ความทรงจำและการสูญเสีย วารสารกัลยาณมิตร ปี 2535 ฉบับที่ 10 หน้า 104
หน้าที่ 104 / 113

สรุปเนื้อหา

จริงๆ “ “ ขอบใจมากรัชนี ขอบใจ “ค่ะ ไม่เป็นไร สวัสดีค่ะ” - แม่อยู่โรงพยาบาลไม่ทัน ข้ามคืนก็สิ้นลม “เส้นโลหิตในสมอง แตก คนไข้มาหาหมอช้าไป” ผมฟัง หมอพูดด้วยสำนึกของความละอาย ใจในความบกพร่องของตัวเอง ถ้า ผมดูแลเอาใจใส่บ้างแม่ก็คงยังไม่ตาย เสร็จจากงานศพของแม่ ผม ยึดรัชนีเป็นเพื่อน เพื่อพูดคุยเรื่อง เก่า ๆ ระหว่างผมกับแม่ ผมพูด รัชนีฟัง การขัดคอกันไม่เคยมี นั้น เวลาผ่านไปเป็นปี ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจขอแต่งงานกับเธอ โดยบอกไปตามตรงว่าเหงาอยากได้ เธอไปอยู่เป็นเพื่อน รัชนีไม่ขัดข้องเมื่อพิธีแต่งงาน ที่รัชนีกันเตรียมไว้เป็นค่าเล่าเรียน ของลูก เป็น การบุญการกุศลที่เธอเคย ทำทีละเล็กละน้อย ถูกลดลงเหลือ เพียงครั้งละสิบยี่สิบบาท เหล้ากับบุหรี่ที่เธอบอกให้ ผมเพลา ๆ ลงบ้างนั้น ผมแย้งไปว่า “มันจำเป็น” ผ่านพ้นไ

หัวข้อประเด็น

- ความทรงจำและการสูญเสีย

ข้อความต้นฉบับในหน้า

จริงๆ “ “ ขอบใจมากรัชนี ขอบใจ “ค่ะ ไม่เป็นไร สวัสดีค่ะ” - แม่อยู่โรงพยาบาลไม่ทัน ข้ามคืนก็สิ้นลม “เส้นโลหิตในสมอง แตก คนไข้มาหาหมอช้าไป” ผมฟัง หมอพูดด้วยสำนึกของความละอาย ใจในความบกพร่องของตัวเอง ถ้า ผมดูแลเอาใจใส่บ้างแม่ก็คงยังไม่ตาย เสร็จจากงานศพของแม่ ผม ยึดรัชนีเป็นเพื่อน เพื่อพูดคุยเรื่อง เก่า ๆ ระหว่างผมกับแม่ ผมพูด รัชนีฟัง การขัดคอกันไม่เคยมี นั้น เวลาผ่านไปเป็นปี ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจขอแต่งงานกับเธอ โดยบอกไปตามตรงว่าเหงาอยากได้ เธอไปอยู่เป็นเพื่อน รัชนีไม่ขัดข้องเมื่อพิธีแต่งงาน ที่รัชนีกันเตรียมไว้เป็นค่าเล่าเรียน ของลูก เป็น การบุญการกุศลที่เธอเคย ทำทีละเล็กละน้อย ถูกลดลงเหลือ เพียงครั้งละสิบยี่สิบบาท เหล้ากับบุหรี่ที่เธอบอกให้ ผมเพลา ๆ ลงบ้างนั้น ผมแย้งไปว่า “มันจำเป็น” ผ่านพ้นไป รัชนีก็เลยเป็นทั้งเพื่อน ยกแม่มาอ้าง “เดี๋ยวนี้เหล้าฉันก็ซื้อ ร่วมบ้านและเพื่อนร่วมงานของผม มากินที่บ้านไม่ได้ออกไปกินข้างนอก เธอก็แท้งลูกคนที่สอง ซึ่งเธอตั้งท้อง ที่เธอกำลังพับ มองสบสายตากับ ได้ประมาณสามเดือน - ล้มป่วยเกือบอาทิตย์ เมื่อแกหาย ป่วยกลับไปเรียนตามปกติ รัชนี ต้องคอยดูแลสอนเสริมให้ลูกเรียน ทันเพื่อน เอา ลูกงอแง่ขี้เกียจ แม่โมโหก็คุ “ดุ ๆ อย่างนั้นเดี๋ยวลูกก็บ้า กันพอดี” ผมว่าเธอต่อหน้าลูก - “ถ้าอย่างนั้นคุณก็มาสอน เอง” เธอลุกขึ้นเดินออกไป ผมยกแก้วเทเหล้าเข้าปาก จนหมด วางแก้วเปล่าลง กวักมือ เรียกลูกมาหา พอผมอ้าปากจะสอน ลูกก็เบือนหน้าหนี “ปากพ่อเหม็น” แกว่า “เหม็นก็ทนเอาสิวะ แค่กลิ่น เหล้าไม่ใช่กลิ่นส้วมจะเป็นไรไป มานี่ มาใกล้ ๆ พ่อ ผมพูดอ้อแอ้การ “ไม่เอาเหม็น” ลูกชายถอย “แม่ยังไม่เคยบังคับเลย” ผม หลังออกห่าง “มานี่” พูดพลางผมก็คว้า คอลูกชายบิดหมุนกลับมา ขวบปีผ่านไปรัชนีให้กำเนิด ที่ไหน” “โอ๊ย” ลูกชายร้องเสียงลั่น ลูกชายคนหนึ่ง เกือบอีกปีถัดมา รัชนีเงยหน้าขึ้นจากกองผ้า จากนั้นก็ร้องไห้โฮ เสียงร้องของลูกทำให้ผม ผมครู่หนึ่งแล้วก้มลงทำงานต่อโดย สุขภาพของรัชนีแย่ลง เธอ เหนื่อยง่ายขึ้นและมักจะเจ็บออด ๆ แอด ๆ แต่เธอก็อดทนทำหน้าที่แม่ ไม่พูดอะไรอีก ตกใจสร่างเมาไปเกือบครึ่ง “เจ็บ จริงๆ หรือลูก” ผมยกตัวแกขึ้นอุ้ม ใช้มืออีกข้างลูบหัวแกเบา ๆ แกพยักหน้าทั้งสะอื้น ของลูก แม่บ้าน และออกไปทำงาน ลูกชายเข้าเรียนแล้ว เริ่ม “งั้นพ่อพาไปนอนนะลูก กับผมทุกวัน - อนุบาลหนึ่งต่ออนุบาลสอง แล้วก็ ช่วงนี้การเงินในบ้านเริ่มฝืด เข้าเรียนประถมปีที่หนึ่งที่โรงเรียน เคือง เพราะค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทั้ง ประชาบาลใกล้ที่ทำงานของเรา พรุ่งนี้ค่อยให้แม่สอนแต่เช้า” ผมพา ลูกเข้านอน นั่งลูบหลังให้สักครู่ แกก็หลับ ก่อนสอบไล่ภาคต้น ลูกชาย รุ่งเช้าลูกเป็นไข้ตัวร้อนจัด ของเราและของลูก และอีกส่วนหนึ่ง ๑๐๒ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More