ประสบการณ์การอบรมธรรมทายาท : หน้า 49/130

หลัก การอบรมจะเน้นการนั่งสมาธิเป็น นั่งสมาธิกันประมาณวันละ ๑๒ ชั่วโมง กลางคืน หลวงพ่อท่านก็ปักกลด จำวัดอยู่ใกล้หอระฆัง พอตีสามสี่สิบห้านาที ตื่นจากจำวัดก็ตีระฆังปลุก ธรรมทายาท พระสมชาย ฐานวุฑโฒ ธรรมทายาท รุ่นที่ ๖ แพทยศาสตร์บัณฑิต อดีตประธานชมรมพุทธศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 66 ธรรมทายาทก็ปักกลดกัน บนท้องนากลางแจ้ง ไม่มี ต้นไม่ ไม่มีสิ่งอำนวยความ สะดวกใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่มีใฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา สิ่งก่อสร้างต่างๆ ใช้มีทั้งสิ้น 99 ๓๐ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖ ด้อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๘ จากนั้น ท่านได้ดูแลการอบรมธรรมทายาท ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๘-๒๕๓๒ ปัจจุบัน กำลังศึกษาปริญญาโท สาขาปรัชญา อินเดีย ที่มหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ท่านได้เล่าถึงอดีตให้ฟังว่า... “การอบรมธรรมทายาทรุ่นแรกนั้น ลำบากมาก มีผู้เข้ารับการอบรม ๖๐ คน ซึ่งปักกลดอยู่ห่าง ๆ กัน ก็จะตื่นเก็บกลด แล้วจุดคบเพลิงถือเดินมาปฏิบัติธรรมร่วมกัน สถานที่ปฏิบัติธรรมก็ใช้เต็นท์กางบนผืนนา นั่นเอง กลางวันอากาศร้อนจัด นั่งสมาธิ ในเต็นท์นี่เหงื่อหยดจากปลายคางยิ่ง ๆ เลย กลางคืนก็มียุงเป็นเพื่อน ไม่มีการใช้ยากัน ยุงใด ๆ ทั้งสิ้น อาบน้ำก็ใช้น้ำคลอง น้ำดื่ม ก็ใช้น้ำคลองแกว่งสารส้ม แล้วต้มเอา บางคราวก็ให้ทุกคนตั้งสัจจะไม่พูด กัน ๓ วัน นั่งสมาธิกันเต็มที่ เลยมีเกร็ดข่า ขันเกิดขึ้นหลายเรื่อง มีธรรมทายาทท่าน หนึ่ง ก่อนการอบรมมีนิสัยช่างพูดมาก เมื่อ ตั้งสัจจะไม่พูดกัน ๓ วัน วันแรกวันที่ ๒ พอทนได้ แต่พอถึงวันที่ ๓ สุดทนเลยหา ทางออกด้วยการไปยืนพูดกับต้นยูคาลิปตัส แทน อีกท่านหนึ่งอายุมากเกือบ ๔๐ ปี แล้ว มีศรัทธามาอบรมด้วย คืนหนึ่งฟัง หลวงพ่อท่านเทศน์ก็ตั้งสัจจะว่าจะนั่งสมาธิ ไม่ยอมเปลี่ยนท่านั่ง จนกว่าจะเทศน์จบ ซึ่งปกติหลวงพ่อจะเทศน์ประมาณ ๑๕-๓๐ แต่เผอิญคืนนั้นเทศน์นานถึง นาที ๓ ส่วนใหญ่เป็นนิสิตจากมหาวิทยาลัยเกษตร ชั่วโมง ตอนเริ่มต้นก็ยังดี แต่พอนาน ๆ เข้า ศาสตร์ พระอาจารย์ที่ให้การดูแลการ อบรมสมัยนั้น คือ พระภาวนาวิริยคุณ (หลวงพ่อทัตตชีโว) รองเจ้าอาวาสวัดพระ ธรรมกายในปัจจุบัน ซึ่งท่านบวชได้เพียง ๒ เดือนเศษ และท่านก็เป็นพระอาจารย์ อบรมธรรมทายาททุกรุ่น ตั้งแต่ต้นจนถึง ปัจจุบัน สมัยนั้นวัดเพิ่งขุดดูรอบวัดเสร็จ พื้นที่วัดยังเป็นทุ่งนาฟ้าโล่ง ธรรมทายาทก็ ปักกลดกันบนท้องนากลางแจ้ง ไม่มีต้นไม้ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา สิ่งก่อสร้างต่างๆ ไม่มีทั้งสิ้น ๆ ความปวดเมื่อยก็ทวีมากขึ้น ๆ จะเปลี่ยน ท่านั่งก็ไม่ได้ เพราะตั้งสัจจะไว้แล้ว ได้แต่ บิดตัวไปมา ซ้ายทีขวาที พอเทศน์จบ ตัว ๑๐ เลยเลื่อนไปอยู่ท้ายเต็นท์ ห่างไปตั้ง เมตร ก็เป็นเรื่องขำ ๆ ที่คุยสู่กันฟังมานาน ทีเดียว ที่ทนไม่ไหวกลับกันไปกลางคันก็ หลายคน ส่วนที่อบรมจนครบหลักสูตร ก็ เป็นผู้ที่รักการปฏิบัติธรรมจริง ๆ เมื่อจบ การอบรมแล้ว ธรรมทายาทรุ่นนี้จึงได้ชื่อว่า “รุ่นทนทายาด” และได้เป็นกำลังกลับไป ฟื้นฟูตั้งชมรมพุทธศาสน์ มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์ขึ้นมาใหม่”