การบวชและการศึกษา : หน้า 18/113

ลงมา ส่วนตัวท่านก็เข้าอยู่วัดเป็น เจ้านาค ศึกษาเบื้องต้นแห่งการ อุปสมบท ในสำนักท่านปลัดยัง เจ้า อาวาสวัดสองพี่น้องผู้เป็นตาของท่าน ท่านปลัดยังได้ส่งหนังสือวินัยให้ดู หนังสือนี้เป็นสมุดข่อย เขียนตัวบรรจง งดงามมาก ท่านเริ่มท่องจำวิธีบรรพชา และอุปสมบท และอ่านพระวินัยไป พร้อมกันด้วย ใกล้เข้าพรรษาจึงไป นิมนต์พระอุปัชฌาย์ดี วัดประตูสาร จังหวัดสุพรรณบุรี มาเป็นอุปัชฌาย์ ท่านได้อุปสมบท พ.ศ. ๒๕๔๙ มี พระครูวิณญานุโยค (เหนี่ยง อินท โชติ)เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระ ใบประกาศให้หลวงพ่อวัดปากน้ำ (สมัยเป็นพระครูสมุห์สด) ให้เป็นพระครูสมณธรรมสมาทานเจ้าอาวาส ๑๙ ปีเศษนั้นแล้ว ท้ายเรือ แล้วลองคิดว่าท่านตายแล้ว และเที่ยวไปหาญาติพี่น้องหรือเพื่อนที่ รักกันบ้าง คนเหล่านั้นเขาก็ไม่เห็นท่าน อุปสมบท ครอบครัวหลายคนด้วยกัน แสดงว่า อาจารย์โหน่ง อินฺทสุวณฺโณ เป็น พระอนุสาวนาจารย์ รุ่งขึ้นวันที่ ๒ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้เริ่มเรียน วิปัสสนาธุระกับพระอาจารย์โหน่ง (ท่านผู้นี้ ได้ศึกษามาแต่สำนักของ หลวงพ่อเนียม วัดน้อย อ.บางปลาม้า จ.สุพรรณบุรี ท่านเป็นพระที่เคร่งครัด ต่อพระธรรมวินัยและธรรมปฏิบัติ เป็นที่เคารพนับถือของชาวสองพี่น้อง มาก) ครั้นบวชแล้วท่านได้เริ่มศึกษา เพราะท่านเป็น“ผี” แล้ว ท่านก็เอา ต่อแต่นั้นมา การดำเนินอาชีพ ก้อนดินหรือท่อนไม้โยนไปให้ถูกเขา ทางการค้าขายได้ดำเนินมาเป็นปกติ เขาก็ต้องว่าผีโยนมาหรือผีปามา เพราะ คำอธิษฐานของท่านยังคงฝังแน่นอยู่ ทั้งคันถธุระ และวิปัสสนาธุระตลอด เขาไม่เห็น ท่านไปหาคนโน้นก็ไม่เห็น ในจิตใจตลอดมา จนอายุครบบวชก็ ไปหาคนนี้ก็ไม่เห็นนอนคิดอยู่อย่างนี้ ยังบวชไม่ได้ เนื่องจากมีภาระต้องค้า จนเผลอตัว พอรู้สึกตัวขึ้นมาก็รีบลุก ชายหาเลี้ยงโยมหญิง และผู้คนใน ขึ้นจุดธูปบูชาพระ แล้วอธิษฐานจิตใน ขณะนั้นว่า “ขออย่าให้ข้าพเจ้าตายเสีย ท่านเป็นคนเลี้ยงคนมาตั้งแต่ยังเป็น ก่อนเลย ขอให้ได้บวชเสียก่อน เมื่อ คฤหัสถ์ เมื่ออายุของท่านย่างเข้า ๒๒ บวชแล้วข้าพเจ้าจะไม่ลาสิกขาบท ขอ ปี ก็ปรารภถึงการบวช ในปีนั้นเองพอ บวชไปจนตลอดชีวิต” นี่เป็นบันทึกคำ ถึงเดือน 5 ข้างขึ้นก็บรรทุกข้าวลงเรือ อธิษฐานของท่าน ดังนี้เราจะเห็นได้ว่า แล้วให้ลูกจ้างมาขายกรุงเทพฯ ได้มอบ เหมือนกับท่านได้เริ่มบวชมาตั้งแต่อายุ ให้ลูกเรือคนหนึ่งเป็นตัวแทนควบคุม ท่านจึงไปถามอาจารย์อีกรูปหนึ่ง ท่าน ๑๖ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕ พรรษาแรก ท่านเคยเล่าว่า ท่านท่อง หนังสือสวดมนต์จบหมดถึงพระปาฏิ โมกข์ในพรรษานั้นเอง ในด้านคันถ ธุระนี้ ท่านท่องไปถึงตอนที่ว่า “อวิชชาปัจจยา” ท่านเริ่มสงสัยอยาก จะรู้เรื่องว่าแปลว่าอะไรกัน จึงไปถาม พระพี่ชายซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้อง บวชมา ได้ ๓ พรรษาแล้วว่า ข้อความนั้น แปลว่ากระไร พระพี่ชายก็แปลไม่ได้