การตัดสินใจของพระเจ้าวิเทหราช : หน้า 116/132

ขือยอะไร ปรึกษาว่าไป ทรชนคนพาล เสนกนี้ไซร้ วิเทห์จอมไตร น้ำใจเป็นพาล พังนางทรามวัย พระทัยยินดี มิได้เข้าการ ตรัสแก่บังอร อุทุมพรเทวี ไม่รู้คดี น้องรักเจ้าพี่ ไม่มีสงสัย ตัวเราเล่านา ตามเกิดชายา กุนจิดคิดฝา ชายาเทวี จะไปจะมา ตามแต่น้ำใจ อิด รฅนัง ดั่งหญิณี พระพรนี้ล่า ตัวเรายกให้ ไค้รอดชวี เพราะโอรสา จะมาจะไป ไม่ว่าจอมขวัญ สมเด็จบาล ทรงโปรดประทาน นิคมคามา โฉมงามมิครี พันหนึ่งมากมี เป็น ^ชา กราบบาทบาทา แก่ลูกเสน่หา มโหลถกุมาร จ่าเดิมแต่นั้น อุทุมพรเทวี รับพรโดยพลัน ม่านฟ้าผัวขวัญ ให้ลงอัตรา เมื่อนั้นโฉมครึ ของดีมีรล อุทุมพรเทวี หายทุกข์รำคาญ ล่งเจ้ามโหลถ ทุกวันเวลา ไค้รอดชีวา ชายาชื่นมาน ค่าเข้าราตรี เทวีไปา เพราะด้วยกุมาร มโหสกทรงธรรม ดั่งหนึ้งน้องยา อุทเดียวกัน แล้วนางเทวี ผลแก่สามี พันปีผัวขวัญ สมเด็จจอมไตร ทรงพระกรุณา ไม่มาฆ่าพัน กับด้วยบังอร ขอพรทรงรรรม โปรดให้อภัย ภิรมย์ชมกัน มโหลถปรีขา ขอเป็นน้องยา แก่ข้าสืบไป สมเด็จพระแก้ว อ วันหนึ่งไซรี วิเทหทรงธรรม อุทุมพรเมียขวัญ ในปราสาทชัย ครั้นเสวยงายแล้ว ผ่องแผ้วพระทัย ค้าของช้านี่ เป็น Aใหญ่ เปิดหน้าบัญชร บวรปรางชัย พระพรนี่ไชร้ ขอรับประทาน ทอดเนตรแคไป ที่ในโรงผ่า โปรดเกล้าเกดี เห็นแพะสุนัข ค่ามีดราดรี ผิดเพลากาล บันมาร่วมรัก แก่กันลองรา มีจิตค้านั่ง ดีดถึงกุมาร มีจิตรักใคร่ น้ำใจเสน่หา ' มสงตระการ ไปลงน้องยา กัดว้ทั้งสองรา บันมายินดี พระพรอันนี้ ส่วนแพะนั้นนา จงโปรดเกคิ ข้าบาทบริจา เคยไปกักหญ้า ในโรงหัตถี อย่าได้สงสัย จะไปจะมา ด้อมมองเข้าไป คอยได้ท่วงที ทรงพระ^ณา แก่ข้ามเหสี ไม่เห็นคนมิ คาบหญ้าพาไป กัลยาณมิตร 600 ตุอาคม เ๐๕๓๗