การประทุษร้ายและความเข้าใจผิด : หน้า 94/130

ตรัสถามใคร ๆ ก็ได้คำตอบว่า พระนางทรงพระ ประทุษร้ายพระมเหสี เราไม่มีความผิด” ประชวร พระเจ้าพรหมทัตเสด็จเข้าไปยังห้องบรรทม ตรัสถามก็ได้รับคำตอบที่เป็นเท็จ “หม่อมฉันไม่สบายเพราะใคร ก็ใครเล่าที่ พระองค์ให้ดูแลรักษาพระนคร และดูแลหม่อมฉัน ใครเล่าจะบังอาจข่มเหงน้ำใจหม่อมฉันได้ถึงเพียงนี้” ตรัสแล้ว นางก็ทำมายาสะอึกสะอื้น พระ เจ้าพรหมทัตรู้สึกอารมณ์คั่งแค้น พลุ่งพล่าน “อุเหม่! เจ้ามหาปทุม ดูภายนอก เป็นคนสงบ เสงี่ยม มีศีลมีธรรม แต่ที่ไหนได้ เลวร้ายยิ่งกว่า สัตว์ เอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว มันหยามน้ำใจนัก พระเจ้าพรหมทัตให้ราชบุรุษไปจับพระโอรส มหาปทุมมา เอาโซ่คล้องคอ ทุบตีเช่นเดียวกับ นักโทษประหาร ระหว่างคุมตัวเดินทางมานั้น พระมหาปทุม ทรงรำพึงรำพันว่า “เรามิได้ประทุษร้ายพระราชา เรามิได้ ชาวพระนครได้ยินก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ว่า ด่วนทําร้าย พระราชาไม่ทรงพิจารณาให้ดีก่อน พระโอรสซึ่งเป็นคนดี มีกิตติศัพท์ดีงามมาตลอด พระราชาเห็นพระโอรสถูกคุมตัวมาก็ยิ่งพิโรธ มากขึ้น รับสั่งว่า “กูจะไม่ไว้ชีวิตมึง ไอ้คนเลว” “เสด็จพ่อ หม่อมฉันมิได้มีความผิดดังที่ถูก กล่าวหาเลย ขอเสด็จพ่ออย่าได้เชื่อถ้อยคำของหญิง แล้วฆ่าหม่อมฉันผู้ไม่มีความผิดเลย” พระมหาปทุม ตรัสอ้อนวอน แต่พระราชากำลังกริ้วอยู่ จึงไม่ทรงฟังคำ ทูลใด ๆ ทั้งสิ้น ๆ ขณะนั้นบุคคลต่าง ๆ ตั้งแต่พระมเหสีทั้ง หลาย อำมาตย์ราชบริพาร พ่อค้าวานิช ประชาชน คณะต่าง ๆ ได้พากันมาอ้อนวอนขอให้พระเจ้า พรหมทัตทรงไต่สวนก่อนลงโทษ แต่พระองค์ กำลังพิโรธมาก กลับตรัสสวนไปว่า “ดูรี! เจ้ามหาปทุม พวกมันมากนัก ใคร ๆ มีนาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕