การต่อสู้กับพญามาร : หน้า 22/132

ใคร นี่เพิ่งรู้ชัดว่าวันคืนเดือนปีล่วง ไปล่วงไป ไม่ใช่ล่วงไปแต่วันคืน เดือนปีเปล่า ชีวิตจิตใจล่วงไปด้วย ความเป็นอยู่ล่วงไปด้วย ล่วงไปอย่าง วอดวายเช่นนี้ สภาพความเป็นเอง ปรุงแต่ง หรือว่าใครปรุงแต่งอยู่ที่ ไหน เรื่องนี้หมดทั้งประเทศ หมด ทั้งชมพูทวีป หมดทั้งแสนโกฏิจักร วาล หมดทั้งอนันตจักรวาล ตลอด นิพพาน ภพสาม โลกันต์ มากน้อย 6* วัน เดือน ใน ล่วงไปๆ มิได้ล่วงไปแต่วัน คืนเดือนปีเปล่า ชาตของเราล่วงตาม าแคืนเดือแปแนไปด้วย อยู่ ให้เกิด แก่ เจ็บ ตาย ให้เกิดก็ เกิดอย่างยับเยิน หน้าบิดหน้าเบี้ยว เดือดร้อนด้วยกันทั้งสองฝ่าย ไม่ตาย คางก็เหลืองเที่ยว ไม่ตายก็เกือบตาย นี่พญามารเขาทำ เท่าใดนั้นไม่รู้กันทั้งนั้นว่าเป็นเพราะ เท่าไรไม่มีใครรู้ ไม่รู้เรื่องทีเดียวใน เหตุอะไร แต่วัดปากน้ำมีคนรู้ขึ้น เรื่องนี้ว่า พญามารเขาคอยบีบคั้น แล้ว เป็นดังนี้เพราะอะไร? ที่ตั้งวัยให้แก่ยับเยินไปเช่นนี้ เป็นเองหรือใครท่าอยู่ที่ไหน? รู้ที่ เดียวว่าใครทำาอยู่ที่ไหน? รู้ว่าไม่ใช่ ใคร จับตัวได้ คือ พญามาร นั่นเอง เป็นคนทำให้แก่ให้เจ็บให้ตาย เกิด แก่เจ็บตายอย่างยับเยิน เกิดก็อย่าง ยับเยินเดือดร้อน พ่อไม่ตาย บางที แมตาย บางทีลูกก็ตายแม่ก็ตาย พ่อก็ยังจะตายตามอีก โดดน้ำตาย เลียอกเสียใจ นี่ ; ท่าวทั้งนั้น สําหรับประหัตประหาร ฝ่ายพระ พญามาร ตามปรกติแล้ว ไม่เป็นดังนี้ เกิดก็อย่างไม่ได้เดือด ร้อนนัก จะคลอดบุตรก็เหมือนก่าย อุจจาระ เหมือนถ่ายปัสสาวะ ไม่ เดือดร้อนเหมือนกับคลอดลูกออกเต้า &รรมดา นี้จะคลอดบุตรก็เหมือน ถ่ายอุจจาระเหมือนถ่ายปัสสาวะที เดียว ไม่เดือดร้อนแต่อย่างหนึ่ง ถ้าว่ามนุษย์ผู้ใดเป็นฝ่ายพระละก็ อย่างใด ที่เดือดร้อนยับเยินเช่นนี้ มารข่มเหงอยู่อย่างนี้แหละไม่ขาด เพราะพญามารเขาส่งฤทธิ์ส่งเดช ส่ง สาย ไม่เช่นนั้นก็ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง อำนาจส่งวิชชาที่ศักดิ์สิทธิ์มาบังคับ บางทีหมั่นไส้นัก ทำเก่งกาจอวดดิบ บัญชา บังคับให้เป็นไป อวดดี ให้ฆ่ากันตายเสีย ให้กินยา ตายเสีย ให้โดดน้ำตาย ให้ผูกคอ ตายเลีย นี่ใครท่า พญามารทั้งนั้น ไม่ใช่ใคร ไม่มีใครรู้ แสนโกฏิจักรวาล เมื่อเป็นดังนี้ ที่ท่านวางบาลี ว่า ให้เราท่านทั้งหลายพินิจพิจาร ณาว่า ภูเขาทั้งหลายล้วนแล้วด้วย ศิลาตัน ไม่มีน้ำเหลวเปลวปล่อง อนันตจักรวาล นิพพานถอดกายมี คำว่า ไพบูลย์ นั่นดันสนิท ไม่มีน้ำ กัลยาณมิตร 'รอ?". ดลาคม ๒๕๓๙ เหลวเปลวปล่อง เป็นเนื้อหินทั้งแท่ง ทึบทีเดียว ไม่มีโพรงไม่มีถ้ำในสถาน ที่ใดๆ กลิ้งมาทั้ง ๑ ทิศ จรดกัน โตเท่าไรก็กลิ้งเข้ามา บดเข้าไป กลิ้ง เข้ามาจรดกันศูนย์กลาง คิดดูชี ภูเขาใหญ่ขนาดนั้นสูงจรดฟ้า ภูเขา นั่นไม่ใช่เล็กน้อย กลิ้งเรื่อยเข้ามา แล้วใครเล่าจะเหลือ ที่ถูกเข้าแล้ว ใครจะเหลือ ไม่มีใครเหลือแต่คน เดียว มดปลวกไม่เหลือทั้งนั้น เรือด ไรเหาเห็นไม่เหลือทั้งนั้น ต้นไม้ต้น หญ้าไม่เหลือ วอดวายหมดทีเดียว ถึงภูเขาเล็กๆ น้อยๆ ไม่พอ หนัก ไม่พอ จมหมดหายหมดราบลงไป ® หมดทีเดียว มันสูงถึงจรดฟ้าเช่นนั้น กลิ้งเข้ามาโดยรอบทิศทั้ง ๑ แล้วมา ติดอยู่ตรงกลาง เล็กเข้ามาติดอยู่ ตรงกลางก็ไม่เหลือหายหมด เมื่อ กลิ้งเข้ามาแกก็จะกลิ้งออกไปอีก นั่น แหละ แกไม่หยุดสักทีหนึ่ง นี่กลิ้ง ออกไปอีก กลิ้งออกไปอีก ก็อีกนั่น แหละถูกใครๆ ก็ราบไป ไม่เหลือ เลยสักคนเดียว นี่แหละเหมือน