การมองชีวิตและความทุกข์ : หน้า 108/113

อะไร เรือ น่าเบื่อ? ๑๐๖ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๕๕ หลายท่านมักบ่นกับปัญหาชีวิต คำว่า “เบื่อ” จึงเป็นคำที่พูดได้บ่อยและสะดวก ปาก จนบางทีคิดว่าถ้ามีโอกาสหนีจากภาระได้ เช่นไปบวชเสียก็จะไป บางคนก็ คิดว่าการทำลายชีวิตเป็นทางหนีทุกข์ นั่นก็เพราะว่ายังค้นไม่พบทุกข์ตนเอง มักบ่นว่า ไม่มีใครเข้าใจหรอก ไม่ลองเป็นอย่างฉันบ้างแล้วจะไม่รู้หรอกว่ามันทุกข์อย่างไร เพียงแต่รู้สึกทุกข์ อยู่ในอาการของผู้ที่ถูกโรครุมเร้าจนเข้าใจว่ามีแต่ตนเองเท่านั้นเป็นทุกข์ อยากให้ท่านมองดูนกที่ผูกโผอยู่บนฟ้า ว่ามันจะขยับปีกในหนึ่งนาทีกี่พันครั้ง ถ้า เราลองทำแบบมันบ้างจะเมื่อยจะเหนื่อยเพียงไหน มันก็เมื่อยก็เหนื่อยเหมือนคนที่ต้อง ดิ้นรนหาเลี้ยงชีวิต ความหิวทำให้มันออกหาอาหาร ในขณะเดียวกันมันก็ต้องคอยระ จะไม่ให้ตัวมันเป็นอาหารของสัตว์อื่นด้วย อยระวังที่ วงจรชีวิตเช่นนี้ มันไม่ได้สอนลูกหลานให้ทำ พวกมันก็ยังทำ ถามว่ามันเหนื่อย ไหม มันเหนื่อย ทำไมมันต้องทำ ก็มันมีทุกข์เหมือนเรามี สมองอันเล็กกว่าคนบอกมันให้ ขยับกล้ามเนื้อให้ถี่ยิบเพื่อบินไปหาอาหาร เพื่อหนีอากาศหนาว บินข้ามทวีปสู่ดินแดน อบอุ่นมันสู้ชีวิตที่ซ้ำซาก โดยมันยังไม่ได้ค้นพบว่ามันจะหยุดปืนและมีเครื่องทุ่นแรงอย่างอื่น แต่มนุษย์มีเครื่องทุ่นแรงในการเดิน มีเครื่องช่วยจำ มีสิ่งอำนวยความสะดวกมาก มาย แล้วทำไมเราจึงทำใจให้บินสูงมีอิสระอย่างนกไม่ได้ เพราะใจเราแบกเรื่องที่เราอยากมี อยากเป็นเข้ามา โดยบังคับอารมณ์ให้ยอมรับกับสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดไม่ได้ เรามีความต้องการที่ถูกจำกัดด้วยโอกาส เมื่อโอกาสเป็นของคนอื่นเราก็ทุกข์ ความ ปรารถนาเราสูงกว่าโอกาสไปทุกเรื่อง เราก็บ่นว่าดวงไม่ดี เราเกิดมาอาภัพ เรามองรอบตัว เราเองว่า เรามีอะไรที่มากกว่านกไหม ทำได้มากกว่านกไหม แต่ทำไมใจเราจึงบินต่ำ นกไม่ได้ปรารถนาจะบินให้สูงเพราะอยากให้นกด้วยกันรู้ว่า มันบินสูงกว่าใคร บิน ไกลกว่าใคร เหมือนมนุษย์คิด มันต้องบินไปเพราะสัญชาตญาณสอนให้มันรู้ว่า ถ้ามันจะ อิ่มและปลอดภัยมันต้องไปโดยปีกของมัน มันไม่ได้ร้อนรนเมื่อโอกาสยังมาไม่ถึง เพราะ มันอยู่กับธรรมชาติ อากาศของโลกสอนมันให้รู้เวลา รู้จังหวะว่ามันควรจะเริ่มต้นอพยพสู่ ดินแดนอันอบอุ่นเดือนไหน โดยไม่ต้องดูปฏิทิน ไม่ว่ามันจะบินไปสูงสักเท่าใดสุดท้ายมัน ก็ต้องกลับมาเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดิน แรงโน้มถ่วงของโลกย่อมจะดึงทุกอย่างกลับมา ก็ ไม่ต่างกับความปรารถนาของมนุษย์ ถ้าปล่อยลอยไปอย่างไร้จุดหมาย ด้วยกระแสจิตคาด หวังเหนี่ยวรั้งสูงก็ย่อมร่วงหล่นแตกสลาย คนจะรู้ธรรมะหรือไม่รู้ธรรมะจะสำคัญตรงไหน ถ้าไม่รู้จังหวะแห่งใจ ว่าจะ ประหนึ่งปีกนกบินไปนั้น ไม่ใช่ให้สูงกว่าใคร ให้ไกลกว่าคน แต่ต้องให้ไกลกว่าสิ่งที่ตนพบ และสิ่งที่ควรพบก็คือไม่ว่าสถานการณ์ใดใดในชีวิตมาประสบ ยิ่งเพิ่มความถี่ดังปีกนกขยับ ให้สูงกว่าเวลาวันวิกฤต คือ สมาธิ เท่านั้น พบกับปัญหาใหม่ในฉบับหน้า สวัสดีครับ สุเทพ ทิพย์ภวังค์