การให้อภัย : หน้า 78/132

ส่องธรรมนํ้าภาษิต โดย อิ่มธรรม Te Oโขข-ไ!!ห!!!1133 อจฺจย์ เทสยนดีนํ โย เจ น ปฏิคณห์ติ โกปนฺตโร โทสครุ ส เวร์ ปฏิมุจฺจติ. ล่อยเขาไปเถอะ เมื่อเขาขอโทษ ถ้าผู้ใดมีความขุ่นเคือง โกรธจัด ไม่ยอมรับ ผู้นั้นชื่อว่า หมกเวรไว้ เขารับผิด เขาขอโทษ ก็พอเพียงแล้ว เพราะอย่างน้อยที่สุด ความสำนึกอันดีงามได้บังเกิดขึ้นแล้วในโลก ความผิดเล็กน้อยผสมความโกรธลงไป ก็กลายเป็นความผิดอันยิ่งใหญ่ ความผิดมากเจือความมีเมตตาลงไป ก็กลายเป็น “พูดคุยกันได้" ไฟโกรธมีอยู่กับผู้ใด ย่อมเผาผลาญใจผู้นั้นตลอดเวลา เพลิงแค้นมีอยู่กับผู้ใด ย่อมหมกไหม้ใจผู้นั้นตลอดเวลา อภัย... อภัยได้ แม้เขาไม่รับผิด แม้เขาไม่ขอโทษ (สํ.ส. ๑๕/๓๔) อภัย... อย่างไร กรรมก็ไม่ละเว้นเขาแน่ เพราะกรรม ไม่เคยไว้หน้าผู้ใดเลย คือไม่มีเวร คือไม่มีภัย อภัย... คือไม่เป็นเวร คือไม่เป็นภัย อภัย... จงไม่มีเวร จงไม่มีภัยกับใครๆ เลย อภัย... จงไม่เป็นเวร จงไม่เป็นภัยกับใครๆ เลย ถัลยาณมิตร /ไ ๒ ตุลาคม ๒๕๓๗