ข้อความต้นฉบับในหน้า
ธาตุไส้ธรรม เห็น ว่า คิด รู้ ต้องใช้
ญาณบังคับหมด เมื่อปรากฏรู้ตัวว่า
เป็นทาสพญามารอยู่นี้ ก็ต้องช่วย
รีบเปลื้องตัว ต้องรีบพยายามแก้ตัว
ถ้ารีบพยายามแก้ตัวให้พ้นไปเสียได้
ก็จะไม่ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย
เอาความชนะเสียให้ได้
๓๓ พรรษา เขาฉลองพระประธาน
ที่วัดในสวน ถามว่าบัดนี้ท่านมหา
ท่านเจ้าของท่าน ท่านเจ้าภาพนิมนต์
ท่านกับผมมา สองท่านที่มาเทศน์
ปุจฉาวิสัชนากันในเรื่องพระประธาน
นี่แหละภิกษุสามเณร อุบาสกอุบา- ปุจฉาวิสัชนากับพระมหาเคลือบอายุ
สิกา ตั้งความเชื่อลงไปในพระพุทธ
เจ้านั้น ตั้งลงไปตรงไหน? ตั้งความ
เชื่อลงไปในพระธรรมนั้น ตั้งลงไป
ตรงไหน? ผู้ที่ไม่เป็นธรรมกายก็ตาม
กันหมดไม่รู้จะตั้งตรงไหน? ตั้งไม่ถูก
แล้วจะตั้งให้ถูกมันก็ไม่ถูก หลบไป
หลบมาอยู่นั่นแหละ แล้วทำ ไงล่ะ
คราวนี้ นับถือพระพุทธศาสนา ภิกษุ
พญามารไม่ได้เว้นผู้หนึ่งผู้ใด
ให้เหลือ เพราะเหตุนั้นผู้มีปัญญา
เมื่อเป็นคนฉลาดจะทำอย่างไรใน ก็ดี สามเณรก็ดี อุบาสกก็ดี อุบาล
เวลานี้ เมื่อทราบชัดประโยชน์ของ กาก็ดี ว่าตั้งใจเชื่อลงไปในพระ
ตนแล้ว ผู้ทรงปัญญาควรตั้ง ความ พุทธเจ้าแล้วจะเอาใจไปจรดตรงไหน
เชื่อไว้ในพระพุทธเจ้า ควรตั้งความ ล่ะ ถึงจะถูกพระพุทธเจ้า? เอาใจ
เชื่อลงไปในพระธรรม ควรตั้งความ ไปจรดตรงไหน จึงจะถูกพระธรรม?
เชื่อลงไปในพระสงฆ์ ตั้งความเชื่อ เอาใจไปจรดตรงไหน จึงจะถูกพระ
ลงไปในพระพุทธเจ้า จะเอาใจจรด
ลงไปที่ไหน? เอากันละ เอากันสดๆ
สงฆ์?
เรื่องนี้ผู้เทศน์นี่แหละได้เทศน์
เขาสร้างพระประธาน พระประธาน
เป็นที่ระลึกนึกคิดของพุทธศาลนิกชน
เป็นประธานอยู่ในวัดนี้ จะให้ระลึก
ถึงพระพุทธเจ้า ระลึกถึงพระธรรม
ระลึกถึงพระสงฆ์ เราจะระลึกถึง
พระพุทธเจ้านั้น เมื่อมาถึงพระประ
ธานเข้านี้แล้ว เราจะเอาใจจรดตรง
ไหนล่ะ? ถึงจะถูกพระพุทธเจ้า อีก
อักแน่ะ พออึกอักผู้เทศน์ต้องอนุโยค
การจรดนั้น จะจรดเบื้องศีรษะท่าน
หรือจะจรดเบื้องกลางพระองค์ท่าน
กัลยาณมิตร
ตุลาคม ๒๕๓๙