การต่อสู้กับพญามารและการเข้าถึงนิพพาน : หน้า 25/132

พญามารนั่นเอง เป็นคน ทําใต้แก่ให้เจบ ใต้ตาย เกิดแก่เจ็บตายอย่างยับเยิน เกิดก่อย่างยับเยินเดือดร้อน ตามชอบใจ พอครบกำหนดเข้าก็ เป็นพระพุทธเจ้า เป็นพระอรหันต์ที เดียว เป็นพระพุทธเจ้า พระอร หันต์เวลาไปนิพพานไม่ต้องถอดสัก กายหนึ่ง กายมนุษย์ กายมนุษย์ละ เอียด กายทิพย์ กายทิพย์ละเอียด กายรูปพรหม กายรูปพรหมละเอียด กายอรูปพรหม กายอรูปพรหมละ เอียด กายธรรม กายธรรมละเอียด กายธรรมโสดา กายธรรมโสดาละ จักรวาล นิพพานถอดกายที่ไหนๆ ไม่มีเลยแล้วไม่มีใครรู้จักเสียด้วยซ้ำ นี่มารู้จักขึ้นแล้วที่วัดปากน้ำ ภิกษุ สามเณร อุบาสกอุบาสิกา อยู่วัด ปากน้ำก็จริง แต่ไม่รู้ว่าสมภารวัด ปากน้ำทำอะไร นี่อัศจรรย์นัก อยู่ ด้วยกันตั้งหลายสิบปี อยู่วัดปากน้ำ ท่าวิชชานี้ ๒๒ ปี 5 เดือน ๙ วัน วันนี้ไม่มีใครรู้ว่าทำอะไร รู้แต่นิด ๆ หน่อยๆ รู้จริงจังลงไปไม่มี มีก็ผู้ที่ ทำวิชชาด้วยกัน รู้จริงเห็นจริงกัน ลงไปทีเดียว ท่าอยู่ทุกวันๆ นั่นละ ก็รู้จริงเห็นจริง นี่เป็นวิชชาลึกอย่าง นี้ ถ้ารู้สึกเช่นนี้ละก็ จงอุตส่าห์ ว่า ตั้งแต่นี้ไป เราจะช่วยเหลือแก้ไข ไปนิพพานหมดทั้งดุ้นทั้งก้อนทีเดียว ด้วยประการใดประการหนึ่ง ท่าน นี้ที่สมภารวัดปากน้ำรบกับพญามัจจุฯ รบศึกสำคัญอย่างนี้ ถ้าได้ชนะละก็ เอียด กายธรรมสกทาคา กายธรรม สกทาคาละเอียด กายธรรมอนาคา กายธรรมอนาคาละเอียด กายธรรม อรหัต กายธรรมอรหัตละเอียด ไม่ มีถอดกันเลย เป็นทั้งดุ้นทั้งก้อน ราช รับความแก่ความตายรบเท่านี้ แก้ให้เป็นอย่างนี้ ถ้าไม่เป็นอย่างนี้ สมภารวัดปากน้ำไม่แรมราตรี าตรทอนละ ยอมตายไม่ถอยกันเลย 222 เมื่อการสู้รบเช่นนี้ ใครเคย ได้ยินได้ฟังบ้าง? ไม่มีเลย หมดทั้ง ชมพูทวีป แสนโกฏิจักรวาล อนันต เราชนะด้วย ถึงเราไม่ได้ทำเลยเรา ก็ชนะด้วย ถ้าได้สำเร็จ เราก็สำเร็จ ตวย เราไม่ได้ทำเลยก็สำเร็จด้วย เราต้องสนับสนุนด้วยทางใดทางหนึ่ง ให้สมควรทีเดียว พวกที่เป็นแล้วตั้ง ใจแน่วแน่ว่าตั้งแต่วันนี้ไป เราไม่ เกิดมาเราได้พบวิชชานี้ ถอยหละ เราจะต้องสู้ อย่างอื่นไม่ได้ทั้งนั้น เราจะทัน วิชชา กันสุดฤทธิ์สุดเดช เอาให้ถึงหมดเจ็บ หมดแก่ หมด ตายของพญามารให้ได้ ให้พญามาร แพ้ให้ได้ พญามารแพ้เด็ดขาดเมื่อ เวลาไรเวลานั้นหมดทุกข์ในโลกเท่า ปลายผมปลายขนก็ไม่มี หมดแก หมดเจ็บ หมดตายในโลก เท่าปลาย ผมปลายขนก็ไม่มี มีความสุขเหมือน ยังกับท้าวสวรรค์ หรือเหมือนกับท้าว พรหม หรือเหมือนกับพระนิพพาน สุขขนาดนั้น เป็นสุขสำราญขนาด นั้น นี่แหละที่แสวงหาความสุขกัน ในโลก ในเวลานี้ทุกชาติ ทุกภาษา หาความสุขใส่ชาติ ใส่ภาษาของตัว ทั้งนั้น อิจฉาริษยากัน เบ่งกันเต็ม ฤทธิ์เต็มเดช ประหัตประหารซึ่ง กันและกัน ใครมีกำลังมากก็กดขี่ คนมีกำลังน้อยลงไป บังคับกำลัง น้อยให้อยู่ใต้อำนาจเลีย ที่ทำกัน อยู่นี้ทั้งวันทั้งคืน ทั้งชมพูทวีป แสน โกฏิจักรวาล อนันตจักรวาลท่ากัน อย่างนี้ แม้จะเป็นมนุษย์ก็ต้องทำ อย่างนี้ จะไปเป็นนิพพานแล้วก็ท่า อย่างนี้เหมือนกัน พระพุทธเจ้าใน พระนิพพานไม่ได้หยุดเลย ทำอยู่ อย่างนี้ กำลังผจญกับพญามารไม่ ได้หยุดเลย วินาทีอนุวินาทีก็ไม่ได้ หยุด ต้องทำนิโรธดำเนินนิโรธเสมอ ให้ละเอียดอ่อนไว้ ถ้าว่าละเอียด ไม่ทัน เขาก็บังคับเสีย หยาบกว่า เป็นถูกบังคับ ถูกความแก่บังคับ บังคับไม่ให้รู้ด้วย บังคับในไส้ ได้ ตุลาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร ...........