การค้นหาสิ่งของสำหรับการทดลอง : หน้า 91/124

กราคม ne โบราณ เขาทั้งหลายเที่ยวค้นหาไปมาตามตรอกซอก ต่าง ๆ คุ้ยหาตามที่ทิ้งของไร้สาระ เข้าพบแม่บ้านพูดจา อย่างสุภาพและหนักแน่น เก็บผักน้ำที่เป็นหลอดจาก ในหนอง ซึ่ง “อาจารย์” ว่าใช้ถ่ายเทของเหลวได้ พอถึง เวลาเย็นนิสิตเหล่านั้นก็มาพบกันพร้อมกับพัสดุทั้งหมดที่ ได้มา คาร์เวอร์ได้ชมเชยทุก ๆ คน สิ่งใดที่จะใช้ในทันที ไม่ได้ ก็แยกเก็บไว้ส่วนหนึ่ง เขากล่าวว่า "ไม่มีสิ่งที่เสียเปล่าไร้ประโยชน์เลย เพียงแต่ สิ่งทั้งหมดนี้จะใช้ได้ ต้องเสียเวลาบ้างเท่านั้น อีก” นี่เป็นคำพูดของเคมีเกษตรกร (Chemurgist) ผู้ บุกเบิกคนแรก บัดนี้บ้านเราเพิ่งจะตื่นขึ้น และเข้าใจ ความจริงแห่งคำพูดของเขา ในเวลานี้ท่านอาจเห็นเครื่องใช้ครั้งแรกสำหรับ ห้องทดลองนั้นได้ที่ พิพิธภัณฑ์คาร์เวอร์ มีโคมขนาด ใหญ่ปล่องโคมยังสดใสอยู่ ให้ทั้งใบใหญ่และเล็ก-ไหใบ หนึ่งเขียนไว้ว่า “Vinegar” (น้ำส้ม) หม้อโลหะรูปงอ สําหรับหุงต้ม กระทะแบน ขวดแตก ฝากระป๋อง ตะเกียง น้ำมัน ขึ้นยาง ด้วยบรรดาเศษพัสดุที่ถูกทิ้งแล้วเหล่านั้น คาร์เวอร์ได้ตั้งต้นเสริมสร้างความเจริญให้แก่รัฐอาสาบา ม่าขึ้นใหม่ คาร์เวอร์ได้รับมอบที่ดินยี่สิบเอเคอร์ (ประ มาณ ๕๐ ไร่) มิใช่เป็นพื้นดินที่ดีแต่อย่างใด สุกรเที่ยว ขุดคุ้ยรากหญ้าขึ้นมาทิ้งไว้เป็นกองขยะ เขากับศิษย์ได้ เริ่มงานด้วยการกวาดสิ่งเหล่านั้นให้เรียบร้อยเสีย ก่อน แล้วเขาก็ขอไถเทียมม้าคู่มาใช้ ไม่มีใครที่มาทางนั้น ได้เคยเห็นไถเทียมม้าคู่มาก่อน แต่ ดร.วอชิงตัน ก็ยอม ตามคําขอร้องและได้จัดหามาให้เครื่องหนึ่ง เมื่อเครื่อง ไถมาถึงแล้ว คาร์เว่อร์ก็จัดการอย่างรีบร้อน คือตั้งต้น ไถกลบดิน ผู้ที่เห็นต่างก็พากันเอามือตบขาและโยกตัว หัวเราะเยาะ มีอย่างที่ไหนศาสตราจารย์ทำการไถนา ด้วยตนเอง แม้แต่ในจำพวกนิสิตก็ยังรู้สึกผิดหวังและเสีย ใจอยู่บ้าง แต่คาร์เวอร์เป็นคนมีอารมณ์ดี เลยทำตลก ไปด้วยกับชาวไร่ชาวนาที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา แล้วความขบ- ขันของคนเหล่านั้นก็เปลี่ยนไปเป็นความสมเพช โดยคําสั่งของเขา นิสิตได้ไปเอาดินหมักที่ทับถม อยู่นานมาจากหนอง และไปเอาดินใบไม้ผุมาจากป่า เขาได้ไถกลบสิ่งเหล่านั้น แล้วบอกนิสิตให้ล้างฉางและ ปล่อยให้น้ำหยด เมื่องานเตรียมดินเสร็จแล้ว แทนที่ เขาจะปลูกฝ้าย เขากลับปลูกถั่วฝักยาว ซึ่งทำให้ ชาวนารู้สึกผิดหวังด้วยความประหลาดใจยิ่ง เมื่อนิสิตเก็บถั่วฝักยาวต้นผอม ๆ ได้ฝักถั่วที่ ไม่น่าดูจากทุกต้นแล้วก็รู้สึกทุเรศ ถั่วเหล่านี้ เหมาะแก่การที่จะโยนไปให้หมูกินเสีย แต่อาจารย์ ได้ทำให้เขาตกตะลึงโดยกล่าวว่า “บัดนี้ฉันจะแสดงวิธีประกอบอาหารด้วยถั่ว นี้ให้เธอเห็น” อ๋อ อย่างไรก็ดี คนชาวเหนือนี่ท่าจะเสียสติ สักหน่อยเสียแล้ว แต่แล้วในเย็นวันหนึ่ง นิสิตได้ เข้านั่งรับประทานอาหารอันโอชะที่ศาสตราจารย์ ของเขาได้ประกอบขึ้นด้วยตนเอง นิสิตไม่เคยได้ ลิ้มรสอาหารอันโอชะเช่นนั้นมาก่อนเลย ภายหลัง คาร์เวอร์ได้อธิบายวิธีประกอบอาหารด้วยถั่วฝักยาวแต่ ละอย่างให้ทราบ ข่าวนี้ได้กระจายไปทั่ว ๆ นิสิตอื่น ๆ ต่างก็ขอเข้ามาเรียนในชั้นของเขา ประชาชน เริ่มกล่าวขวัญกันถึงเรื่องนี้ เมื่อเขาปลูกมันเทศบนร่องต่อไป นิสิตก็มองดูเฉย โดยไม่พูดอย่างไร แต่เมื่อผลิตได้แปดสิบบูแชล (เครื่อง ตวง - แกลลอน หรือ ๓๖ ลิตร) ต่อหนึ่งเอเคอร์ (ประมาณสองไร่ครึ่ง) ตาของคนทั้งหลายก็เบิกกว้าง ในฤดูใบไม้ผลิคาร์เวอร์ได้พูดกับนิสิตในชั้น ซึ่งบัดนี้ ได้ขยายตัวขึ้นแล้วว่า "คราวนี้เราจะได้เห็นกันละ ฉันได้ปลูกพืช หมุนเวียนลงบนพื้นดินนี้แล้ว ดินได้หยุดพักได้รับ ความสดชื่นและความอุดมสมบูรณ์แล้ว บัดนี้เราจะ ลองปลูกฝ้ายดูต่อไป” ทีนี้คนทั้งหลายก็เข้าใจ ก่อนถึงคราวเก็บผลฝ่าย เป็นเวลานาน บรรดาชาวไร่ชาวนาได้มาจากทั้งที่ใกล้ และไกล เพื่อจะมาดูความอัศจรรย์ของต้นฝ้ายอันสมบูรณ์ อย่างดีเลิศนั้น และเมื่อเก็บผลก็ได้ปุยฝ้ายหนักห้า ร้อยปอนด์ต่อเนื้อที่หนึ่งเอเคอร์ ทั้งคนผิวขาวและดำ ต่างก็นับถือคาร์เวอร์อย่างลึกซึ้ง ไม่เคยมีการปลูกฝ้ายได้ ดีถึงเพียงนี้ในท้องที่นั้นเลย Kalyanamitra.org อ่านต่อฉบับหน้า