การบวชและการปฏิบัติธรรม : หน้า 40/132

คืออะไร? สมเด็จพระสังฆราช (ปุน ปุณฺณสิริมหาเถร) สมัยเมื่อ บวชใหม่ได้ ๑ พรรษา ก็ได้ตามหลวงพ่อไปวัดปากน้ำตั้ง แต่เริ่มต้น ท่านได้บันทึกเหตุการณ์ในครั้งนั้นว่า “งานเบื้องต้น หลวงพ่อวัดปากน้ำได้ประชุมพระภิกษุ สามเณร ที่อยู่เดิมและมาใหม่ ท่านให้โอวาทปรับความเข้า ใจแก่กันว่า เจ้าคณะอำเภอส่งมาเพื่อให้รักษาวัด และปกครอง ตักเตือนว่ากล่าวผู้อยู่วัดโดยพระธรรมวินัย อันจะให้วัดเจริญได้ ต้องอาศัยความพร้อมเพรียง และเห็นอกเห็นใจกัน จึงจะทำความเจริญได้ ถิ่นนี้ไม่คุ้นกับใครเลย มาอยู่ เท่ากับถูกปล่อย โดย ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใคร เพราะต่างไม่รู้จักกัน แต่ก็มั่นใจ ว่าธรรมที่พวกเราปฏิบัติตรงต่อพระพุทธโอวาท จะประกาศ ความราบรื่นและรุ่งเรืองให้แก่ผู้มีความประพฤติ เป็นสัมมา ปฏิบัติ ธรรมวินัยเหล่านั้นจะก่าจัดอธรรมให้สูญสิ้นไป พวกเราบวชกันคนละมากๆ ปี ปฏิบัติธรรมเข้าขั้น ไหน มีพระปาฏิโมกข์เรียบร้อยอย่างไร ทุกคนทราบความ จริงชองตนได้ ถ้าเป็นไปตามแนวพระธรรมวินัย ก็น่าสรรเสริญ ถ้าผิดพระธรรมวินัยก็น่าเศร้าใจ เพราะตนเองก็ติ เตียนตนเองได้ เคยพบมาบ้าง แม้บวชตั้งนานนับเป็นสิบๆ ปี ก็ไม่มีภูมิจะสอนผู้อื่น จะเป็นที่พึ่งของศาสนาก็ไม่ได้ ได้ แต่อาศัยศาสนาอย่างเดียว ไม่ทำ ประโยชน์ให้เกิดแก่ตน และแก่ท่าน ซ้ำร้ายยังทำให้พระศาสนาเศร้าหมองอีกด้วย บวชอยู่อย่างนี้เหมือนตัวเสฉวน จะได้ประโยชน์อะไรในการ บวช ในการอยู่วัด ฉันมาอยู่วัดปากน้ำ จะพยายามตั้งใจประพฤติให้เป็น ไปตามแนวพระธรรมวินัย พวกพระเก่าๆ จะร่วมกันก็ได้ หรือจะไม่ร่วมด้วยก็แล้วแต่อัธยาศัย ฉันจะไม่รบกวนด้วย อาการใดๆ เพราะถือว่าทุกคนรู้สึกผิดชอบด้วยตนเองดีแล้ว ถ้าไม่ร่วมใจก็ขออย่าชัดขวาง ฉันก็จะไม่ขัดขวางผู้ไม่ร่วม มือเหมือนกัน ต่างคนต่างอยู่ แต่ต้องช่วยกันรักษาระเบียบ ของวัด คนจะเข้าจะออกต้องบอกให้รู้ ที่แล้วมาไม่เกี่ยวข้อง เพราะยังไม่อยู่ในหน้าที่ จะพยายามรักษาเมื่ออยู่ในหน้าที่ ดูโอวาทของหลวงพ่อ ก็คงจะพอเข้าใจอัธยาศัยของ กัลยาณมิตร ๓๔ ตุลาคม ๒๕๓๙