ประวัติพระมหากัสสปเถระ : หน้า 104/130

ระมหากัสสปเถระผู้ที่ได้รับ ยกย่องจากพระบรมศาสดา ว่า เป็นเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้าน ธุดงควัตร เรื่องราวของท่านเป็นแบบ อย่างที่ดีงามของผู้ประพฤติพรหม จรรย์ได้บริสุทธิ์บริบูรณ์ ดุจดวงจันทร์ ในคืนเพ็ญยามที่ปราศจากเมฆหมอก มาบดบัง ฉันนั้น ปฏิปทาของท่าน ได้กระทำให้พระสัทธรรมที่พระสัม มาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบแล้วนั้น ได้ เรื่องราวแห่งพระอริยสาวก ผู้ทรงคุณอันประเสริฐในพระพุทธ ศาสนาเป็นสิ่งที่พวกเราชาวพุทธควร จะได้เรียนรู้และจดจำเป็นแบบอย่าง ในการสร้างความดี นอกเหนือไปจาก พุทธประวัติ เพราะนอกจากจะได้ ทราบถึงประวัติความเป็นมาอันเป็น ธรรมทั้งเทวดาและมนุษย์ป่าวประ กาศไปทั่วชมพูทวีป พราหมณ์ได้ ทราบข่าวนั้น มีประสงค์จะไปฟัง ธรรมด้วย แต่เนื่องจากมีฐานะ ยากจน ทั้งพราหมณ์และนางพรา หมณีผู้เป็นภรรยามีผ้าห่มอยู่เพียง ผืนเดียว เมื่อประสงค์จะไปที่ใดต้อง ผลัดกันไป ในครั้งนี้นางพราหมณี ตกลงใจจะไปฟังธรรมตอนกลางวัน เครื่องสนับสนุนว่า ท่านเหล่านั้นมี ชีวิตปรากฏอยู่จริง เมื่อครั้งพุทธกาล แล้ว ยังได้ทราบถึงเกียรติคุณของ พระอริยสาวกผู้ทรงคุณความดีเป็น ส่วนพราหมณ์สามี ไปฟังธรรมตอน ยืนยาวมาจนถึงปัจจุบันนี้ เรื่องราว เอกในพระพุทธศาสนาว่า ท่านดำเนิน กลางคืน ของท่านจึงมีคุณค่าน่าสนใจควรแก่ ชีวิตผ่านพ้นอุปสรรคได้อย่างไร กว่า ขณะที่พราหมณ์ฟังธรรมใน ที่จะบรรลุเป้าหมายสูงสุดของชีวิตคือ การศึกษาไว้เป็นอนุสติเตือนใจเรา คืนนั้นนั่นเองได้เกิดความปีติแผ่ซ่าน หมดกิเลสเข้าสู่กระแสพระนิพพาน ผู้เป็นพุทธศาสนิกชนทุกคนเป็น ในที่สุด ไปทั่วร่างกาย ในปฐมยาม พราหมณ์ อย่างยิ่ง เกิดความคิดที่จะถวายผ้าห่มซึ่งมี เรื่องราวแต่หนหลังนับย้อน องค์หนึ่งในอนาคต อยู่ผืนเดียวนั้นแต่พระวิปัสสีพุทธเจ้า หลังไปแสนกัปที่ผ่านมา สมัยพระ พระปทุมุตตรพุทธเจ้าตรัส แต่ความตระหนี่ที่ห่อหุ้มอยู่ในจิตใจ ปทุมุตตรสัมมาสัมพุทธเจ้า พระมหา อนุโมทนาและทรงพยากรณ์ว่า ความ ทำให้เกิดความคิดว่า เมื่อให้ผ้าไป ที่มีสมบัติ ๔๐ โกฏิ อยู่ในเมืองหงสวดี ท่านมีชื่อว่า “เวเทหะ” วันหนึ่งเวเทหะไปฟังธรรม สัมพุทธเจ้า แสนกัปนับจากนี้ไป ครั้นเวเทหะ เป็นอย่างยิ่ง ตั้งใจทำความดีตลอด ครั้นถึงกัปที่ ๙๑ นับถอยไป กัสสปะได้ถือกำเนิดในตระกูลกุฎมพี ปรารถนาของเธอจะสำเร็จเป็นแน่แท้ แล้ว ตนเองและภรรยาไม่สามารถ ในศาสนาของพระสมณโคดมสัมมา- ผู้จะอุบัติขึ้นในเวลา ได้เห็นพระปทุมุตตรพุทธเจ้าทรง ได้ฟังคำพยากรณ์แล้วมีความปีติ แต่งตั้ง “พระมหานิสภะ” ให้เป็นผู้ เลิศกว่าภิกษุอื่นในด้านธุดงควัตร มา จนสิ้นอายุขัยแล้วได้ไปเกิดใน เวเทหะเห็นแล้ว เกิดความศรัทธา สวรรค์ เลื่อมใส ปรารถนาจะได้ตำแหน่งนี้ บ้าง จึงนิมนต์พระปทุมุตตรพุทธเจ้า จากกัปนี้ เป็นสมัยของพระวิปัสสี พร้อมด้วยเหล่าภิกษุสงฆ์จำนวน 5 3 สัมมาสัมพุทธเจ้า เทพบุตรเวเทหะ จุติจากสวรรค์มาเกิดในตระกูลของ ล้าน 5 แสนรูป มาฉันภัตตาหารที่ บ้านของตนตลอด ๗ วัน แล้วตั้ง พราหมณ์ยากจน มีชื่อว่า จูเฬกสาฎก ความปรารถนา ขอให้เป็นผู้เลิศใน (แปลว่าพราหมณ์ผ้าผืนเดียว) ใน ด้านธุดงค์เหมือนกับพระมหานิสภะนี้ ครั้งนั้นพระวิปัสสีทรงแสดงธรรม ๗ ในพระศาสนาของพระพุทธเจ้าพระ ปีต่อหนึ่งครั้ง เมื่อจะทรงแสดง แก้ไขในภายหลัง” จึงเปลื้องผ้าห่ม แล้วพับอย่างดี นำไปวางลงในที่ ใกล้พระยุคลบาทของพระวิปัสสี พุทธเจ้า และตบมือขึ้น ๓ ครั้ง พร้อม กับเปล่งวาจาว่า “เราชนะแล้ว เรา ชนะแล้ว” มีนาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๘๕ ออกนอกเรือนได้มายับยั้งไว้ จนถึง มัชฌิมยาม ความคิดที่จะถวายผ้า ได้เกิดขึ้นอีก แต่ก็ถูกยับยั้งไว้ด้วย ความคิดเช่นเดิมอีก เวลาล่วงเลย มาจนถึงปัจฉิมยาม ความปีติยินดี ในการถวายผ้าห่มผืนนั้น ก็ได้เกิด ขึ้นอีก คราวนี้พราหมณ์ตัดสินใจ เด็ดขาดเลยว่า “ผ้าห่มของเราทั้ง สองจะมีใช้หรือไม่มีก็ตาม เอาไว้