การลงโทษและการให้อภัย : หน้า 95/130

ก็แห่กันมาเข้าข้างมัน สงสารแต่พระมเหสีของข้า ถูกทำร้ายจิตใจอย่างนี้ ยังไม่มีใครเข้าข้างสักคน น่าสงสารนัก เราจะแก้แค้นให้มเหสีเรา พวกเจ้า จงกลับไปให้หมด เราจะไม่ไว้ชีวิตมหาปทุมเป็น แล้วประทับอยู่ พระฤๅษีต้อนรับพระราชา และ อำมาตย์ข้าราชบริพารทั้งหลาย เป็นอย่างดี พระราชาได้ตรัสถามความเป็นมาของพระ ฤาษีมหาปทุม แล้วชวนให้กลับไปปกครองบ้านเมือง ตามเดิม พระฤๅษีมหาปทุมตอบว่า “คนที่กลืนกินเบ็ด แล้วปลดเบ็ดที่เปื้อนเลือด ออกจากปากได้ ย่อมมีความสุข ฉันใด อาตมภาพ ก็รู้สึกเป็นสุข ฉันนั้น” แล้วกล่าวอธิบายว่า “การข้องเกี่ยวกับกาม- คุณเหมือนเบ็ดที่เกี่ยวเหยื่อ ขณะนี้อาตมภาพ สละได้แล้ว เหมือนปลดตัวเองออกจากเบ็ดได้ แล้ว ขอให้พระราชาทรงทราบด้วยเถิด” จากนั้นได้กล่าวให้โอวาทแก่พระราชา ให้ ดำรงอยู่ในทศพิธราชธรรม จงอย่าลุแก่อำนาจอคติ ทั้งหลาย ให้ปกครองแผ่นดินโดยธรรม พระราชาทรงรับสาธุแล้วเสด็จกลับ ระหว่าง อันขาด มันก่อกรรมชั่วช้านัก เฮ้ย! ราชบุรุษ เอา ทางทรงคร่ำครวญถึงพระโอรสว่า พระองค์ต้อง มันไปโยนลงหุบเหวทิ้งโจรเดี๋ยวนี้” สูญเสียพระโอรสที่มีคุณธรรมถึงเพียงนี้เพราะใคร ราชบุรุษพาพระมหาปทุมไปท่ามกลางเสียง อำมาตย์ทั้งหลายตอบว่า เพราะพระอัครมเหสี ร้องไห้คร่ำครวญของคณะบุคคลต่าง ๆ เมื่อราช เมื่อพระราชากลับมาถึงพระราชวังแล้ว ได้ บุรุษโยนพระมหาปทุมลงไปนั้น ด้วยอำนาจของศีล ให้จับพระอัครมเหสีไปโยนทิ้งลงหุบเหวทิ้งโจร ที่พระมหาปทุมปฏิบัติมาตลอด จึงทําให้เทวดาที่ จากนั้นทรงครองราชสมบัติโดยธรรม สถิตอยู่ที่หุบเขานั้น กางมือรองรับและโอบร่างของ พระราชมารดาเลี้ยง ในครั้งนั้น ได้มาเป็น พระราชบิดา ได้มาเป็น พระเทวทัต พญานาค ได้มาเป็น พระอานนท์ เทวดา ได้มาเป็น พระสารีบุตร พระมหาปทุม ได้มาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระกุมารไว้ ไม่ให้เกิดอาการสะดุ้งกลัว และ นางจิญจมาณวิกา ประคับประคองไม่ให้กระแทกถูกหินคมต่าง ๆ ทั้ง ยังบันดาลให้พระกุมารได้ก้าวล่วงเข้าสู่นาคพิภพ ซึ่ง ซ้อนภพอยู่ ณ เชิงเขา พญานาคมีความรักใคร่ เอ็นดูพระมหาปทุม จึงแบ่งสมบัติให้ปกครองครึ่ง หนึ่ง พระมหาปทุมอยู่ในนาคพิภพได้ปีหนึ่ง ก็ ขอกลับมายังแดนมนุษย์ เพื่อบวชเป็นฤาษีอาศัย อยู่ในป่าหิมพานต์ หลาน ๆ อ่านจบแล้วเป็นยังไงบ้างคะ คง จะได้ข้อคิดสะกิดใจเอาไว้เตือนใจหลาน ๆ ได้ วันหนึ่ง นายพรานชาวเมืองพาราณสีได้พบ มากทีเดียวใช่ไหมคะ....ไม่งั้นก็ลองอ่านดูใหม่ ช้า ๆ พระฤาษีมหาปทุมก็จำได้ จึงมากราบทูลพระเจ้า ใจเย็น ๆ อีกสักรอบซิคะ..... น้าอึดว่าหลาน ๆ พรหมทัตให้ทรงทราบ พระเจ้าพรหมทัตรู้สึกดี ต้องได้อะไรดี ๆ อีกมากแน่ ๆ เลย... พระทัยที่จะได้พบพระโอรส จึงจัดไพร่พลจำนวน มากเดินทางไปยังป่าหิมพานต์ ทอดพระเนตรเห็น พระโอรสมีผิวพรรณงามดั่งทองคำ ก็เข้าไปนมัสการ ๗๖ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖ ๆ พบกันใหม่ฉบับหน้านะคะ ๆ