มิตรภาพและการศึกษา : หน้า 89/124

กรกฎาคม ๒๕๓๑ คือที่ว่างกับสมองรวมกันเข้า เราก็ควรจะสร้างห้องทดลอง ขึ้นได้” แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะกันคิก ๆ ต่างคนต่างก็แลดูตากัน การหัวเราะคิก ๆ ได้กลาย เป็นหัวเราะอย่างเต็มที่ แล้ววิญญาณอันใหญ่ยิ่งของคน ทั้งสองก็ประสานกันเป็นอันเดียว มิตรภาพอันใกล้ชิดนี้ จวบจนถึงกาลมรณกรรมของ บูเก้อร์ ที. วอชิงตัน ได้ เป็นไปอย่างแน่นแฟ้น ความเข้าใจ ความจงรัก ความ ศรัทธาเชื่อถือซึ่งกันและกันไม่เคยสั่นคลอนเสื่อมคลายลง เลย แม้ความตายก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ดังเมื่อมีคำ เสนอจากทั่วโลก (ขอให้คาร์เวอร์ย้ายไปทำงานที่อื่น) พร้อมด้วยทองคำและชื่อเสียงตลอดจนทุก ๆ อย่างที่ ข้าพเจ้าก็เหมือนกับเข้ามาอยู่ในสวรรค์ชั้นใหม่ ข้าพเจ้า มนุษย์แสวงหามามอบให้ คาร์เว่อร์ก็ตอบไปเพียงสั้น ๆ แทบจะไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นไปได้” ว่า ยังมีการทำให้วิชาเกษตรศาสตร์เป็นที่ไม่ “ฉันได้ให้สัญญาไว้กับ ดร.วอชิงตันว่าจะ ปรารถนายิ่งขึ้นไปอีก คืออาจารย์บางคนในคณะอื่นได้ลง ทำงานที่ทัสกีกี เขาได้ตายจากไปแล้วก็จริง แต่ ทัสคีกี งาน และความขาดสิ่งที่ต้องการก็ยังคงมีอยู่” ไม่มีห้องทดลอง ไม่มีเรือนต้นไม้ ไม่มีสวน คาร์ เว่อร์ก็มิได้มีเสียงแสดงความท้อใจ หากเขาคิดเสียดายสิ่ง ทั้งหมดที่เขาได้จากมา ก็จะไม่มีใครรู้ เขารวบรวมนิสิต แผนกเกษตรศาสตร์อย่างเงียบ ๆ ได้สองสามคน ไม่นานนักเขาก็พบว่า “การไร่นา” เป็นวิชาที่ ไม่นิยมเรียกกันอย่างยิ่งในบรรดาวิชาทั้งหลายในหลักสูตร เด็กโดยมากที่มาทัสกีทีก็เพื่อจะหนีจากการไร่นา และ ปรารถนาจะเรียน “การค้าขาย” หรือ “การช่าง ฝีมือ” ใคร ๆ ก็ทำงานไร่นาได้ (ไม่เห็นจะต้องมาเล่า เรียนอะไรอีก) การแสดงออกซึ่งทัศนคติอย่างตรง ๆ ของเด็กนักเรียนเหล่านั้น มีบอกไว้ในหนังสือเล่มเล็ก ๆ อันน่าอ่านเรื่อง “โรงเรียนเคลื่อนที่ไปหาชาวไร่ชาวนา นิโกร” (The Movable School to the Negro Farmer) เขียน โดย นาย ที.เอ็ม.แคมป์แบ็ล (T.M. Campbell) ตอน หนึ่งกล่าวว่า “ประเพณีและสิ่งแวดล้อมแห่งชุมนุมชนในบ้าน ของข้าพเจ้าสอนให้ข้าพเจ้ามีความเห็นว่า งานทั้งหมด นอกจากการไร่นา คนผิวขาวเท่านั้นเป็นผู้ทำได้ แต่เมื่อ ข้าพเจ้ามาถึงทัสคี ได้สังเกตเห็นกิจกรรมต่าง ๆ เช่นการ เลื่อยไม้ การทำอิฐ การสร้างบ้านเรือน การทำเกวียนทำ รถชนิดเล็ก การทำเครื่องภาชนะใช้สอยด้วยสังกะสี การทำอานม้า การเย็บที่นอน การทำไม้กวาด การทอผ้า โทษนิสิตโดยส่งให้มาเรียน “การไร่นา” ในท่ามกลาง นิสิตที่คาร์เว่อร์ได้พบครั้งแรกนั้นมี จาค็อบ โจนส์ ซึ่งบัดนี้เป็นทนายความอยู่ในโอกลาโฮม่า วอลเตอร์ คีย์ส์ ผู้มอบตัวแก่อาจารย์ใหม่ในฐานะผู้ช่วย และ เจ.เอช.พาล์เมอร์ ผู้ซึ่งได้ทำงานอยู่ที่ทัสดีก็จนตลอดชีวิต และต่อมาก็มี โธมัส มอนโร แค็มป์แบลล์ นิโกรคน แรกที่ได้เป็นตัวแทนทางการไร่นาแห่งกรมเกษตราธิการ ของสหรัฐ กับ แซนฟอร์ด ลี ตัวแทนการเกษตรจังหวัด ในรัฐจอร์เจีย คาร์เวอร์ ปรารภในใจว่า จะทำอย่างไรหนอจึงจะ เป็นหนทางดีที่สุดจะเข้าถึงเด็กเหล่านั้นได้ เด็กเหล่านั้น ไม่มีความรู้ขั้นต้น ไม่มีความรู้วิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป หรือแม้แต่หนังสือที่ใช้สอนกันในโรงเรียนมัธยมทางภาค เหนือก็ไม่รู้ แต่ทว่าสนใจอยากจะรู้วิธีปลูกต้นไม้ นาย แซนฟอร์ด เอช. ลี ได้พรรณนากลวิธีการสอนบางอย่าง ของคาร์เว่อร์ ไว้ว่า “ความทรงจำของข้าพเจ้าได้ฝังอยู่ตั้งแต่เช้าวัน แรกที่ข้าพเจ้าเข้าเรียนในชั้นของเขา เขาทำกิจวัตรอย่างที่ เขาปฏิบัติในวันต่อ ๆ มาเสมอ กล่าวคือ ก่อนลงมือจับ เรื่องที่ได้เตรียมไว้เพื่อจะสอน เขาใช้เวลาสิบนาที สำหรับสนทนาเรื่องทั่ว ๆ ไปเสียก่อน จำคำของเขาได้ดีทีเดียว... ข้าพเจ้า “ผู้ที่รักธรรมชาติ และร่วมสังคมกับรูปธรรม ของธรรมชาตินั้น จะเห็นว่ามันพูดภาษาต่าง ๆ ได้" การเย็บรองเท้าทั้งหมดนี้ ชาวนิโกรเป็นผู้ทำทั้งสิ้น สำหรับ เราทั้งหมดเพ่งดูครูแปลกหน้าที่มาจาก “ภาคเหนือ” ๘๗ Kalyanamitra.org