ความรักและกรรมในพุทธศาสนา : หน้า 93/130

ๆ เร่า ๆ ไปด้วย เพื่อแสดงให้สมบทบาท ขณะที่เต้น อยู่นั่นเอง ไม้กลม ๆ ที่ใช้ผ้าพันไว้รอบท้องก็ร่วง หล่นลงมา ที่สุด กลก็แตก” นางจึงถูกชาวบ้าน รุมทุบตีขว้างปา พอวิ่งออกไปพ้นจากสายพระเนตร มาจับพระหัตถ์พระมหาปทุม ตรัสว่า “มานั่งคุยกับ ฉันที่นี่สิ” พลางจูงมายังพระแท่น “พระแม่ทำอย่างนี้เพื่ออะไร” ตรัสถาม “ก็เพื่อความรักของเราอย่างไรล่ะ ไม่ต้อง ของพระพุทธองค์ ผืนแผ่นดินพร้อม ๆ กับไฟนรก กลัวหรอก พระราชายังไม่มาหรอกน่ะ” นางเชิญ ก็สูบและห่อหุ้มร่างของนางลงไปสู่อเวจีมหานรก ชวน ทันที แต่พระมหาปทุมนั้น เป็นผู้ที่มีจิตใจอันหนัก นี่เป็นความชั่วที่นางใส่ร้ายพระพุทธองค์ผู้ แน่นมั่นคงอยู่ในศีลธรรมยิ่งนัก ตรัสตอบนางว่า ทรงคุณอันประเสริฐเมื่อครั้งสมัยพุทธกาล ป่าน “ข้าแต่พระแม่เจ้า เสด็จแม่เป็นแม่ของ ฉะนี้นางก็ยังต้องทนทุกข์ทุรนทุรายอยู่ในนรกอัน หม่อมฉันด้วย ซ้ำยังมีพระสวามีอยู่ด้วย ขึ้นชื่อว่า ล้ำลึกยากจักผุดเกิดเป็นแน่ กรรมอันเกิดจากการ ใส่ร้ายนี่ มิใช่เพิ่งจักเกิดขึ้นในชาตินี้ก็หาไม่ แม้ใน กาลก่อนนางก็เคยเป็นมาแล้ว มาฟังดูนะคะ นอดีตกาลที่ล่วงผ่านมานานนับไม่ได้แล้ว หญิงที่มีผู้หวงแหน แม้จะเป็นหญิงธรรมดาสามัญ หม่อมฉันไม่เคยล่วงเกินเลย แม้แต่คิดก็ไม่เคย คิด แล้วจะให้หม่อมฉันก่อกรรมชั่วกับพระแม่เจ้า ได้อย่างไร” แต่พระนางหลงรักในรูปโฉมของพระมหา 4 นั้น พระเจ้าพรหมทัตทรงมีพระราชโอรส ปทุม ซึ่งเป็นพระราชโอรสบุญธรรมเสียแล้ว จึง อยู่แล้วพระองค์หนึ่ง พระนามว่า พระมหาปทุม ทรงเป็นผู้ที่มีลักษณะงดงาม ดวงพระพักตร์แจ่มใส ดำรงพระองค์อยู่ในธรรม ทรงเป็นที่รักนับถือของ มหาชนทั้งหลาย แต่เมื่อพระมารดาของพระมหา ปทุมสิ้นพระชนม์ พระราชบิดาจึงทรงแต่งตั้ง หญิงอื่นเป็นพระอัครมเหสีแทน พยายามพูดจาออดอ้อนเล้าโลม แต่พระมหาปทุม ก็ไม่หลงใหลยินดีด้วย ซ้ำยังกล่าวตำหนิอีกว่า “พระแม่เจ้าช่างไม่ละอายแก่เทพยดาฟ้าดิน ไม่เกรงกลัวบาปกรรมเสียเลยหรืออย่างไร” วันหนึ่งหัวเมืองชายแดนได้เกิดความกระด้าง คงเซ้าซี้ไม่หยุดหย่อน พระมหาปทุมรำคาญเต็มที่ “บาปกรรมอะไรที่ไหนล่ะ ที่นี่ไม่มีบาปกรรม หรอกนะจ๊ะ มีแต่ความสุขเท่านั้นแหละจ้ะ” นางยัง กระเดื่อง พระเจ้าพรหมทัตจึงทรงแต่งทัพไปปราบ จึงกล่าวว่า ด้วยพระองค์เอง ก่อนเสด็จได้ทรงมอบหมายให้ “ถ้าพระแม่เจ้าไม่กลัวบาปก็แล้วแต่เถอะ จนกว่าพระองค์จะเสด็จกลับ ออกไปทันที พระอัครมเหสีให้นึกหวาดหวั่นใจขึ้นมาทันที เอาพระทัยใส่ จนกระทั่งได้ทรงทราบข่าวว่า พระ ราชบิดาทรงปราบหัวเมืองชายแดนราบคาบแล้ว พระมหาปทุมพระโอรสว่าราชการแทนทั้งหมด แต่ก็คงกลัวเสด็จพ่อบ้างกระมัง” ตรัสเสร็จรีบเสด็จ พระมหาปทุมดูแลราชการแทนด้วยความ จึงให้จัดตกแต่งพระนครรับเสด็จ แล้วไปกราบทูล พระอัครมเหสีให้ทรงทราบ พระอัครมเหสี ซึ่งทรงมีศักดิ์เป็นพระราช พลางก็คิดว่า “ตายล่ะ นี่ถ้าพระมหาปทุมไปทูลว่าเราพูด อะไรกับเธอ เราจะทำอย่างไร พระองค์ต้องกริ้วแน่ เราต้องรีบกราบทูลตัดหน้าไว้ก่อน” แล้วด้วยมารยาหญิง ที่มีความผิดกลัวผู้อื่น มารดาเลี้ยง เมื่อทอดพระเนตรเห็นพระมหาปทุม จะจับได้ พระนางก็แกล้งทำเป็นป่วยไข้ ทิ้งเฝ้า ผู้พึ่งผายสง่างาม ก็เกิดรักใคร่เสน่หา พระมหา ปทุมตรัสเรียกพระนางว่าแม่ แต่นางกลับตรัสว่า “เธออย่าเรียกฉันว่าแม่เลย” แล้วลุกขึ้นเสด็จ ๗๔ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๖ ซึ่งผม ไม่ยอมเสวยพระกระยาหาร ครั้นพระเจ้า พรหมทัตเสด็จมาถึงพระนครแล้ว ก็ไม่ยอมออก ไปรับเสด็จ เป็นที่แปลกพระทัยของพระองค์ยิ่งนัก