ความรักของพระเจ้าวิเทหราชและอุทุมพรเทวี : หน้า 115/132

พระ หสถ ความเดิม กTM : ลือพหู สิลหน่ ในวันนั้น พระเจ้าวิเทหราชเสด็จประพาสอุทยานพร้อมด้วยเหล่าข้าราชบริพาร ได้เห็นหญิงงาม คนหนึ่งอยู่บนต้นมะเดื่อ ทันทีที่เห็น พระราชามีพระหฤทัยรักใคร่ในหญิงนั้น ครับสั่งเสนาให้ลามความเป็น มาของนาง นางเล่าให้ฟังว่าได้เดินทางมากับสามีมาถึงต้นมะเดื่อ สามีนางปีนขึ้นไปเก็บผลมะเดื่อกิน แต่ ไม่ยอมแบ่งปันให้นาง นางจึงต้องปีนขึ้นไปเก็บผสมะเพื่อกินด้วยตนเอง ฝ่ายสามีเจ็บปืนลงไป แล้วนำเอา หนามมาสุมไว้ที่โคนต้น ทำให้นางไม่สามารถปีนลงมาได้ พระราชาทรงทราบความแล้วตรัสถามมโหสถว่า นางควรเป็นยองใคร มโหสกกราบทูลว่า สมบัติในแผ่นดินหากไม่มีผู้ใดเป็นเจ้าของ ย่อมตกเป็นของพระ องค์ พระราชาจึงรับนางมาอภิเษกเป็นมเหสี พระราชทานนามว่า อุทุมพรเทวี อยู่มาวันหนึ่ง พระเจ้าวิเทหราชและพระนางอุทุมพรเทวีจะเสด็จประพาสอุทยาน จึงให้ป่าวร้อง ประกาศให้ชาวเมืองช่วยกันลากลางทางที่พระองค์จะเสด็จไป นายบึงอุดรเป๋าวผู้หนึ่งที่มาทำงานนี้ด้วย ระหว่างการเสด็จประพาส พระนางอุทุมพรเห็นนายบึงอุดรแล้วก็ร้องไห้และหัวเราะไปพร้อม ๆ กัน พระ ราชาทอดพระเนตรอากัปกิริยาของพระนาง ทรงระแวงและกริ้วเป็นอย่างมาก ตรัสสั่งให้ประหาร พระนาง ขอให้มโหสถช่วยตัดสิน แด่พระราชาตรัสถามเสนกอาจารย์ ซึ่งได้ยืนยันตามพระดำรัสของพระราชาว่า ชายอัปลักษณ์ได้หญิงงามเป็นภรรยา แล้วทิ้งไปนั้นเป็นสิ่งที่เป็นไม่ไม่ได้ กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ เมื่อนั้นท้าวไท รูปโฉมเทวี ผ่านกัาภพไตร วีทห์ราชา ควรเป็นมเหสี ครอบครองพารา ตรัสถามมโหสถ โอรสลูกยา คนกาลกิณี มิได้สน่หา นางกลาวพรรณนา จะเห็นอย่างไร สีรีโสภา ย่อมมาไกลกัน มโหสกกุมาร ข้าแต่จอมไตร กราบทูลมินาน ไท้ทราบพระทัย นางคนนี้ไจ นะพระทรงธรรมิ ข้าบาทเห็นจริง สิ่งชิ่งทูลไช ชายกาลกิณี ไม่พงศ์พัน ถ้อยคาวทรามวัย เป็นสัตย์วจี มิคควรกัน กับด้วยทรามวัย ส่วนนางชายา เมื่อนั้นภูเบศ สิ?โสภา บุญญามากมิ พระองคทรงเดช วีทพจอมไตร ชายชั่วทรพล เป็นคนอัปรีย์ ได้ก้งโอรส มโหสกทูลไข จักคู่เทวี ไม่ควรเสน่หา ดับพระฤทัย หายโกรธนางคร้น ตุลาคม ๒๕๓๙ 0 กัลยาณมิตร