การปฏิบัติธรรมและสภาวะจิตใจ : หน้า 91/130

ค ว า ม ป ร ะ ม จ ใ ก า ร ติ ร ม บมภู กระดี หลวงพี่สัมมาหรือหลวงพี่สุธัมโมบอกให้ข้าพเจ้า แม้จะไม่มีอะไรมากแต่จิตใจก็สงบดี ทำให้จิตใจ ถามผู้หญิงคนนั้น จึงได้คำตอบออกมา หลังจาก เย็นลงได้มาก นั้นข้าพเจ้าก็ปฏิบัติธรรมได้ตลอดรอดฝั่งจนถึงเวลา แผ่เมตตาและกราบลาพระอาจารย์ โดยไม่มีอาการ บ่ายมีการแบ่งกลุ่มปฏิบัติ ตอนเย็นดื่มน้ำปานะ ปวดเมื่อยอีก คืนนี้ข้าพเจ้าเอนตัวลงนอนหลังจากทานยา ช่วงสายและช่วงบ่ายก็ปฏิบัติธรรม โดยตอน และอาบน้ำแล้วก็ชวนดร.นิคมไปเดินเล่นที่หน้าผา หมากดูด ซึ่งมีหินชะโงกออกไปมีสมาชิกอีก 6 คน แก้ปวดเมื่อยแล้ว พลางคิดว่าจะเหยียดตัวให้นาน คือคุณแฟง (อภิรดี) และคุณเอื้อย (เสลาลักษณ์) ที่สุด ๑๕ เมยายน ๒๕๒๔ สรุปเหตุการณ์ประจําวัน แล้วจึงได้กลับมาปฏิบัติธรรมตอนเย็นต่อ สภาวะร่างกาย ตอนเช้าตรู่ยังปวดเมื่อยอยู่มาก แต่ช่วงสาย ไม่ต้องลงไปนั่งที่เนินดินอีก สภาวะจิตใจ ดร.นิคมเคาะประตูเรียกเวลาประมาณ ๐๔.๐๐น. บ่าย และช่วงเย็นความเจ็บปวดหายไปมาก และ ไฟฟ้าเปิดแล้ว พวกเราไปทำธุระล้างหน้าแปรงฟัน ค่อยเข้าห้องเรียน ข้าพเจ้าบอกดร.นิคมว่าตี ๕ เพราะต้องการลดเวลานั่งให้น้อยลง (โดยปกติเวลา ๐๔.๓๐ น.พวกเราก็ไปปฏิบัติธรรมแล้วจนถึง ๑๖. ๐๐ น. ทำวัตรเช้าแล้วแผ่เมตตา ๑๖.๓๐ น. เลิก เรียนไปเดินบ้าง บางกลุ่มก็ไปรำมวยไทยกับคุณ แม่พิศมัย (อายุ ๖๐ ปีแล้ว) ที่หน้าผา บางคนก็ซื้อ อาหารตักบาตรพระธุดงค์ทั้งพระและเณรรวม ๑๐ รูป อาหารตักบาตรพระมีขายถุงละ ๓๐ บาท ข้าพเจ้านำกล้วยตาก และขนมมาจากกรุงเทพฯ เพราะเกรงจะอดตายตอนดึก แต่เมื่อมาถือศีล ๘ รับประทานอาหารไม่ได้ ยกเว้นน้ำปานะ ก็เลยนำ ขนมดังกล่าวมาทำเป็นถุงได้ ๑๐ ถุงตักบาตรไป ๒ ครั้ง ยังเหลือนมโยโมสต์ กล่อง ก็มีจํานวน พอดีที่จะตักบาตรอีกสักครั้งหนึ่ง ๑๐ 5 สภาวะจิตใจอิ่มเอิบมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว มีความเบาเย็น มาก ขณะเดินไปห้องเรียนก็นึกถึงคำเทศน์ของ หลวงพี่วิชเชสโกที่ให้มีความเชื่อมั่น และหลวงพี่ รูปอื่นที่ชี้แนะแนวทาง จนคิดว่าเป็นบุญที่ได้มาอยู่ ร่วมกับท่าน เมื่อเข้าห้องเรียนในภาคสาย (๘.๓๐- ๑๑.๐๐ น.) ก็ได้แสดงความรู้สึกนี้ให้หลวงพี่ได้ ทราบต่อหน้าสานุศิษย์ด้วย ตอนกลางวัน ขณะรับประทานอาหารเพลมี ความรู้สึกเย็นฉ่ำทั้งตัว จนสงสัยว่าคนอื่นจะรู้สึก อย่างไร ความรู้สึกอย่างนี้ ข้าพเจ้าเคยเกิดใน ช่วงปี พ.ศ.๒๕๒๕-๒๙ มาบ้างแล้ว ครั้งที่ยังปฏิบัติ ข้าพเจ้าและดร.นิคมไปถึงที่ปฏิบัติธรรมประ- ธรรมดี เมื่อเกิดขึ้นอีกก็ปีติ มาณที่ ๕ คนอื่น ๆ เขาก็นั่งหลับตาอยู่แล้ว ข้าพเจ้า เองก็ยังปวดเมื่อยอย่างเดิม นั่งเปลี่ยนท่าอยู่ตลอด เวลา แต่ก็ตั้งตัวได้ในช่วงสุดท้ายก่อนทำวัตรเช้า อ่านต่อฉบับหน้า ๒๒ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖