ความกังวลเกี่ยวกับแม่ : หน้า 103/113

ผ และ มดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เที่ยวเตร่ได้ทุกสถานที่โดย ไม่เลือกเวลา ขอให้มีคนชวนผมไป ได้ทั้งนั้นไม่เคยขัด 1. ส่วนรัชนีเธอมีเฉพาะบ้าน ที่ ทำงาน และวัดเท่านั้นเป็นที่ไปที่มา เรื่องกินเรื่องเที่ยวถูกแพง อย่างไรผมไม่เคยเกี่ยง แต่เรื่องการ ทำบุญทำทานนั้น ผมมักจะมีปากมี เสียงกับรัชนีเป็นประจำ ทำเท่าไหร่หนึ่งพันใช่ไหม” “ค่าอะไรอีกล่ะคราวนี้ ถาม “บ้า” ผมลืมตัวพูดเสียงดัง จริง ๆ เถอะ ไม่รู้สึกเบื่อบ้างหรือไง” “บาทหนึ่งฉันยังไม่อยากจะควักเลย ผมใช้วาจาเชือดเฉือนทันทีที่เห็นรัชนี หน่อย ๆ จะให้ทำเป็นพัน รอชาติ เดินถือซองสีน้ำตาลมายื่นส่งให้ หน้าเถอะ เอ้า เอาไปร้อยหนึ่งอย่า “ค่าอาหารกลางวันเด็กกับค่า ลืมเขียนชื่อฉันล่ะ” มีดรีบตื่นเอง กลัวไปสายอย่างเมื่อ วาน ก่อนออกบ้านเห็นว่ายังเช้าอยู่ พอมีเวลา จึงเดินไปเคาะประตูห้อง แม่ จะถามว่าทำไมแม่จึงไม่ตื่นไป หุงข้าวใส่บาตรเหมือนอย่างเคย ( เคาะหลายครั้งไม่มีเสียงตอบ ผมเริ่มใจคอไม่ค่อยดี รีบไปเอา กุญแจสำรองมาไขห้องเข้าไป แม่ที่ ผมเห็นนอนคอเอียงลืมตาแข็งไม่ กระพริบ ยังมีลมหายใจอยู่แผ่วเบา รวยรินเต็มที่ ผมตกใจแทบเสียสติกับ ภาพที่เห็นสมองตื้อ งตื้อคิดอะไรไม่ออก อยากจะร้องดังๆ ก็ยังไม่มีเสียง คนแรกที่ผมคิดว่าพึ่งได้ในยามนั้น คือรัชนี แต่ขณะนี้เป็นเวลาเดิน ยาชุดประจำบ้าน หัดอ่านประกาศ รัชนีหยิบเงินใส่ซองเดินตัว ที่บอร์ดมั่งสิ” เสียงรัชนีเบาแต่ห้วน ปลิวออกไป หลายคนหัวเราะกับ “อ่านให้โง่ไม่เห็นติดประกาศ อาการของเราทั้งสอง ขึ้นเงินเดือนให้สักที ไม่สั่งทำยังงั้น ทางไปทำงานของเธอ ผมจะต้อง รออีกสักพักจึงจะติดต่อกับเธอได้ รัชนีไม่ทำให้ผมผิดหวัง เมื่อ เล่าอาการของแม่ให้ฟังแล้วถามว่า ยังงี้ก็มีอยู่เรื่องเดียว ประกาศขอ ความร่วมมือให้ช่วยกันบริจาค เมื่อ จะติดต่อรถมารับแม่ไปโรงพยาบาล เช้าวันหนึ่งผมตื่นสายเพราะ ได้อย่างไร เธอบอกผมว่า ชิบท.” แม่ไม่ช่วยปลุก อารามตกใจลุกขึ้น “ต้องใช้รถของโรงพยาบาล - คำท้ายผมพูดไม่เต็มเสียง ได้น้ำท่าไม่อาบรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออก ฉันจะติดต่อถามรายละเอียดให้ เพราะรัชนีชิงขัดขึ้นมาเสียก่อน “จะ ทำหรือไม่ทำ ฉันจะได้รีบไปเก็บคน อื่นต่อ งานการของฉันมีเต็มโต๊ะ ไม่มีเวลาฟังคุณบ่นหรอก” จากบ้านทันที www. บอกเลขที่บ้านและเส้นทางให้ฉัน หย่อนบัตรลงเครื่องปั้มเวลา ด้วย” พอดึงออกมาเห็นตัวเลขบอกเวลา “คุณชลิตไม่ต้องห่วงนะ ฉัน เป็นสีแดงแจ้งชัด อุ่นใจจริงๆ ถ้า จะนั่งมากับรถด้วยเผื่อมีอะไรจะได้ “ทำยะ ขืนไม่ทำหัวหน้าจะ แม่ช่วยปลุกเหมือนทุกวันคงไม่สาย ช่วยกัน หัวหน้ามาพอดีฉันจะไป ได้ตาเขียวใส่ปะไร ดูหน่อยเขาทำกัน มากมายขนาดนี้ คนละเท่าไร” ผมแบมือขอดูรายชื่อ เล่าเรื่องให้ฟังและเรียนขออนุญาต ผมกลับดึกอย่างเคย ไข ออกไปโรงพยาบาลติดต่อรถให้คุณ “ไม่ต้องเสียเวลา น้อยที่สุด กุญแจเข้าบ้านรีบอาบน้ำอาบท่าเข้า คุณเฝ้าคุณแม่ไว้พยายามควบคุมสติ หนึ่งร้อยมากที่สุดหนึ่งพัน คุณจะ นอน พอหัวถึงหมอนผมก็หลับ เช้า ให้ดี เดี๋ยวเจอกันนะ” ตุลาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๑