การปกครองและการเผยแพร่ธรรม : หน้า 28/113

(พระครูสถิตย์ บุญญาธร) ซึ่งคอย คุ้มภัยให้ท่านอยู่แล้ว ได้ฉวยดาบเข้า ป้องกัน ท่านได้เห็นเข้าก็ออกมาห้ามว่า “แจ้ง อย่า ๆ พระเราต้องไม่สู้ไม่หนี” ผู้ร้ายเห็นท่าไม่เข้าทีก็หลบหนีไป เรื่อง ราวต่างๆ ที่จะทำให้ท่านต้องเดือดร้อน รำคาญมีมากยิ่งกว่านี้ เหลือที่จะ พรรณนา แต่ท่านก็พยายามต่อสู้ด้วย ผ่านพ้นอุปสรรคนานา- ความสงบ พระมงคลเทพมุนี เจ้าอาวาสวัดปากน้ำภาษีเจริญ ๒๖ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๕ ประการ ทำความเจริญให้แก่พระ ศาสนาอยู่ตลอดมาจนทุกวันนี้ ลำดับ ต่อจากนั้นมาเมื่อวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๔๖๔ ท่านได้รับพระราชทานสมณ ศักดิ์เป็นพระครูสมณธรรมสมาทาน ตั้งแต่ท่านได้มารับตำแหน่งเป็น ผู้ปกครองวัดปากน้ำ ท่านได้ดำเนิน การค้นคว้าหลักวิชาวิปัสสนาธุระและ ทำการเผยแพร่อยู่เรื่อย ๆ มิได้มีการ หยุดยั้ง แม้แต่จะมีอุปสรรคต่าง ๆ ดังได้กล่าวมาแล้วในตอนนั้น ข่าวการ ปฏิบัติ การค้นคว้าและการเผยแพร่ ธรรมนี้ ได้ล่วงรู้ถึงสมเด็จพระวันรัต (เผื่อน) ซึ่งเป็นอาจารย์ของท่าน จนถึง กับเรียกตัวท่านไปตำหนิว่า “เฮ้ย! แก อย่าบ้าไปนักเลย เดี๋ยวนี้อรหัตอรหันต์ ไม่มีกันแล้ว มาช่วยกันทำงานปกครอง คณะสงฆ์เถอะ” การที่ท่านอาจารย์ ของท่านตักเตือนเช่นนี้ถ้าพิจารณาแล้ว ก็เป็นการเตือนด้วยความหวังดี เพราะ ท่านไม่เห็นธรรมอันลึกซึ้ง จึงเป็น ธรรมดาอยู่เองที่ท่านต้องไม่เชื่อ และ ขอให้ระงับเสีย เจ้าพระคุณหลวงพ่อ รับฟัง แต่ไม่ปฏิบัติตามคงทำงาน ค้นคว้าและสอนธรรมอยู่เช่นนั้น จึง