การฟื้นฟูและการต่อสู้ : หน้า 106/113

ตามตัวแล้วเอนตัวลงนอนบนเตียง “เอ้าไม้ขีด จุดให้เลยนะ” - ผมนอนจมอยู่ตรงนั้นไปจน ถึงเช้าวันอาทิตย์ พอรัชนีเดินลง บันไดมาผมจึงพูดขึ้นว่า “ช่วยหยิบ ขวดเหล้ามาให้ที จะกินให้ตายไป เลย” เธอเปิดเหล้าขวดใหม่ เปิด ฝาตั้งไว้ข้างปลายเท้าของผม แล้ว ผลักกลิ้งมาให้ เหล้าหกไหลเป็น ทางไปตามขวด - “บุหรี่ด้วยใช่ไหม” บุหรี่ถูกเปิดเทลงมาทั้งสอง หลายมวนตกไปดูดซับน้ำเหล้า - เมื่อก้านไม้ขีดติดไฟถูกโยน กันเข้ามาหาหน้าตาถมึงถึง “ไม่เอา “วันนี้วันที่สามแล้วค่ะ” “ผมเป็นอะไรครับ” “ที่เข้าเฝือกเอาไว้เพราะ สะบ้าหัวเข่าแตก นอกนั้นก็มี หลายโรคทั้งเป็นไข้ ขาดอาหาร ปอดบวม แต่ตอนนี้ทุกอย่างพ้น ขีดอันตรายแล้วค่ะ” ผมหายป่วยและกลับไปทำ ๆ ผมเห็นแม่กับลูกผลัดเปลี่ยน งานได้ตามปกติแล้ว แต่สภาพจิตใจ ของผมกลับไม่เหมือนเดิม ผมมัก จะเห็นแม่เห็นลูกเห็นคนรู้จักที่ตาย ไปแล้วมาหาบ่อย บางครั้งก็มา ไฟไหม้บ้าน” ลงมา อารามตกใจทำให้ผมมีแรง ลุกยืนขึ้นมาได้ “อย่าทำรัชนีเดี่ยว ผมยกมือไหว้เธอ ออกไป ๆ ๆ ผมปัดป้องเป็นพัลวัน” รู้ตัวอีกครั้งเห็นตัวเองนอน ในความฝัน แต่บางครั้งมาทั้ง ๆ ที่ ผมยังตื่นและมีคนอื่นอยู่ด้วย อยู่บนเตียงในห้องที่เป็นตึก ประหลก ๆ แบบนักชกที่กำลังก้าว “ผมอยู่ที่ไหน” ผมถามผู้หญิง ลงเวที ในชุดสีขาวที่ยืนอยู่ข้างเตียง “ต่อไปนี้จะเลิกเหล้าได้ไหม” “ที่นี่โรงพยาบาลค่ะ รู้สึก “วันฤกษ์นายมาทำไมอีกล่ะ งานของนายมีคนมาทำแทนแล้ว ทำไมนายยังไม่ไปผุดไปเกิด” ผมหันไปพูดกับวันฤกษ์ เธอถามขณะที่มือยังค้างอยู่ในท่า ปวดที่ไหนบ้างไหมค่ะ เพื่อนร่วมงานที่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ เตรียมขีดไม้ขีดก้านต่อไป ลง “เฉย ๆ เอ๊ะ ทำไมผมขยับ มาหลายปีแล้ว หัวหน้าซึ่งกำลังสั่ง “ได้” ผมรับปากทันที ตัวไม่ได้” งานผมอยู่ท่าหน้าตาที่อธิบายยาก “บุหรี่ล่ะ” “เราใช้สายยางยืดตัวคุณไว้ ผมเริ่มวางตัวลำบากกับอา “เลิกด้วย” ผมพูดโดยไม่ กันตกเตียงค่ะ คุณเพ้อและดิ้นเกือบ การที่เห็นคนอื่นมองผมแบบแปลก ๆ เกียงงอน “งั้นทำความสะอาดบ้าน ตลอดเวลา เดี๋ยวนะคะ ดิฉันจะ ปลดออกให้” ลูกใน แล้วไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ต่อไปนี้ เสื้อผ้าซักเอง” ครับ” “รัชนีเธอไม่รู้สึกว่าฉันบ้า เหมือนคนอื่น ๆ เขาบ้างหรือ” ผม “ใครพาผมมาโรงพยาบาล ถามเธอต่อหน้าเพื่อนร่วมงานอีก เธอไปทำงาน เย็น ๆ เธอก็มา - ผมอาบน้ำยังไม่ทันเสร็จ ทราบไหมคะว่า คุณมาอยู่โรงพยา- ความเจ็บปวดวิ่งแล่นขึ้นมาเป็นช่วงๆ บาลได้กี่วันแล้ว” หลายคน “คุณไม่ได้บ้า แต่คุณมีอาการ ของคนใกล้ตาย คุณรอดตายมาได้ แล้วครั้งหนึ่งทั้ง ๆ ที่ไม่น่ารอด แต่ฉันว่าคุณคงไม่มีโอกาสอีกเป็น ครั้งที่สองอย่างแน่นอน” - “ภรรยาของคุณค่ะ ตอนนี้ ก่อนจะหมดแรงผมรีบเอาผ้าซับน้ำ “ไม่รู้ นึกไม่ออก” ๑๐๔ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕