ความปรารถนาในการบวชและสร้างวัด : หน้า 43/113

ที่ยายได้ปรารถนา ถึงกับตั้งอธิษฐาน ไว้เนิ่นนานแล้วก็คือ ๑. .ขอให้ได้บวชพระ ๒. ขอให้ได้สร้างวัด ๓. 1. ขอให้ได้ทอดกฐิน ทั้งนี้อาจเป็นเพราะขณะที่คร่ำ เคร่งปฏิบัติธรรมอยู่ในโรงงานทำ วิชชานั้น ยายไม่มีโอกาสได้ออกไป เปิดหูเปิดตาข้างนอกเลย ทั้งชีวิต จิตใจ ทุกลมหายใจเข้าออก คิด นึกทำแต่ธรรมปฏิบัติตามแนววิชชา ธรรมกายขั้นสูง มีหลายคนเหมือนกัน ที่มีผู้ปกครองญาติพี่น้องมาขออนุญาต หลวงพ่อวัดปากน้ำ พาไปธุระข้างนอก ถ้าธุระไม่จำเป็นนัก หลวงพ่อจะไม่ อนุญาต แต่ถ้าไปบวชพระบ้าง ไปทำ บุญทอดกฐิน สร้างวัด อะไรอย่างนี้ หลวงพ่อจึงจะยินยอม “บวชพระ สร้างวัด ทอดกฐิน” ทั้ง ๓ เหตุนี้ก้องอยู่ในหัวใจของ ยาย ผู้ไม่มีโอกาสได้ ออกไปไหน ญาติพี่น้องของยายอยู่ไกล มีวิถีชีวิต แตกต่างกัน ยายจากบ้านมานาน ยาย จะไปไหน ยายก็ขออนุญาตหลวงพ่อ ด้วยตนเอง แต่ล้วนเป็นเหตุจำเป็น “ไม่มีอะไรจำเป็นและสำคัญไป กว่าการฝึกสมาธิ” ยายถูกตอกย้ำเช่นนั้น อยาก ไปไหน อยากรู้ อยากเห็นอะไร หลวงพ่อวัดปากน้ำก็ให้ใช้พระธรรม ภายในตัวไปดู ไปรู้ ไปเห็น แต่ก็ เห็นด้วยใจ เห็นด้วยตาใน ยายก็เป็นมนุษย์ มีเลือดเนื้อ มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน ยายก็อยาก ไปบวชพระ ไปสร้างวัด ไปทอดกฐิน อย่างใคร ๆ กว่าสิบปีต่อมา ความฝันของ ยายจึงได้เป็นจริง ยายได้บวชพระรูปแรกเป็น ศิษย์เอกหัวแก้วหัวแหวน คือนาย ไชยบูลย์ สุทธิผล ในปี พ.ศ.๒๕๑๒ และองค์ต่อ ๆ มา ตราบจนปัจจุบัน ยายได้บุญบวชนิสิตนักศึกษาพระ ธรรมทายาททุกรุ่น ทุกปี ได้ร่วมอนุ โมทนา เป็นกัลยาณมิตรชี้แนะอบรม สั่งสอนสิ่งที่ดีและธรรมปฏิบัติสืบต่อ กันมา แววตาของยายเปี่ยมสุข เมื่อ ยกมือประนมไหว้ อนุโมทนาบุญแก่ผู้ ได้บวชเป็นพระภิกษุในพระบวรพุทธ ศาสนา ยายสุขใจเมื่อเห็นผู้คนมาวัด มาปฏิบัติธรรม ใช้สถานที่ “วัด พระธรรมกาย” ให้เป็นประโยชน์ต่อ ตนเองและสังคม วัดของยายสะอาด สงบ สว่างไสวไปด้วยแสงแห่งธรรม งดงามด้วยมวลไม้นานาพันธุ์ ทุกมวล ไม้ที่ขายรัก เช่น มะลิ พิกุล แก้ว บุนนาค สารภี ลำดวน จันทร์กะพ้อ ฯลฯ มีอยู่ให้เห็นและชื่นชม ได้ทั่ว บริเวณวัด มิใช่เฉพาะเพียงโดยรอบ เรือนพักของยายเท่านั้น วิหคนกไพร โผผินไปตามยอดไม้ ส่งเสียงแผ่วหวาน ตุลาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๑