ตนเอง ในจำนวนนี้มีหนุ่มน้อยผิวพรรณ สะอาดผ่องใส ผู้มีกิริยา วาจางามสติ ปัญญาดีคนหนึ่งนาม ไชยบูลย์ สุทธิ- เป็นผู้ที่มีความโดดเด่นในด้าน ผล การปฏิบัติธรรม ทำสมาธิได้ผลดีอย่าง สมาเสมอ จึงได้รับการสั่งสอนต่อ ธรรมะที่ละเอียดลึกซึ้งในขั้นสูงให้ พลิกไปพลิกมา ยายเฝ้า พลิกไปพลิกมา ยายก็นั่งดูอยู่ มองทุกอย่างรอบตัว ผู้คนรอบข้าง ข้าง ๆ ความเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งอย่าง ยังแปลกใจว่าแกเป็นอะไร แล้ว เงียบ ๆ ยายเพียรฝึกฝนอบรมตน และรักษาธรรมไว้ยิ่งชีวิต เมื่อมีลูกศิษย์ บอกว่า....นี่กูจะอยู่กับมึงอีกไม่ พอบอกยังงั้น แกก็นอนพลิก ลูกหามากขึ้นๆ แม้ยายจะปีติใจที่เห็น หนุ่มสาวนักศึกษามหาวิทยาลัย สติ ปัญญาเฉลียวฉลาด มารยาทงามมา ความมีกัลยาณมิตรคือ มีผู้ แนะนำสั่งสอน มีที่ปรึกษา เพื่อนที่คบ หาและบุคคลผู้แวดล้อมที่ดี ความรู้จัก เลือกเสวนาบุคคล หรือเข้าร่วมหมู่กับ ท่านผู้ทรงคุณ ทรงปัญญา มีความ สามารถที่จะช่วยแวดล้อม สนับสนุน ชักจูง ชี้ช่องทางเป็นแบบอย่างตลอด จนเป็นเครื่องอุดหนุนเกื้อกูลแก่กัน ให้ ดำเนินก้าวหน้าไปด้วยดีในการศึกษา แกก็พลิกมาหายาย กี่วันหรอก ไปพลิกมาอีก ข้าวก็ไม่กิน อะไรก็ไม่กิน ยายก็ นั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น สงสารแก พอจะตายนี่ แกก็พลิกมากอด ยายแล้วคว่ำหน้าลง ยายก็จับหงาย ขึ้นมา อ้าว ! สิ้นใจแล้ว” ยายจัดงานศพให้อย่างเรียบร้อย ราวกับเป็นลูกหลานโดยสายเลือด สวดที่วัดปากน้ำ ๓ คืน เผาที่วัดหมู (วัดอัปสรสวรรค์) โดยมีพระวัดปากน้ำ ช่วยเหลือ ความแก่ เจ็บ ตาย เป็น ธรรมดาของชีวิต คนที่คุ้นเคย ค่อยๆ ๒๘ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕ (ซ้าย) คุณยายทองสุก สำแดงปั้น