การสำนึกและการปฏิบัติของดาวฤกษ์ : หน้า 121/132

การณ์ที่ผ่านมาแล้วเล่าต่อ หน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดวัน ไม่มีระเบียบ ต่างตะโกนขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัด หมาย “โชคดีที่กลุ่มของพวกเราไม่ได้ โคจรผ่านไปทางนั้น ไม่อย่างนั้นแล้ว คงต้องบาดเจ็บกันมากมาย” ดาวสูง อายุดวงหนึ่งกล่าวขึ้น “จริงด้วย พวกเราอย่าได้โคจร ไปทางนั้นเด็ดขาด ปล่อยให้ผู้มีใจต่ำ ได้สำนึกกันเสียบ้าง” ดาวฉกรรจ์อีก ดวงกล่าวสนับสนุน และดาวทุกดวง ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ตั้งแต่นั้นมา หมู่ดาวฤกษ์กลุ่ม นี้ได้พากันบอกต่อดาวฤกษ์กลุ่มอื่น ๆ ทุกกลุ่มไม่ให้ส่องแสงยังดาวบาปดวงนี้ ดาวบาปจึงกลายเป็นดาวเคราะห์ที่ได้ โคมดาวประดับชั่วกัปชั่วกัลป์ “สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนดาวบาป วินัย ชอบทำลายล้าง สิ่งแวดล้อมถูก นั้นมีชื่อว่า “ผู้มีใจต่ำ” ซึ่งมีอายุไม่ยืน ทำลายเสียหายหาต้นไม้ขึ้นได้น้อยมาก อายุสูงสุดไม่เกิน ๕๐ ปี” แม่น้ำลำธารมีสีดำเน่าเหม็น มีกลุ่ม “ทำไมผู้มีใจต่ำบนดาวบาปจึง ควันสีต่าถูกพ่นออกจากโรงงานและยวด ดาวช่างสงสัยดวงหนึ่งถามขึ้น อายุไม่ยืนเท่าผู้มีใจสูงบนดาวบุญจ๊ะ” ยานพาหนะมากมาย อะไรไม่ร้ายแรง “ก็เพราะพวกเขาไม่รู้จักดีชั่ว ไร้ เมตตาปรานีต่อกัน ฆ่าฟันกันตายไม่ เว้นแต่ละวัน ใจบาป เห็นแก่ตัวอย่าง ร้ายกาจ ไม่รักษาศีล ไม่ให้ทาน ไม่ ทำภาวนา คำว่า “บุญ” เขาไม่เคยรู้จัก หน้าตาของพวกเขาไม่งามเอาเสียเลย เท่าความความโลภ โกรธ หลง อาฆาต ไร้เมตตาของพวกเขา ซึ่งได้รวมตัวกัน เป็นพลังอำมหิตชั่วร้าย และพลังนี้นี่ เองที่พุ่งเข้าทำร้ายผมจนมีสภาพอย่าง ที่พวกเราเห็นกันนี่แหละ” ดาวหนุ่ม จบการเล่าด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัว “อำมหิต โหดร้าย” หมู่ดาว ตุลาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หริอโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือน่าส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าของ ถึง กองบรรณาธิการ วารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมของด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขยำให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ติ พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้