ความสุขและความทุกข์ในชีวิต : หน้า 71/130

โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) ความนัย... ที่น่าสัมผัส A Š v nu vlu 350 นุษย์หนอไม่มีวันไหนเลยที่ร้างราจากละอองแห่งทุกข์ ไม่ว่าจะอยู่ในกองแห่งทรัพย์ศฤงคารอันหาค่ามิได้ อยู่ ในแวดล้อมแห่งความน่าเสน่หาทั้งหลาย หรือว่าอยู่ในดวงใจ ของผู้เป็นที่รักของตน ค้นหาไปเถิด พลิกหาไป ความสุขหาได้ซ่อนอยู่ใน แพรพรรณเลอค่า หรือว่าเร้นอยู่ในประกายของอัญมณี ชนิดไหน มิได้คว้างลอยอยู่ในดวงใจของผู้ใด มิได้ชักพาหา มาได้ด้วยกล หรือสนนราคา เออหนอ...ทำไมความพึงพอใจจึงปรากฏอยู่ในแววตา ของผู้ไม่ปรารถนาสิ่งใด ผู้ที่มองดูยากไร้ ปราศจากทรัพย์ อันเนืองนอง ทำไมความสุข จึงไปเพิ่งฟูฟ่องอยู่ในปริมณฑลแห่ง ผู้ไร้แม้กระทั่งชายคา ห่มครองผ้าอยู่เพียงสามผืน ซ้ำยัง หยิบยื่นรอยยิ้มอยู่ร่ำไป ความหวาดกลัวดูเหมือนจะไม่มีแม้เงา ไม่มีความ เขลาอยู่ในแววตา นอกเสียจากความกล้าอันอ่อนโยน เมตตาเช่นละอองฝนบนใบไม้ เดือนงาม มีความปรารถนาดีอันไพบูลย์ เกื้อกูลได้ไม่รู้หมดสิ้น จากความไม่มีสมบัติใด ๆ มองคลับคล้ายดังว่า สามารถแปลงแสงเดือน แสง สูรย์ ความสมบูรณ์แห่งปฐพี ความเสรีแห่งนภาดล ความ เย็นใสแห่งห้วงชล มาประกอบเป็นทรัพย์อันวิเศษ ที่อาจ หล่อเลี้ยงดวงใจในดวงชีวิตของคนทั้งโลกได้ อะไรหนอ... ทำไมจึงเป็นความลี้ลับเช่นนี้ ทรัพย์สิน ความรู้มากมายกองลงไปกลับกลายเป็น กว้างไกลคล้ายรังสีแห่ง ผงธุลี ไม่อาจซื้อ ไม่อาจชี้ที่มาแห่งความเป็นจริง สามารถตอบคำถามได้ดังแสงตะวันพลันดับ ความมืดให้สิ้นสูญ บุรุษเอย.... สิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำได้ สิ่งเดียวที่ทำให้ ท่านเป็นชายดั่งชายชาติ สิ่งเดียวที่ทำให้ท่านองอาจแกล้วกล้า... ๕๒ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖