การควบคุมใจและการเข้าถึงธรรม : หน้า 92/132

ชิากดวงไข้ลูกที่รักแม่มากที่สุดในใส ปล่อยลอยเคว้งคว้างไปในอากาศ หาเป้าหมายไม่เจอ จะ ตกจะแตกที่ไหนก็ไม่รู้ เราควรหัดควบคุมใจให้อยู่ตรงกลาง ใหม่ๆ ก็ต้องในใจท่า ต่อไปคงจะชนะใจตัวเราเองได้ สิ่งที่ เราได้มาด้วยการเอาชนะใจตนเองนั้นย่อมมีค่าเป็นที่ภูมิใจ ของเราเองยิ่งกว่าสิ่งที่ได้มาด้วยการตามใจตนเอง ดีแฟหนู คอยสังเกตอารมณ์ตนเองที่ว่า เมื่อนั้นวางใจเฉยๆ เหมือนกัน บางครั้งก็มีความรู้สึกโดนดูด บางครั้งไม่รู้สึกว่าโดนดูดแค่ จะโล่งโปร่งเบาสบาย แบบแรกที่ว่าเหมือนเผลอ แล้วมี ความรู้สึกว่าตัวเราเข้าไปข้างในแล้วเหมือนโคนดูด เป็น เพราะหนูวางใจ (ได้โดยไม่รู้ตัว) ตรงกลางฐานที่ ๓ ได้ พอดีถูกส่วน ตรงกลางฐานที่ ๓ ซึ่งเปรียบเสมือนเส้นทาง ลีขาวเป็นทางเดินของอริยมรรค เป็นเส้นทางบริสุทธิ์ที่จะ ทำให้เราได้เข้าถึงธรรม ตรงนั้นแหละจะมีแรงดูดจากภาย ในซึ่งเป็นที่รวมของพลังบุญจากแหล่งที่บริสุทธิ์ที่สุด พลัง นั้นจะดูดหนูเข้าไปภายในได้อย่างรวดเร็ว ล่าหนูวางใจถูก ส่วนฐานที่ ๓ พอดีปั๊บ ก็จะมีความรู้สึกหลุดเข้าไปภายใน อย่างรวดเร็ว ถ้ายิ่งใจละเอียดมากก็จะมีความรู้สึกเหมือน ตัวของเราโดนดูดเข้าไปด้วยทั้งตัว แม่เองก็เคยมีความ รู้สึกเหมือนหนูนั่นแหละคือ จะเหมือนโดนดูดเป็นช่วงๆ ถ้าเราปล่อยใจวางเฉยๆ ไม่ตื่นเต้นตกใจก็จะได้เข้าไปเห็น ®รรมะภายในได้อย่างรวดเร็ว แต่ส่วนมากมักจะตกใจแล้ว ดึงใจกลับกันเสียก่อน ก็เลยต้องมานั่งนับหนึ่งใหม่ แบบที่หลวงพ่อท่านให้สูตรแห่งความสําเร็จ มีอยู่ * ค่า เท่านั้นคือ “หยุคเป็นตัวสำเร็จ” มี ๕ นิ้วถึงจะนับนิ้วมือ แค่ของเราประเภทชอบแถม แทนที่จะเป็น ๕ ก็เป็น ๑๐ ไม่ว่าเลยเป็น ๒๐ (แถมนิ้วเท้าด้วย) ก็มี เพราะฉะนั้นเรา ก็ต้องนิกควบคุมใจให้เคยชินกับสิ่งที่ง่ายๆ เพียงทาย นี้ เท่านั้น อย่าแถมความตื่นเต้น ดีใจ หรือสงสัยอะไร ให้แค่ วางใจเซยๆ ไม่ยินดียินร้าย แต่นั้นอย่าเพิ่งท้อแท้นะจ๊ะ เพราะแม่ก็เป็นอย่างนี้เหมือนกัน แรกๆ ที่นึกหัดให้ใจหยุด นึ่งก็จะมีอาการขี้สงสัยขี้กลัวขี้ระแวง ระแวง ฯลฯ พอเป็นหลายๆ อาการก็เลยเมื่อไปเลย เพราะเป็นแล้วก็ไม่ได้อะไรดีขึ้น หยุดเป็นดีกว่า แบบที่ ๒ ที่นั่นว่า เมื่อวางใจเฉยๆ แล้วไม่รู้สึกว่า .ถัลยาณมิตร ๘๖ โดนดูด แต่จะรู้สึกโล่งโปร่งเบาสบาย และจะมีความคิด เข้ามาแทรกบ้าง เพราะใจหนูกำลังจะหยุด เป็นใจที่เริ่ม จะละเอียด ไม่ชัดส่ายไปจากกลางมาก แต่เป็นเพียงเริ่มๆ จะรวมตัวหยุดนิ่ง ใจจะรู้สึกโปร่งเบาสบาย ถ้าหาก ใจ ให้ได้อย่างนี้ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ในไม่ช้าก็จะรวมหยุดนิ่ง สนิทที่ศูนย์กลางกาย ความคิดต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาบ้างก็ จะค่อยๆ หายไปเอง เป็นการก้าวเดินไปสู่จุดหยุดนิ่ง อย่างค่อยเป็นค่อยไป อย่างที่นุ่นบอกว่ารู้สีกว่าเป็นขั้น ๆ เหมือนการก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้นๆ อย่างช้าๆ อย่าง มั่นคงไปสู่จุดหมายปลายทาง ไม่เหมือนแบบแรกที่ก้าว กระโดดไปสู่จุดหมายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว อย่างรวดเร็ว แต่ ก็เห็นผลเหมือนกันนะจ๊ะ คือลู่จุดหมายปลายทางเดียวกัน คือทางสายกลางตรงศูนย์กลางกายฐานที่ ๓ อยู่ที่ว่าหนู จะประคองใจให้หยุดนิ่งแบบไหน ก็ปล่อยให้เป็นไปเองดี กว่านะจ๊ะ ให้เป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ต้อง คx ใจเราเอง ว่าจะเอาแบบนี้ดีหรือแบบไหนดี ของแม่เองเมื่อไม่เลือกไม่ สนใจ ปล่อยใจวางเฉยๆ ก็จะรู้สึกโล่งโปร่งเบาเหมือนกับ นุ่นนั่นแหละ แล้วในไม่ช้าก็จะมีความรู้สึกขยายกว้างออก ไป จนมองเห็นจุดสว่างในกลางได้ชัดเจนเหมือนจุดปลาย เข็มที่มีความสว่างเหมือนพระอาทิตย์เที่ยงวัน แล้วภายใน กลางของดวงกลมดวงแรกนั้น ก็จะมีจุดที่สว่างภายในซ้อน อยู่แล้วขยายออกเป็นดวงกลมรอบตัว ดวงใหญ่ที่สว่างกว่า ชัดกว่าตวงแรกอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนถึงกายภายใน ไปจน ถึงพระ®รรมกายในที่สุด สุดท้ายนี้ แม่ขอบารมีจากพระธรรมกายของพระ บุท®เจ้าทุกๆ พระองค์ในอายตนนิพพาน จงคุ้มครองปก ปักรักษาลูกแม่ให้มีความสุข สุขทั้งกายและใจ ให้ได้รู้แจ้ง แทงตลอดในวิชชาธรรมกาย ให้เข้าถึงธรรมได้โดยเร็วพลัน ให้เป็นลูกแก้วของหลวงพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ไปทุกภพ ทุกชาติตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพาน อย่าลืมส่งบุญมาให้ แม่ด้วยนะจ๊ะ ดุลาคม ๒๕๓๗ รักและคิดถึงลก 0