ความประทับใจในการอบรมธรรมทายาท : หน้า 53/130

พระวสันต์ สิริสุโก ธรรมทายาท รุ่นที่ ๑๙ เป็นพระพี่เลี้ยง รุ่นที่ ๒๐ คุณชาญ กลี วีระพันธ์พงศ์ ธรรมทายาท รุ่นที่ ๑๙ คณะวิทยาศาสตร์ ชั้นปีที่ ๑ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พี่เลี้ยงคือผู้สร้าง...คือผู้ให้ “พระพี่เลี้ยงทุกรูปจะใจจดใจจ่อ คอยว่า เมื่อไหร่ผู้เข้าอบรมจะมาถึง และ เมื่อทุกคนมาถึงแล้ว ส่วนมากจะมีความ นุ่งขาว อิดโรย เพราะผ่านการฝึกภาคสนามกันมา แต่ก็ไม่มีใครแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น หลังจากที่ทุกคนปลงผม ดูมีสง่าราศีขึ้นมาก สมชื่อธรรมทายาท เพราะเป็นทายาททางธรรมโดยแท้ ทุกคน ให้ความเคารพ อยู่ในระเบียบวินัยดี มี ความกระตือรือร้นที่จะฝึกฝนตนเอง คืนก่อนวันบวช ทุกคนจะนอน ไม่ค่อยหลับ ตื่นเต้นที่จะได้พบกับพ่อแม่พี่ น้อง จะได้ขอขมาซึ่งทุกคนไม่เคยทำมา ก่อนในชีวิต - เมื่อถึงพิธีขอขมา ทั้งธรรมทายาท และพ่อแม่พี่น้องของเหล่าธรรมทายาท ต่างก็กลั้นน้ำตาแห่งความปีติไว้ไม่อยู่ พ่อแม่ บางคนกล่าวว่า “เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอการ บวชที่ศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้แหละ” นับว่าเป็น อยากเป็นพระในอุดมคติ “ในอดีต...ผมเคยใฝ่ฝันอยากจะเห็น พระในอุดมคติ ที่มีความสงบ สำรวม เพียบพร้อมทั้งศีลาจารวัตร และคุณธรรม เมื่อตนเองได้มีโอกาสมาฝึกบ้าง จึงได้ พบว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่ก็ไม่เกินวิสัย ที่เราจะปฏิบัติได้” สิ่งที่เพิ่มกำลังใจให้ผู้ดำเนินการอบรม และ ผู้เข้ารับอบรมได้เป็นอย่างดียิ่ง ธรรมทายาททุกคนมีความภูมิใจกับ การได้ครองผ้ากาสาวพัสตร์ มีความพอใจ กับความสันโดษในเพศสมณะ มีความสุข ที่ได้ประพฤติปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ และ ความประทับใจครั้งสุดท้ายที่ลืมไม่ได้คือ การเดินธุดงค์ของพระธรรมทายาท บางรูป เดินไปเท้าก็แตกพองบ้าง แต่ทุกคนก็มี หัวใจของนักสร้างบารมีไม่ยอมท้อถอย ฝ่า ฟันอุปสรรค กระทั่งกลับมาถึงวัดพระ ธรรมกาย ญาติโยมที่มีความศรัทธาต่างก็ต้อง การเอาบุญด้วย พากันมาเป็นจำนวนมาก ตั้งแถวรออยู่หน้าโบสถ์ โยมอุบาสกคอย เช็ดเท้า โยมอุบาสิกา ก็เอาบุญด้วยการซัก ผ้าเช็ดเท้า เป็นผลให้ทั้งธรรมทายาท และ ญาติโยมต้องน้ำตาซึมไปตาม ๆ กัน บาง รายถึงกับใบหน้าชุ่มด้วยหยาดน้ำตา ช่าง เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งนัก....” ท้ายขบวน ประมาณ ๓๐-๔๕ นาที เห็น แล้วคิดได้ว่า เราจะท้อไปทำไม? หลังจากลาสิกขาแล้วได้กลับไปช่วย งานชมรมพุทธศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหา วิทยาลัย เมื่อปีที่แล้วก็ได้มีโอกาสมาช่วย จัดงานบวช ทำให้เรารู้สึกสนุกเบิกบานงาน บุญมากกว่าเหนื่อยครับ ผมเองเมื่อจบการ “ผมภูมิใจที่ได้มีโอกาสครองผ้าการ ศึกษาแล้วอยากจะมาช่วยทำงานให้กับวัด สาวพัสตร์ สมใจที่เคยใฝ่ฝันเอาไว้ ในวัน บวชเห็นคุณแม่น้ำตาซึม ทั้ง ๆ ที่ปกติ ท่านจะเป็นคนใจแข็ง ไม่อ่อนไหวง่าย แสดงว่าท่านปีติมาก การบวชของผม ทำให้แม่ได้บุญใหญ่ ทำให้แม่เข้าวัด ปฏิบัติธรรมกระทั่งถึงทุกวันนี้ ประทับใจ การเดินธุดงค์มาก เห็นเด็กชั้นประถม ตัวเล็ก ป.๑ ป.๒ กระทั่งถึงคุณยายอายุ ๙๐ ปี นั่งคุกเข่าพนมมือในขณะที่แถวของพระ ธรรมทายาทเดินผ่านไป ตั้งแต่หัวขบวนถึง พระธรรมกาย อยากจะทดแทนบุญคุณของ วัด อยากจะฝึกตัว อยากจะขัดเกลากิเลส ตัวเองเยอะ ๆ ทุกวันนี้ผมได้นำหลัก น้อย ๑ m มาก มาใช้ในชีวิตประจำวันคือ กินน้อย พูดน้อย นอนน้อย และนั่งสมาธิมาก ๆ และคิดว่า ในชีวิตนี้จะพยายามสร้างสรรค์ ให้เกิดประโยชน์ต่อตนเองทั้งทางโลกและ ทางธรรมครับ” ๒๔ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖