การปฏิบัติธรรมในชีวิต : หน้า 54/130

ที่สุดของชีวิตคือ การปฏิบัติธรรม “ขณะที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ ๒ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ได้ มีโอกาสอ่านหนังสือธรรมทายาทซึ่งเขียน โดยนายมโน เลาหวณิช (ปัจจุบันคือ พระมโน เมตตานันโท) ท่านได้เล่าถึงประ- สบการณ์ในการปฏิบัติธรรมว่าท่านพยายาม จนประสบผลสำเร็จระดับหนึ่ง จนเป็นที่ งามให้เรา เราเองก็ต้องสำรวจตัวเราเอง แล้วว่า ยังมีสิ่งไม่ดีตรงไหนอยู่บ้าง จะได้ รีบแก้ไขปรับปรุงให้ดีขึ้น สำหรับตอนนี้มีโอกาสก็ถือศีล ๘ แล้วก็เข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่อง และ เมื่อต้องทำงานมากขึ้น เวลาในการปฏิบัติ ธรรมก็น้อยลง จึงต้องใช้เวลาทุกนาทีให้ เป็นประโยชน์ เป็นไปเพื่อการปฏิบัติ ธรรม อย่างนั่งรถเมล์ไปก็สวดมนต์ไปใน พอใจ และได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับพุทธานุภาพ ใจ ซึ่งดีตรงที่ว่าจิตใจเราจะได้ไม่วอกแวก ถ้าเมื่อไรเผลอสติก็จะสวดผิด ก็จะเริ่มต้น ก็อยากจะเข้ามาพิสูจน์ด้วยตนเอง พร้อม กันนั้นได้เห็นภาพการอบรมนั่งสมาธิใต้กลด ใต้ต้นไม้ที่ร่มรื่น บนสนามหญ้าที่เขียวขจี ทำให้นึกอยากจะมาทำอย่างนั้นบ้าง ผสม คุณธงชัย แสงรัตนเดช กับการการคะยั้นคะยอของพี่ชายที่เคยผ่าน ธรรมทายาท รุ่นที่ ๑๓ การอบรมธรรมทายาทมาแล้ว ก็ตกลงใจที่ จะอบรมดูบ้าง โล่ง ปักกลดกันกลางทุ่ง ฝนตกที่หนึ่งเฉอะ ทํางานก็มีครับ จบการศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ผมเข้ามาวัดครั้งแรกก็เจอทุ่งนาฟ้า สวดใหม่ มีบางวันไปสวดจบที่ประตูห้อง แฉะไปหมด ช่วงแรกนี่ฝึกหนักมากครับ ชั่วโมง ๆ นั่งสมาธิวันละประมาณ ๘-๑๐ สัปดาห์แรกผมมีความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง มาก ผลก็คือ มีด เมื่อย และก็เครียดครับ หลายคนค่อย ๆ ถอนกลดกลับไป ทั้ง ที่โกนผมแล้ว ผมเองก็อยากจะกลับแล้ว เหมือนกัน แต่มานึกอีกทีพี่ชายเราเขายัง ฝึกได้ ลูกผู้ชายอย่างเราก็ต้องทำได้ พอเข้าสัปดาห์ที่ ๒ ก็เริ่มจะมี ความสุขกับการนั่งมากขึ้น บางวันรู้สึกว่า พระอาจารย์เลิกเร็วไป นั่งเห็นนิมิตแล้วมี ความสุขมาก ความปวดเมื่อยต่าง ๆ ก็ หายไปเป็นปลิดทิ้ง ผมประทับใจกับการบวชมากครับ วิธีสร้างเกราะป้องกันด้ว สำหรับที่ทำงาน บางทีเขาก็มีการ ไปเลี้ยงสังสรรค์กัน มีการดื่มกินสนุกสนาน กัน ปกติผมเองก็ไม่ชอบอยู่แล้ว ถ้าไม่ จำเป็นก็ไม่ไป แต่ถ้าจำเป็นต้องไป ใจเรา ต้องหนักแน่นพอ ไม่เช่นนั้นมีสิทธิ์ที่จะ ตามกลุ่มไปได้เหมือนกัน ดังนั้นเกราะที่ดี ที่สุดที่ป้องกันตัวเราได้ก็คือการปฏิบัติธรรม เราต้องตรึกนึกถึงดวงแก้ว องค์พระที่ ศูนย์กลางกายไว้เสมอ ๆ แล้วใจของเรา จะมั่นคง และที่สำคัญที่สุดคือ เราต้องมา วัด มีกัลยาณมิตรที่จะคอยตักเตือนแก้ไข คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ในการทำ ได้เห็นสาธุชนทั้งใกล้และไกลมาใส่บาตรกัน ความดีให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปด้วย ตัวเองก็คิดเสมอว่า ที่เขามากราบไหว้นี่ เรามีคุณความดีอะไรบ้างหรือยัง อาหาร ที่บิณฑบาต ฉันไปแล้วเราต้องพัฒนา ตัวเองให้ดีขึ้น คิดอยู่อย่างนี้ หลวงพ่อ หลวงพี่ พระอาจารย์ทุกรูป ท่านได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ถ่ายทอดประ สบการณ์ คุณธรรมและเป็นต้นแบบที่ดี ๆ ชีวิตของเราไม่แน่นอนใช่ไหมครับ เราไม่ทราบว่า วันไหนเราจะตาย วันที่ เท่าไรเราก็ไม่อาจรู้ได้ วันพรุ่งนี้อาจจะ ไม่มีโอกาสตื่นมาดูโลกก็เป็นได้ การปฏิบัติธรรม จึงสำคัญที่สุด สำหรับชีวิตของผมครับแล้วของท่านผู้อ่าน ละครับ?.. 66 เกราะที่ดีที่สุดที่ปองกัน ตัวเองจากสิ่งเหล่านี้ก็คือ การปฏิบัติธรรม เราต้องตรึก นึกถึงดวงแก้ว องค์พระ ที่ศูนย์กลางกายไว้เสมอ ๆ แล้วใจของเราจะมั่นคง มีนาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕