การหางานใหม่และการตัดสินใจ : หน้า 120/130

บอกอย่างที่คิด “ฉันอยากได้งานใหม่ งาน ประเภทที่ทำเพื่อชีวิต ได้หยุดเสาร์ ไม่ต้องแนะน่าอะไร อาทิตย์เพื่อพักผ่อนและไปวัดบ้าง อีกแล้ว...หากเป็น เลย แต่ไม่ใช่งานบริษัท สนใจไหม” คุณดำรงคิดว่าจะมีบริษัทไหนที่ ทำงานกันอย่างนี้ไหมคะ” “มีดีกว่าที่คุณติ๊กถามมาเยอะ “คะ งานอะไร” “งานของแม่บ้านยังไงละครับ แต่งงานกับผู้ชายฐานะดีสักคน เพื่อ เป็นแม่ของลูก เป็นคู่คิดคอยให้ กำลังใจกับเขา” teerat คำพูดกลั้วเสียงหัวเราะของ คุณดำรงช่วยให้ฉันได้สติ น่าละอาย จริง ๆ ที่หลงคิดว่าเขาเป็นเพื่อนทั้งๆ ที่เขายังอาฆาตและผูกโกรธ “ว่ายังไงครับ” เขาคงสนุกที่ ได้โอกาสเหน็บแนม “ไม่ต้องแนะนำอะไรอีก แล้ว...หากเป็นความหวังดีจริง พาผู้ชายหน้าโง่คนนั้นมาพบฉัน เดี๋ยวนี้เลย” วางโทรศัพท์ลงแล้ว อีกนาน ความหวังดีจริง นามบัตรของคุณดำรงวางอยู่ในกล่อง จึงหยิบขึ้นมา แทบไม่ต้องคิดฉันยก หูโทรศัพท์ขึ้น กดหมายเลขทีละตัว ลงไป บังเอิญเขารับสายพอดี ได้ โอกาสก็เลยพูด... “คุณตึกจะให้ผมช่วยอะไร บอกมาได้เลยครับ” ความที่พูดมากเกินไป ฉัน จึงไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงของเขา เปลี่ยนไป พอเขาถามก็เลยพาชื่อ ฉันจึงทำใจให้เป็นปกติได้ จากนั้น จึงก้มหน้าก้มตาเก็บของ ทำความ สะอาดลิ้นชักแล้วปิดใส่กุญแจ เอา ลูกกุญแจไปมอบให้หัวหน้าไว้ และแล้วเวลาสุดท้ายก็มาถึง ฉันเดินไปไหว้เพื่อน กล่าวลาหัวหน้า พี่ ๆ และบอกลาเพื่อนรุ่นราวคราว เดียวกัน คำพูดแสดงความเห็นใจ ความหวังดีของทุกคน ทำให้ทำนบ น้ำตาของฉันพังทลาย ประกอบ กับมีอีกหลายเรื่องซุกซ่อนอยู่ในใจ เมื่อร้องไห้ออกมาแล้วจะหยุดก็เลย 66 พาผู้ชายหน้าไ ยาก “ให้พี่ไปขอใบลามาฉีกทิ้ง คนนั่นมาบบบวัน เดี๋ยวนี้เลย 99 ฉันทุกคน ไหม พรุ่งนี้ตึกมาทำงานปกติ” พูด แล้วพี่ผู้หญิงคนนี้ก็ป้ายน้ำตาบนใบ หน้าของตัวเองออก พวกผู้หญิงน้ำตาคลอเบ้ากับ เมื่อฉันเดินออกมา หลายคนตามมาส่งถึงหน้าลิฟต์ ลิฟต์ถึงเปิดประตูออก ฉันรีบ ป้ายน้ำตาอีกครั้งก่อนก้าวเข้าไป “โชคดีนะจ๊ะ” ประตูลิฟต์ปิดแล้วเลื่อนลง ถึงชั้นล่างก็หยุดแล้วเปิดประตูออก ฉันรีบก้าวออกไปทันที “คุณติ๊ก” เสียงดังมาจากด้านหลังซึ่ง เป็นที่จอดรถ คุณดำรงนั่นเอง เขากำลัง ก้าวลงมาจากรถเบ็นซ์รุ่นล่าสุด มีนาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๑๐๑