การประหารชีวิตและการเสวยเนื้อ : หน้า 98/113

ประชาชนประสบความ ทุกข์ท่วมทับอย่างใหญ่ “ก็แล้ววานนี้ เธอไปได้เนื้อที่ ไหนมาล่ะ?” พระราชาตรัสถามย้อน “เนื้ออย่างที่เคยเสวยมาทุกวัน “ในป่าช้าผีดิบพระเจ้าข้า คนที่ ตายใหม่พวกญาตินำไปทิ้งไว้ พวก “ต่อไปไม่ต้องล่ามากถึงเพียง “ทำไมวันอื่น ๆ จึงไม่มีรส ข้าพระพุทธเจ้าแอบไปตัดเอาเนื้อชามา” หาโทษมิได้ แต่เราอยากรู้ว่าเป็นเนื้อ อะไร?” พระเจ้าข้า” อย่างนี้?” พระราชาไล่เลียง “วันก่อน ๆ ก็ทำอย่างนี้แหละ แต่ทำไม ความอร่อยจึงผิดกันมาก” “เพิ่งทำได้ ได้ที่วันนี้เองพระเจ้าข้า” นั้น” พระราชาตรัส “เอามนุษย์ในเรือนจำ “โกหก” พระราชาแสร้งตวาดลั่น ที่ถูกตัดสินประหารชีวิตมาก็ได้” ๆ “บอกมาตามตรง ถ้าเจ้ารักชีวิต ของเจ้า รักลูกเมียของเจ้า” พระราชา ตั้งแต่บัดนั้นมา คนเครื่องต้นก็ ไปนำเนื้อนักโทษประหารมาปรุงถวาย พระราชาเป็นประจำ จนกระทั่งนักโทษ นักโทษที่มีความผิดไม่ พวกนั้นหมด ควรประหาร พระราชาก็ให้ประหาร เมื่อไม่มีนักโทษให้ “ขอเดชะ หากพระองค์จะทรง อภัยโทษแก่ข้าพระพุทธเจ้าแล้ว ข้าพระ เสียเป็นอันมาก หลวง พากันคร่ำครวญถึง พุทธเจ้าจะทูลความจริงให้ทรงทราบ ประหารอีกต่อไปแล้ว ราชบุรุษจึงมา มารดาบิดาและญาติพี่น้อง ที่หายไป เขาไม่รู้ต้นเหตุ แห่งการพลัดพรากนั้น แต่ สันนิษฐานกันว่า น่าจะมี มนุษย์กินคนเกิดขึ้นแล้ว “เอาเถอะ เราจะอภัยโทษให้เจ้า กราบทูลว่า เจ้ารีบบอกมา” “ขอเดชะ นักโทษประหารหมด ความจริงให้ทรงทราบทุกประการ พระ แต่แล้วราชบุรุษผู้นั้นก็กราบทูล สิ้นแล้ว ข้าพระองค์จะทำอย่างไรต่อไป?” ราชาทรงพอพระทัยมากตรัสว่า พระราชานิ่งตรองอยู่ครู่หนึ่ง จึงตรัสว่า “ในเวลาตีกลองยามเที่ยงคืน “เจ้าอย่าบอกใคร เจ้าจงบริโภค ในพระนครมีคนอลหม่าน เวลานั้นเจ้า เนื้อธรรมดา แต่เจ้าจงทำเนื้ออย่างนี้มา จึงอยู่ที่ตรอกบ้าน หรือทางสี่แพร่ง แล้ว ให้เราทุกมื้อ” ล่ามนุษย์เอาเนื้อมาให้เรา” ๆ ไป คนทำเครื่องต้นตกใจมาก การ จำเดิมแต่นั้นมา ราชบุรุษผู้ทำ แก้ปัญหาของเขาที่คิดว่าจะแก้เพียงชั่ว เครื่องต้นก็ได้ทำอย่างที่พระราชาสั่ง คราวนั้น จะต้องแก้กันตลอดไปแล้วหรือ ฆ่ามนุษย์แล้วตัดเอาเนื้อ การคาดผลผิด ก่อให้เกิดความลำบาก ซากศพเกลื่อนกล่นอยู่ในที่ต่าง ๆ พระ ถึงปานนี้ เขาคิดว่าการไปตัดเอาเนื้อ นครอากูล ฟังไปด้วยกลิ่นศพ มนุษย์ในป่าช้าผีดิบมาถวายพระราชา ประชาชนประสบความทุกข์ร่วม ก็เพียงเพื่อแก้ปัญหาให้พ้นไปเพียงคราว ทับอย่างใหญ่หลวง พากันคร่ำครวญถึง เดียว แต่กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ซึ่ง มารดาบิดาและญาติพี่น้องที่หายไป ต้องทํากันตลอดไป เขาจึงทูลถามพระราชาว่า “ขอเดชะ จะได้เนื้อมนุษย์จาก ที่ไหนทุกวัน ๆ?” เขาไม่รู้ต้นเหตุแห่งการพลัดพรากนั้น แต่สันนิษฐานกันว่า น่าจะมีมนุษย์กิน คนเกิดขึ้นแล้ว จึงพากันไปเฝ้าพระราชา ณ พระลานหลวง กราบทูลเหตุนั้นให้ ๙๖ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕