การเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัด : หน้า 98/130

กลับบ้านดีกว่า เพราะจะต้องไปชิงร้อยชิงล้าน บนถนนหลวงอีก ก็เลยอดเที่ยววัดราชบพิธฯ ไม่เป็นไรนะจ๊ะ เที่ยวเมื่อไรก็ฝอยได้เมื่อนั้น แหละจ้ะ มยเนย ฮะแอ้ม ! ต้องร้องเพลง “หลงตัวเอง” ข้อแก้ตัวอีกข้อเป็นข้อสำคัญนะ เพราะ ฉันพอใจจนต้องร้องว่า “ดีเอ๋ยดีใจจัง ไม่ได้ เที่ยววัดวัง ก็ได้เที่ยวต่างจังหวัด” เบญจ์ไม่เคย ได้ยินใช่มั้ย ก็โธ่...ฉันเพิ่งแต่งนี่นา สาเหตุที่พี่นิภา ฉันและยายกุ้งฝอย ได้ เที่ยวจังหวัดทางเหนือหลายจังหวัดจนอยากเล่า ให้เบญจฟังตัวชี้ตัวสั่น ก็เพราะนักศึกษาวิชา เอกธุรกิจการท่องเที่ยวออกฝึกเป็นไกด์ในรถ น้าแหม่มเจ้าของวิชาให้น้าน้อยไปด้วยในฐานะ หัวหน้าโครงการและช่วยเป็นวิทยากรพิเศษเสริม ความรู้ให้นักศึกษาได้กระจ่างยิ่งขึ้น พอน้าน้อย ถามหลาน ๆ ว่าใครอยากไปบ้าง ก็มีเสียงร้อง ขานรับถึง ๓ เสียง น้าก็เลยจ่ายน้าแหม่มคนละ ๒,๕๐๐ บาท รวมทั้งน้าน้อยก็ต้องเสียด้วย ซ้ำ ยังต้องเสียแพงด้วย ก็ต้องจ่ายรอบวง (วง (ขวา) สาวงามกระ เหรี่ยงคอยาว หรือ ชาวบางปะต่อง (ที่ หมู่บ้านน้ำเพียงดิน หลาน ๆ) นี่จ๊ะ น้าแหม่มนัดนักศึกษาไว้ที่ ๕ ครึ่ง และ นัดว่ารับเรา 5 โมงเช้า น้าน้อยว่าก่อนรถออก จากวิทยาลัยโทรเข้ามาแล้วกัน บ้านเดินไปหน้าวัดหลักสี่ไม่ถึง ๑๕ นาที พอถึง ๗ GY เพราะจาก วันนัด กว่าน้าแหม่มจะโทรมาก็ร่วม ๓ โมง มา รับเราก็เกิน ๓ โมงครึ่งไปแล้ว คนขับรถ (รถ แอร์นะจ๊ะ) จากบริษัทพงศ์สวัสดิ์ยานยนต์ พึ่งพา พวกเราซึ่งฉันหมายรวมถึงน้าแหม่ม น้าวันทนี และพวกนักศึกษาเอกธุรกิจการท่องเที่ยวอีก ๓๒ คน มุ่งสู่เมืองเหนือ ระหว่างทางกลุ่มนักศึกษา ๕ คน ที่เป็นเวรปฏิบัติหน้าที่บริการวันแรกก็ แจกอาหารกล่อง และน้ำอัดลมเป็นอาหารเช้า “แหม! เค้กและคุกกี้นี่อร่อยนะ ถ้ามี กาแฟตามด้วยก็ดีหรอก” น้าน้อยเปรยเบา ๆ พี่นิภาหูไว ทำเสียงกระแอมกระไอพร้อม ทั้งแถมค้อนอีก ๑ วงด้วย ไม่ชอบใจที่น้าน้อย ดื่มกาแฟวันละหลายถ้วย แล้วนอนไม่ค่อยหลับ ที่จริงน้าน้อยดื่มมาแล้ว เหยือกน้อย ๑ ๑ ๆ จากบ้านตั้งแต่ 5 โมงเช้า พี่นิภาเลยแกล้ง ถามนักศึกษาดัง ๆ “กาแฟร้อน ๆ มีมั้ยน้อง อาจารย์เขา ไม่ดื่มโค้กจ้ะ” “ไม่มีค่ะไม่มี” นักศึกษาตอบละล่ำละลัก หน้าจ๋อยเชียวละ พลางเหลือบตาดูน้าแหม่มคง ต.ผาบ่อง อ.เมือง เกรงว่าจะถูกดุที่ไม่เตรียมกาแฟมาให้อาจารย์ จ.แม่ฮ่องสอน) จะมี สิทธิ์ใส่กำไลห่วงคอได้ กระมัง “ถ้าอาจารย์ต้องการเดี่ยวแวะซื้อตรงปั้ม ต้องเกิดวันพุธเดือน เพ็ญเท่านั้น น้ำมันที่รังสิตคงมีครับ” นักศึกษาชายอีกคน เสนอเสียงอ่อย ๆ “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะครูทานมาแล้วพี่เขา ล้อเล่นน่ะ” น้าน้อยพูดพลางหัวเราะ หึ หึ แล้ว ว่า “ยายนิภานี่เสี้ยวจริง ทำให้เด็กเขาใจเสีย หมด” “ดีแล้วละน้องที่ไม่มีกาแฟนะ กินมาก ไม่ดีรู้มั้ยน้อง” นั่นละพี่เรา เพราะไม่มีใครกล้า ประชดน้าน้อย นอกจากพี่นิภาของเรา น้า มีนาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๙