การติดรส : หน้า 30/124

๒๘ “แปลกจริง ๆ ธรรมดาเนื้อสมันเป็น สัตว์อื่น ไม่กล้าเข้าใกล้คน แต่ สมันตัวนี้ใจกล้านัก สัญชัย....เธอ สามารถจับสมันตัวนี้มาให้เราได้ ไหม” สามารถจับสมันตัวนี้มาให้เราได้ไหม” ราชบุรุษจึงช่วยกันปิดประตูขังไว้ “หากพระองค์พระราชทานน้ำผึ้งจำนวนมากให้ เนื้อสมันเห็นคนจำนวนมากก็ตกใจจนตัวสั่น แก่หม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะจับสมันตัวนั้นมาถวาย วิ่งลนลานไปมา พระเจ้าพรหมทัตทรงทราบว่า ได้พระเจ้าข้า เนื้อสมันถูกล้อมไว้แล้ว จึงเสด็จลงมาทอดพระเนตร พระเจ้าพรหมทัตจึงพระราชทานน้ำผึ้งให้ตามที่ แล้วตรัสว่า ต้องการ นายสัญชัยได้รับน้ำผึ้งแล้ว ก็นำไปทาไว้บน “ธรรมดาเนื้อสมันจะไม่ไปยังที่ที่ตนเห็น ใบหญ้าตามทางเดินที่เนื้อสมันมักจะมาเล็มหญ้าอยู่ คนถึง ๗ วัน และจะไม่ไปยังที่ที่ตนถูกคุกคาม เสมอ วันต่อ ๆ มา นายสัญชัยก็ทาน้ำผึ้งบนใบหญ้า ยังมาถูกจับอยู่ที่นี่ได้ นี่เป็นเพราะมันติด ตลอดชีวิต แต่สมันตัวนี้อาศัยอยู่ในป่าลึกแท้ ๆ ให้ทอดไกลต่อจากเส้นทางเดิม เนื้อสมันก็เล็มหญ้า ตามน้ำผึ้งนั้นไป ไม่ว่านายสัญชัยจะทาน้ำผึ้งทางไหน ในรสน้ำผึ้งจึงลืมตัวกลัวตาย ในโลกนี้ไม่มีอะไร ที่จะมีโทษยิ่งกว่าการติดรสเลย.... เนื้อสมันก็จะเดินเล็มหญ้าที่ท่าน้ำผึ้งไปเสมอ แม้กระทั่ง แม้ว่าพระเจ้าพรหมทัดจะจับเนื้อสมันได้ เมื่อนายสัญชัยทาน้ำผึ้งบนใบไม้แล้วถือไว้ เนื้อสมัน องค์ทรงมีเมตตาจิต จึงให้ปล่อยไป ก็กล้าเข้ามากินใบไม้จากมือของเขา หลาน ๆ ฟังนิทานเรื่องนี้แล้ว ได้ข้อคิดอะไรบ้าง เมื่อนายสัญชัยเห็นว่าเนื้อสมันติดในรสน้ำผึ้ง คะ เมื่อหลาน ๆ คิดได้แล้วละก็ อย่าทำตัวเป็นคน แล้ว จึงนำเสื่อมากั้นทางเดินเป็นของจากพระราชอุท “ติดรส” นะคะ เพราะ “รส” ยานไปจนถึงบริเวณพระราชวัง แล้วตัดกิ่งไม้ปักพราง จนต้องเสียตัวและเสียใจในที่สุด ตาไว้ จากนั้นก็นำน้ำผึ้งมาทาตามใบหญ้า เนื้อสมัน หลงกลจึงเดินเลียกินน้ำผึ้งเข้าไปถึงเขตพระราชวัง จะมัดคนให้ “หลง” Kalyanamitra.org