การเสวยเนื้อมนุษย์ : หน้า 100/113

“เสนาบดี ท่านอย่านึก ว่า สิ่งเหล่านี้ จะให้ ความสุขแก่เรายิ่งกว่า การได้กินเนื้อมนุษย์ เนื้อมนุษย์เป็นยอดแห่ง ความสุขของเรา หาก ไม่ได้กินเนื้อมนุษย์ สิ่ง เหล่านี้ไม่มีความหมาย สําหรับเราเลย” จับได้ มีกระเช้าเนื้อแขวนคอติดมาด้วย ทรงกระทำเช่นนี้เลย อย่าเสวยเนื้อมนุษย์ ทรงสะดุ้งพระทัยว่าความลับได้ถูกเปิด เลย การเสวยเนื้อมนุษย์นั้นเป็นที่รังเกียจ เผยออกแล้ว แต่เพราะขัตติยมานะ จึง ของบัณฑิตและทวยนาคร จะนำความ แข็งพระทัยตั้งพระสติอย่างมั่นคง ประ ทุกข์ทรมานมาสู่พระองค์และประชาชน ทับนั่งบนบัลลังก์ ไม่มีที่สิ้นสุด” ทูลถามว่า เสนาบดีนําประชาชนเข้าเฝ้า “เสนาบดี” พระราชาตรัส “เนื้อ มนุษย์กับชีวิตของเรานั้นมีความเป็น “ข้าแต่มหาราชเข้าพระพุทธเจ้า อันหนึ่งอันเดียวกัน จะแยกจากกันไม่ได้ ได้ทราบว่า พระองค์รับสั่งให้คนทำเครื่อง หากไม่ได้เนื้อมนุษย์ ชีวิตของเราก็จะ เสวยไปฆ่าสตรีและบุรุษเป็นอันมาก สิ้นสูญ เราพูดเป็นคำขาดว่าไม่อาจ ข้อนั้นเป็นความจริงหรือ? พระองค์ งดเว้นการกินเนื้อมนุษย์ได้” เสวยเนื้อมนุษย์จริงหรือ?” เสนาบดีทูลอ้อนวอนหลายครั้ง “ดูก่อนเสนาบดี!” พระราชาตรัส แต่พระราชาก็หามีพระทัยโอนอ่อนลงไม่ พระพักตร์เครียด “เป็นความจริง ท่าน เสนาบดีจึงนำเรื่องคติสอนใจมาเล่า จะทำไม? คนรับใช้ของเราได้ทำหน้าที่ ถวายหลายเรื่อง เช่นเรื่องปลาใหญ่ เขาอย่างดีที่สุดแล้ว เขาไม่ควรถูกลง กินปลาเล็กจนหมดแล้ว ในที่สุดหลงกิน โทษและไม่ควรได้รับคำติเตียน เพราะ หางตนเองจนถึงตาย เรื่องเด็กหนุ่ม บ่าวที่ทำงานตามคำสั่งของนายนั้น เมื่อ ตระกูลเศรษฐีติดรสสุรา แม้บิดาจะ มีความผิดเกิดขึ้นนายก็ควรรับผิดเสียเอง ห้ามปรามสักเท่าไรก็ไม่ฟัง เลือกเอาสุรา จึงจะชอบด้วยธรรมแห่งผู้ปกครองคน” ชอบสุรามากกว่าสมบัติของตระกูลเศรษฐี เมื่อเสนาบดีนิ่งอยู่ พระเจ้า ในที่สุดผู้เป็นบิดาตัดขาดจากกองมรดก พรหมทัตจึงตรัสอย่างประชดต่อไปว่า ไล่ออกจากบ้านไปตายอย่างคนขอทาน “น่าชมเชยจริงนะ เสนาบดี อนาถา เรื่องพวกหงส์กินเนื้อพวกกัน ท่านทำราชการกิจซึ่งยากที่คนอื่นจะทำ เองถึงความพินาศหมด ได้ โจรอื่นเต็มบ้านเต็มเมือง ไม่จับ แต่ มาจับคนของเรา” ตรัสแล้วทรงพระ สรวลลั่ม เสนาบดีได้สดับดังนั้น จึงดำริว่า พระราชาทรงนำเรื่องต่าง ๆ มา แก้ ทำนองว่า มีบุคคลเป็นอันมากได้ สิ้นชีพลง เพราะไม่ได้สิ่งที่ตนปรารถนา ทั้งทางรูป ทางเสียง และทางรถ การกระทำของพระราชาเยี่ยงนี้ร้ายกาจ ประชาชนไม่อาจทนฟังอีกต่อไป นัก น่าสยดสยอง เสวยเนื้อมนุษย์มา จึงร้องตะโกนขึ้นว่า เป็นเวลานาน ไม่น่าที่พระราชาผู้หวังดี “ท่านเสนาบดี ท่านจะเอาโจร ต่อราษฎรจะพึงทำได้ แต่เราจะลอง กินคนไว้ทำไม เนรเทศไปเถิด พวกเรา ห้ามดูก่อน หากไม่ฟังจะดำเนินการขั้น ไม่ต้องการ” เด็ดขาดต่อไป จึงกราบทูลว่า เสนาบดีอ้อนวอนอีกครั้งหนึ่งให้ “มหาราช ขอพระองค์อย่าได้ พระราชางดการเสวยเนื้อมนุษย์ แต่ ๙๙ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕