การใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า : หน้า 112/124

ธรรม ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพียงระยะเวลาไม่นานที่ผมใช้ชีวิต อยู่ที่นี่จะให้คุณค่าแก่จิตใจในหลาย ๆ ประการ ธรรม ที่ผมได้เรียนรู้แม้ไม่มากมาย แต่ก็สามารถนำไปใช้ในชีวิต ได้จริง ๆ การฝึกจิตให้สงบ ทำให้เข้าใจชีวิต คลาย ความว้าวุ่นและหมองใจไปได้มาก บันทึกหน้าสุดท้ายถูกปิดลงแล้ว สองพี่น้อง แม้จะยังเด็ก แต่การศึกษาและการคุ้นเคยกับธรรม ทำให้เข้าใจแจ่มแจ้งถึงสิ่งที่พ่อกำลังกระทำ และเมื่อ เขาเล่าให้พ่อฟังถึงมงคลชีวิต ที่พ่อครูมงคลสอน ให้ปฏิบัติเพื่อให้เป็นไปตามขอบข่ายของหัวใจ พระพุทธศาสนา พ่อก็ปลาบปลื้มใจมาก และเป็น แรงใจสำคัญอีกคนหนึ่งที่ทำให้ปัญญาคุณและ บุญกัญญามีกำลังใจที่จะรักษาความดีของตัว ผมเริ่มมองเห็นหนทางที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมี คุณค่าทั้งต่อตนเอง และสังคม ผู้คนแยกย้ายกัน ไป คนใหม่เข้ามา บ้างมาเพราะมีทุกข์แก้ไม่ตก บ้างมาเพื่อเสริมปัญญาและเพิ่มพูนความสุข สำหรับ ไว้ตราบวันตาย ผมเมื่อรู้สึกสบายใจ ได้ถามธรรมท่านผู้รู้พอสมควรแล้ว ก็กราบลาภิกษุผู้มีคุณท่านนั้นกลับบ้าน ด้วยปณิธานที่ มั่นคงว่า ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนดี มีทางเดินของชีวิตที่ถูก ต้อง และเป็นกำลังพัฒนาของสังคมสืบไป เวลาผ่านไปหลายเดือน คนของท่านเศรษฐีที่เคย มาส่งปัญญาคุณและบุญกัญญาได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับคำสั่งของผู้เป็นนาย ให้รับตัวสองพี่น้องกลับ บ้านพร้อมพ่อ ปัญญาคุณและบุญกัญญาใช่ว่าจะไม่คิด ถึงบ้าน ตายาย และแม่อุ่นเรือน แต่การได้มาอยู่กับพ่อ นอกจากจะเป็นความสุขที่พบผู้เป็นที่รักแล้ว ยัง น่าเสียดายที่ผมยังเจริญภาวนาได้ไม่ดีนัก จิตใจ ถึงจะเข้มแข็งขึ้น อดทนขึ้นอย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ สามารถสลัดความคิดถึงแตงไทย และลูกออกจากใจได้ เป็นความภูมิใจที่ได้ใช้ชีวิตให้มีคุณค่าต่อสังคมอีก ผมเคยแอบเดินทางไปดูปัญญาคุณกับบุญกัญญาที่บ้าน ท่านเศรษฐีหลายครั้ง ท่าทางเขามีความสุขกันดี ตายาย รักเขามาก มากจนไม่ยอมให้เขารับรู้ถึงความหลังแม้แต่ชีวิต ของพ่อ ผมเดินทางกลับด้วยจิตใจที่ไม่ปกตินัก ใจ หนึ่งคิดจะบวชเรียน เพื่อให้พ้นจากความทุกข์ทางโลก เสียที อีกใจก็คัดค้าน ลูกยังเด็กนัก รอให้ลูกโตกว่านี้สัก หน่อย ให้รู้แน่ชัดว่าเขาจะมีความอบอุ่น ปลอดภัยดีทั้งใน วันนี้และวันหน้า ตอนนี้ก็เพียรศึกษาหลักธรรมต่าง ๆ และทำความดีให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ในเพศฆรา วาสไปก่อนก็แล้วกัน ผมต้องท่องไว้เสมอว่า อดทน อดทน อดทน ละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส ทั้งหมดนี้เป็นไปเพื่อนิพพาน ด้วย ภาพความพร้อมเพรียงของหมู่คณะ ความมี น้ำใจของผู้คน และการตั้งตนในทางที่ชอบของชาว บ้าน เป็นความงดงามที่ผูกพันหัวใจของเด็กน้อย จากแดนไกล จนไม่สามารถจะจากไปได้ง่าย ๆ ต่อเมื่อตายายส่งคนมาตามเป็นครั้งที่สอง พร้อม กับมีจดหมายให้ใบบุญไปอยู่ด้วยอีกครั้งหนึ่งนั่น ทั้งสามคนพ่อลูกจึงออกเดินทางไปสู่บ้านอัน แหละ โอฬารของเศรษฐีทอง อ่านต่อฉบับหน้า กรกฏาคม ๒๕๐ Kalyanamitra.org