การปฏิบัติธรรมและประสบการณ์ส่วนตัว : หน้า 89/130

ค ว า ม ป ระดัย ใจ ยมภู กระดี อะไรเปลี่ยนแปลง ภาพที่เกิดขึ้นก็โพล่งอยู่เบื้อง เห็นภาพในกายแล้วจึงบอกให้ปฏิบัติต่อไป ข้าพเจ้า หน้าเหมือนเดิม ๆ นำมาใคร่ครวญดูแล้ว ก็รู้สึกเชื่อมั่นมากขึ้นว่า ข้าพเจ้าหันกลับไปไล่นิมิตตามฐาน ๑-๓ ข้าพเจ้าคงจะไปถูกทางแล้ว การเห็นด้วยตาเนื้อดู เหมือนสมัยแรก ๆ ภาพที่ปรากฏก็ไม่ได้อยู่ในท้อง ของข้าพเจ้า ยังคงปรากฏอยู่เบื้องหน้าและคลุมตัว ข้าพเจ้าอยู่ จึงหงุดหงิดมาก จะไม่ใช่ ข้าพเจ้าเล่าต่อว่า เวลากลางคืนเวลาอยู่ ในบ้านพักหลังสี่ทุ่มที่ไฟดับแล้ว เวลาหลับตาจะ ปรากฏภาพขึ้นข้างหน้า ไม่ว่าจะหลับตาหรือลืมตา เมื่อหมดเวลาปฏิบัติธรรม สมาชิกอื่น ๆ ก็ เหมือนกับภาพที่เห็นในจอทีวี ๑ นิ้ว แล้วขยายใหญ่ แยกย้ายไปรับประทานอาหาร ข้าพเจ้าก็ถามพี่ ขึ้นจนข้าพเจ้าเข้าไปอยู่ในภาพนั้น หรือภาพพระ สมถวิลและคนอื่นๆ ว่า “ที่ว่าเห็นในกาย เห็น พุทธองค์ทรงจีวรสีฝาดประทับนั่งอยู่ใต้ต้นไทรริม อย่างไร” แล้วข้าพเจ้าก็บอกลักษณะการเห็น ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ที่ผุดขึ้นเบื้องหน้าข้าพเจ้าประ ของข้าพเจ้าว่า จิตตั้งไว้กลางกาย แต่ประเดี๋ยว มาณ ๕ วินาที ขณะที่นั่งปฏิบัติธรรมอยู่ในห้อง เดี๋ยวข้าพเจ้าก็ดิ่งลงไป และภาพก็คลุมข้าพเจ้าทำ ความสงสัยก็ยังคงอยู่ว่าภาพที่เห็นเป็นภาพที่ถูกต้อง ให้เห็นภาพปรากฏเบื้องหน้า น้องป้อม (ผู้ชายอายุ หรือไม่ ในกายหรือนอกกาย ด้วยตาในหรือด้วย ประมาณ ๑๖-๑๗ ปี) ซึ่งเป็นยุวกัลยาณมิตรและ ตาเนื้อ หลวงพ่อธัมมชโยเท่านั้นที่คงจะทำให้ ได้ธรรมกายแล้วก็บอกว่า “รู้สึกเหมือนไม่มีเรา ข้าพเจ้าคลายสงสัยได้ อย่างไรก็ตามข้าพเจ้ารู้สึก เห็นได้ด้วยความรู้สึก” ข้าพเจ้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ใจชื้นขึ้นมาก เมื่อคุณพี่สมถวิลได้พูดให้กำลังใจ จึงให้ความเห็นว่า ในสภาพปกติ หากเรามองดู แก้วใบหนึ่งจากเบื้องบน ก็จะมองเห็นแก้วใบนั้น ตั้งอยู่ข้าง ๆ หรือเห็นองค์พระในกายก็จะเห็น ท่านจากเบื้องบนหรือมองเห็นหลังองค์พระ แต่ถ้า รับประทานอาหารเพลเสร็จแล้ว ข้าพเจ้า ออกเดินไปที่หน้าผาที่อยู่ใกล้ ๆ กับดร.นิคม กลับ มาที่พักมีเวลาเอนหลัง ๒๐ นาที ข้าพเจ้าก็หลับ และตื่นขึ้นด้วยเสียงที่แว่วมาว่า “อย่าสงสัยลังเล เราเข้าไปอยู่ในถ้วยแก้วหรือเข้าไปในกลางองค์พระ ภาพที่เห็นถูกต้องแล้ว” หลังภาพนี้ก็ปรากฏภาพ หรือกรณีที่ข้าพเจ้าเคยพบคือ ดวงแก้วที่กลมใหญ่ ปากเหวที่มีต้นไม้อยู่โดยรอบ มองตรงกลางเป็นสี เหมือนดวงจันทร์เราก็คงไม่เห็นถ้วยแก้วเหมือนเดิม ความสว่างใส ปากเหวค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น บัดดลก็ แต่จะเห็นขอบแก้วสูงเท่าตึกหลายชั้น หรือเห็น ดวงแก้วใหญ่ครอบตัว หรือเห็นดวงจันทร์ครอบตัว เรา จนแลว่าภาพปรากฏอยู่เบื้องหน้า อย่างนี้ยัง จะถือว่าเห็นภาพนอกกายหรือภาพในกาย เป็นไป ได้หรือไม่ว่า ที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นมันก็เป็นภาพในกาย แต่มันใหญ่ขึ้นจนครอบคลุมตัวข้าพเจ้า และปรากฏ ประหนึ่งอยู่เบื้องหน้า ปรากฏภาพองค์พระใสลอยอยู่เป็นเวลานาน แล้ว ข้าพเจ้าก็ตกลงมาจากปากเหวอีก เพราะปากเหว เล็กลง ข้าพเจ้ามารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อเสียงดร.นิคม เรียกเพื่อเข้าห้องเรียน (ห้องปฏิบัติธรรม) ในเวลา ๑๓.๓๐ น. ช่วงบ่าย การปฏิบัติธรรมในตอนบ่ายเป็น การแบ่งกลุ่ม ๓ กลุ่มอย่างเดิม พระอาจารย์ประจำ คุณพี่สมถวิลฟังแล้ว ก็บอกว่าข้าพเจ้าอาจ กลุ่มได้ตรวจสอบอารมณ์ของแต่ละคนปรากฏว่ามี ๗๐ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖