ความฝันในการทอดกฐิน : หน้า 44/113

ขับกล่อมสรรพชีวิตให้เบิกบาน มี ชีวิตชีวา วัดของยายเป็นที่รวมความรัก ความปรารถนาดีที่เพื่อนมนุษย์จะพึง มีต่อกันและกัน 19 “ยายคิดมา ๒-๓ ปีแล้ว ยายอยากจะทอดกฐินสักครั้ง” นี้คือ อีกหนึ่งความฝันที่ฝังใจยายมาหลาย สิบปี และเมื่อมีโอกาส ยายก็จะพูด กับคนใกล้ชิดจนเป็นคำคุ้นหูธรรมดาๆ แต่แล้วในโอกาสที่ยายมีอายุครบ ปี ยายก็ตัดสินใจปรารภเรื่องนี้กับ หลวงพ่อธัมมชโยอย่างจริงจัง ๘๐ ถูก ยายยกมือประนมโมทนาสาธุการ “หลวงพ่อ...หลวงพ่อ ปีนี้ บรรยากาศรอบข้างดูช่างสดชื่น สว่าง ยายอายุ ๘๐ แล้วนะ ยายขอเป็น ประธานทอดกฐินสักครั้งเถอะ ตลอด ชีวิตนี้ไม่เคยเป็นเลย ขอยายเป็น ครั้งเดียว ยายอยากได้บุญแยะ ๆ” สัปดาห์นั้นผ่านไปโดยไม่มีคำ ตอบจากหลวงพ่อ เจอหน้ากันเวลา ไสว ยายเหนื่อยมากยิ่งขึ้นเมื่อมา สร้างวัดของยายเอง บน ยายอยู่บ้านนอก เช้ามืดตื่นขึ้นนั่งบน หลังควายพาควายออกไร่นา ฟากฟ้ามีดาวประจำเมืองลอยเด่นให้ ความสว่างไสว งดงามจับใจ ขณะที่ “ธรรมะก็ต้องนั่ง งานก็ต้องทำ ยายมุ่งไปข้างหน้าพร้อม ๆ กับดวงดาว บุญก็ต้องบอก....." น้อย ที่แสนงดงามก็คล้อยเคลื่อนตาม ใน ราวเป็นแสงสว่างส่องทางชีวิต ยายพิมพ์ซ้ำซากเสมอ ๆ เวลาเหนื่อย ๆ ยายเหนื่อยแสนเหนื่อย เช้าในความเงียบยายรู้สึกอึดอัด ชีวิต และอดทนเพื่อทุกๆคน เพื่อพระ ยายต้องรออะไรอยู่เสมอ พุทธศาสนา แต่ทันทีที่ยายได้รับอนุ - แล้วเช้าวันอันสดใสก็มาถึง ญาตให้เป็นประธานใหญ่ในการทอด ทันทีที่หลวงพ่อธัมมชโยเอ่ยปากอนุ กฐินปี พ.ศ. ๒๕๓๑ ความรู้สึกของยาย ญาต ยายรู้สึกแช่มชื่นใจอย่างบอกไม่ ช่างคล้ายคลึงกับเมื่อหลายปีก่อน เมื่อ ความใฝ่ฝันประการสุดท้าย ของยาย ที่แสนไกลแสนยาก ในสมัย เมื่อยังเป็นแม่ชีฝึกสมาธิอยู่ในโรงงาน ทำวิชชา วัดปากน้ำภาษีเจริญ ได้ กลายมาเป็นจริงให้ยายมีพลังใจในชีวิต มากยิ่งขึ้น ยายออกบอกบุญญาติโยม ทั้งในกรุงเทพฯ ต่างจังหวัด โดยไม่ เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย ไม่สนใจกับสังขาร ที่ความชราเข้าคืบคลานมามากแล้ว “ยายเหนื่อยก็พัก ๔๒ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕ แต่ไม่ใช่ หยุด บุญนี้มีค่า ยายอยากได้บุญ ก็บุญน่ะใครทำใครก็ได้ ใคร ไม่ทำก็ไม่ได้ ทำบาทได้บาท ทำเฟืองได้เฟื่อง ทำหมื่นก็ได้หมื่น ไม่ทำก็ไม่ได้ เกิดชาติต่อไป เดี๋ยวเราไปเกิด เป็นคนจน - ต้องทำบุญทำทานนะ ตายแล้ว