การสัมมนาและการบอกบุญ : หน้า 97/124

วันวิสาขบูชา นวิสาขบูชาที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๒๙ ซึ่งบรรดาเหล่ากัลยาณมิตรได้พร้อม ใจกันจัดงานวันกตัญญูของโลกขึ้นนั้น เป็น ช่วงที่ผมต้องไปสัมมนาที่รัสเซียพอดี แม้จะไม่มีโอกาสอยู่ร่วมงานด้วย แต่ การได้เห็นพ่อซึ่งเป็นประธานกรรมการทอด ผ้าป่าหนึ่งกอง เที่ยวตระเวนไปบอกบุญกับ เพื่อน ๆ และญาติ ๆ แล้วนำเรื่องราวเกี่ยวกับ ญาติเกี่ยวกับการบอกบุญมาเล่าให้ฟังขณะ ทานข้าวเย็นทุกวันนั้น ทำให้ผมพลอยสนุกและ เห็นคุณค่าของการบอกบุญมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนออกเดินทาง ผมได้รวบรวมปัจจัย ทั้งของตนเองของเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงาน ส่งมอบให้พ่อ พร้อมอธิษฐานจิตขอบุญบารมี ทั้งหลายอันเกิดจากความตั้งใจทำบุญร่วมกัน ของทุกคน ได้ส่งผลดลบันดาลให้เขามีกำลังใจ กำลังศรัทธาที่มาและมั่นคงพอ เพื่อส่งเสริม เขาให้มุ่งหน้าเข้าหาการปฏิบัติธรรมแสวงหา ความสุขอันจีรังยั่งยืนต่อไป ๒๐ วันของผมในรัสเซียครั้งนี้ ใช้เวลา สัมมนาที่เลนินกราดถึง ๑๕ วัน เหลืออีก 5 วัน จึงไปวอลโกกราดและมอสโคว์ ระหว่างอยู่เลนินกราด เจ้าหน้าที่ได้พา เข้าไปชม The motherland and the Hero City of Leningrad สุสานของวีรบุรุษจากสงคราม โลกครั้งที่ ๒ จำนวนเกือบ ๕๐๐,๐๐๐ คน หลุมฝังศพของสุสานแห่งนี้ทำเป็น แปลง ๆ แต่ละแปลงกลบด้วยดินพูนเป็นเนินสูง ปลูกหญ้าคลุมไว้ แปลงของหลุมฝังศพเรียงกัน เป็นแถว ๆ แต่ละแถวยาวไกลสุดสายตาของ รูปปั้นสตรีซึ่งยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า..... คล้ายมารดายีนทอดสายตาดูบุตรอันเป็น สุดที่รัก ด้วยความห่วงหาอาลัยตลอดไปชั่ว นิรันดร์.... เจ้าหน้าที่ได้บรรยายเกี่ยวกับสุสานนี้ และวีรบุรุษของเขาให้คณะพวกเราฟังด้วย ความเทิดทูน ยกย่อง ภูมิใจ และสะเทือนใจ คำพูดของเขาตอนหนึ่งที่ผมจำได้ก็คือ หลุมฝัง manฏาคม doe ศพแต่ละหลุมนี้แยกไม่ออกว่ามีกระดูกของใคร บ้างถูกฝังไว้ ภายใต้เนินดินทุก ๆ แปลง มี ก็แต่ความจริงซึ่งชาวรัสเซียทุกคนต่างจารึก ลงในหัวใจตลอดมาและต่อไปตลอดกาล.... คืนนั้นก่อนนอนผมตั้งใจนั่งสมาธินาน เป็นพิเศษ เพื่อแผ่เมตตาให้ดวงวิญญาณที่ ผมไปเห็นสุสานของเขามา ทั้ง ๆ ที่จิตสงบ ผมกลับเห็นแต่ความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ๒๐ คืนที่นั่งสมาธิและแผ่เมตตาใน ประเทศนี้ ไม่ว่าจะใช้เวลามากหรือน้อย ระดับ ความสงบของจิตจะแตกต่างกันมากแค่ไหน ก็ตาม การรับรู้ของผมจะเป็นเหมือนกันอย่างนี้ แทบทุกครั้ง ช่วงแรก ๆ ผมยังไม่ทันได้คิด แต่คืนนั้น ทำให้ผมต้องคิด....สงคราม การปฏิวัติ ต้นเหตุ ของความตายจำนวนมาก ทั้งที่มีเรื่องราว เขียนไว้ในประวัติศาสตร์สากล และที่ผม ไปเห็นสุสานมา บัดนี้ดวงวิญญาณเหล่านั้นไป อยู่ ณ แห่งหนไหน...... คำใดที่ไม่มีรายการเลี้ยง.....ออกจาก ห้องสัมมนาแล้วผมชอบเดินไปตามฟุตบาท สวนสาธารณะ ร้านค้า เพื่อดูและสังเกตบรรดา ผู้คน มีบ่อยครั้งที่ได้เห็นคนเมานอนฟุบหรือนั่ง อ้อแอ้อยู่ตามริมฟุตบาทโดยไม่มีใครสนใจ..... คนประเภทนี้ไม่ว่าที่ไหนก็ไร้ค่า ไร้เกียรติ..... ชาวรัสเซียโดยทั่วไปในสายตาของ ผมเป็นคนเฉย ๆ ใบหน้าไม่ค่อยยิ้มแต่ก็ไม่ทิ้ง บางคนเมื่อเขายืนนิ่ง ๆ ดูแล้วก็เหมือนหุ่นขี้ผึ้ง มากกว่าจะเป็นคนจริง ๆ คนเข้าแถวอยู่หน้าร้าน หน้าซุ้มเล็ก ๆ เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ มาใหม่ ๆ ผมเคยเดิน ตามเขาไปด้วยความสงสัย ครั้นรู้แล้วก็อยากจะ หัวเราะ ดูเอาเถอะแค่รูทเบียร์หรือที่บ้านเรา เรียกกันว่าน้ำซาสี่ จะซื้อกินสักแก้วก็ต้องไปยืน เข้าแถวรอกัน..... สภาพทางเศรษฐกิจของชาวบ้านใน สายตาของผม แม้เขาจะไม่ร่ำรวยหรูหรา แต่ก็ ไม่ถึงกับจะอดอยากยากจน ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมใจของผมจึง แห้งเหี่ยวพิกลตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ Kalyanamitra.org พอล้อของเครื่องบินกระทบกับรัน เวย์ของท่าอากาศยานดอนเมือง ที่สงสัยมา หลายวัน จู่ ๆ คำตอบก็สว่างโพลงขึ้นมาในใจ ขณะมีชีวิตอยู่แค่น้ำรสซ่า ๆ ในขวด เท่านั้น จะซื้อกินสักแก้วก็ต้องไปยืนเข้าแถวรอ พอละโลกไปแล้ววิญญาณที่ไม่มีสิทธิ์ใช้เงินไม่ รู้จะมัวรีรอทนหิวทนอดอยู่ทำไม หากวิบาก กรรมไม่มากมายหนักหนาจนเกินไป พอมีกำลัง ไปรับบุญที่เขาอุทิศให้ได้คงรีบตะเกียกตะ กายไปที่เมืองพุทธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือประ เทศไทย หากใครฟังออกคงได้ยินผีบอกกันว่า อยู่เป็นผีในเมืองพุทธดีกว่าไปเกิดเป็นคนใน ถิ่นที่ไม่มีพุทธศาสนา...... ได้ชื่อว่าเป็นคนไทยทุกวันนี้ ที่เรียกตัว เองชัดถ้อยชัดคำว่าเป็นพุทธ แต่ไม่เคยใส่บาตร ไม่กราบพระ แค่ศีล ๕ ก็รักษาไม่ได้ ผม อยากเตือนสติให้รู้ค่าของบุญไว้ อย่ามัว เพลินอยู่กับการเป็นคนรสนิยมสูง มัวเมากับ การใช้บุญเก่าอยู่เลยนะครับ เผลอประ เดี๋ยวเดียวถูกความแก่ ความเจ็บ ความ ตาย เข้าครอบง่า..... เกิดชาติใหม่หากไม่มีบุญเก่าติดตัว มา ตาสองข้างที่ยังมองเห็นอยู่ขณะนี้ ดูไว้ให้ ชัด ๆ ตรงไหนที่ผู้คนอดอยาก ยากแค้น ขัดสน ข้าวไม่มีจะกิน กระทั่งน้ำดื่มก็ขาดแคลน สภาพสังขารของผู้คนคือ ตากลวง พุงป่อง ซี่โครงบาน เนื้อตัวเน่าพุพองหมู่แมลงมารุม ตอมกินน้ำเหลืองยุบยับ กลิ่นตัวเหม็นสาบ เหมือนซากศพ พออีแร้งบินผ่านมาทีก็ตาลิตา เหลิอกตะเกียกตะกายหลบ.... เกิต ตรงนั้นแหละครับ ที่คุณจะต้องไป จะปฏิเสธว่า ไม่จริงก็ได้ เพราะตาย แล้วคุณก็รู้.... (อ่านต่อฉบับหน้า)