การไม่เศร้าโศกเมื่อสูญเสีย : หน้า 97/132

"มนุษย์คนนี้เป็นศัตรูของพวกท่านหรือ” เป็นมารดา จึงได้ถามต่อไปอีกว่า “เมื่อลูกชาย ท้าวสักกะในร่างพราหมณ์กล่าวถาม “มิใช่ศัตรูหรอก เขาเป็นบุตรชายของเรา เอง เป็นคนหนุ่มที่เป็นคนดีมีคุณธรรม เป็นเลือด เนื้อเชื้อไขของเราแท้ๆ ทีเดียว” “ถ้าอย่างนั้น ทำไมพวกท่านจึงไม่แสดง อาการเศร้าโศกเสียใจเลยแม้ลักนิดเดียว” ตายบิดาไม่ร้องไห้ เพราะเป็นผู้ชายย่อมมีจิตใจ เข้มแข็ง แต่ตามธรรมดาของแม่ย่อมมีจิตใจอ่อน โยน เหตุใดท่านจึงไม่ร้องไห้เล่า” นางพราหมณีกล่าวตอบว่า “บุตรของดิฉัน เมื่อจะมาเกิดดิฉันไม่ได้เชิญมา เขามาเกิดของ เขาเอง เมื่อตายไป ดิฉันไม่ได้ไล่ไป เขาไปเอง เมื่อได้ยินค่าถามเช่นนี้ พราหมณ์จึงได้ เขามาอย่างไร เขาก็ไปอย่างนั้น ทำไมจะต้อง กล่าวถึงเหตุผลของเขาให้พราหมณ์ท้าวสักกะได้ ร่ำไรเพราะการจากไปของเขาเล่า เขามีคดีอย่างไร รับรู้ว่า “ลูกชายของเรา ได้ละสังขารร่างกายที่เก่า คร่ำคร่าออกไปเหมือนงูลอกคราบ เมื่อร่างกาย หมดอายุใช้สอยแล้ว ย่อมปราศจากชีวิตจิตใจ ไม่ รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆ ไม่รับรู้ถึงความร่ำไรของพวก ญาติได้ ดังนั้น เราจึงไม่เศร้าโศกถึงเขา เขามีคดี อยู่อย่างไร เขาก็ไปสู่คติเช่นนั้นของเขา" พราหมณ์ท้าวสักกะได้หันไปถามนางพรา หมณีว่า นางเป็นอะไรกับผู้ตาย เมื่อได้ค่า ตอบว่า ตุลาคม ๒๕๓๗ เขาก็ไปสู่คดิเช่นนั้นของเขา” ทำนองเดียวกัน เมื่อทันไปถามน้องสาว พราหมณ์ท้าวสักกะมีค่า ถามว่า ธรรมดาน้องสาว จะต้องรักพี่ชาย แต่เพราะเหตุใดน้องสาวจึงไม่ ร้องไห้ เพราะพี่ชายตาย ก็ได้รับค่า ตอบจากน้อง สาวว่า “ถ้าดิฉันร้องไร่ ร่างกายก็จะซูบซีดผ่าย ผอม ไม่เกิดผลดีอะไร และการร้องไห้ก็จะยิ่งท่า ความไม่สบายใจให้เกิด แก่คนอื่นด้วย ดิฉันจึงไม่ \ กัลยาณมิตร